Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo

Blog augustus

Ik geniet geweldig van het koele zomerweer, het is net alsof de airco overal aan staat. Ook als het kwik oploopt tot boven de 25 graden, voelt het nog koel aan. Wat een weldaad om in de zon te kunnen zitten zonder weggebrand te worden, om een eind te fietsen en maar nauwelijks te zweten. Je kunt gewoon midden op de dag naar buiten om een wandeling te maken. In Thailand zorg je dat je overdag binnen zit, liefst in een kamer met airco.
                 

Daar schiet de zon ’s ochtends als een raket de lucht in en blakert alles en iedereen die zich naar buiten waagt. Na vijf uur ’s middags gaat-ie met tegenzin wat zakken om dan tegen zevenen als een baksteen achter de horizon te vallen, waarna slechts een inktzwarte duisternis overblijft. Wil je dus iets sportiefs ondernemen, dan moet je de wekker zetten voordat de zon de slaap uit zijn ogen heeft gewreven, of je moet dat uurtje aan het eind van de middag benutten.
                 

Nee, dan kun je hier in Nederland toch beter aan je trekken komen. Geef mij dat klimaat hier maar. Hoewel...we zullen zien of ik het in november nog steeds zo leuk vind.

We gaan naar de kerk in Nederland. Ik hoef niets voor te bereiden – geen bijbelstudie, zangdienst of kindernevendienst. Ik hoef alleen maar naar de kerk te fietsen, naar binnen te lopen en te gaan zitten. Het is druk bij de kerk, we kunnen maar nauwelijks een plekje voor onze fietsen vinden. Zouden ze in Thailand moeten zien, daar komen ze massaal per bromfiets of auto naar de kerk. Nou ja, massaal: het is meestal maar een groepje van een man of twintig, dertig.
                 

Een uur en een kwartier later lopen we weer naar buiten. We hebben mooie psalmen en gezangen gezongen, de preek was goed. De ouderlingen en diakenen zagen er netjes uit in hun pakken, de predikant onkreukbaar in zijn toga. Het orgel was niet vals en de mensen zongen op toon. De liturgie verliep ordelijk en zonder verrassingen.
                 

In Thailand is de dienst vol dissonanten. De verf op de vloer van het kerkgebouw bladdert. De gitaar is vals, ik moet hem even stemmen. De mensen komen voor een deel niet op tijd, halverwege de dienst komen er nog een paar binnendruppelen. De liederen worden op de verkeerde toonhoogte ingezet, maar degene die op de gitaar speelt, trekt zich er niets van aan. De rest van de mensen evenmin, alleen Marten en ik zitten met kromme tenen. Kinderen lopen door de kerk. Het kinderverhaal verloopt rommelig omdat de kinderen niet stil willen zitten. O, er is van alles waar ik me aan erger.
                 

Maar alles wordt goedgemaakt door de warmte. De mensen krijgen de gelegenheid om ‘God te danken’ en vertellen van alledaagse gebeurtenissen waaruit Gods zorg voor hen bleek. Ze vragen om voorbede voor een ziek familielid, voor een buurvrouw die interesse toont, voor hun zere knie. Naderhand eten we met elkaar, we zitten op de grond op matjes. Als er een nieuw iemand is, wordt hij of zij van harte welkom geheten, het adres wordt opgeschreven en die week zal de nieuwkomer met een bezoekje worden vereerd.
                 

Ik loop in Nederland de kerk uit. De anderen kerkleden met mij. Iedereen snelt naar huis, op weg naar de koffie. Zelf kan ik ook wel een bakkie troost gebruiken. Er waren geen dissonanten. Maar toch miste ik iets. Ik hoop dat ik het nog ga vinden, misschien is mijn blik nog niet goed ingesteld op hoe het er hier aan toe gaat.
  

Reacties