Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
20 januari 2016
Reageer

Blog december

Kerst komt eraan. In Thailand dacht ik weleens met weemoed aan Kerst in Nederland. Koud weer, gezellig bij de familie, kaarsjes aan, prachtige kerstliederen zingen, een kerstdienst bijwonen, naar een kerstconcert gaan...Kortom, de echte kerstsfeer. Vergelijk dat met Thailand, waar het net zo heet is als altijd en de kaarsjes uitgaan omdat de ventilator staat te blazen. Waar de mensen denken dat Kerst het nieuwjaar van de westerlingen is...
                 

Eindelijk weer Kerst in Nederland, dus. Op Facebook komen beelden voorbij van kerstvieringen in Thailand. Massa’s mensen en zwetende zendelingen die zich samen met lokale gelovigen uit de naad werken om het kerstevangelie zo begrijpelijk mogelijk te vertellen. Een hele klus, als je bedenkt dat men niet weet wie God is. De mogelijkheden om het grote verhaal te vertellen, zijn eindeloos: op scholen, in dorpshuizen, bij mensen thuis...Het was altijd keihard werken, maar geweldig om te doen. Die beelden op Facebook maken een gevoel van heimwee los. Het pure evangelie brengen aan mensen die nog nooit van een Verlosser hebben gehoord – ik krijg er nog altijd kippevel van. Wat moet ik hier in Nederland met Kerst?
                 

Ik moet spreken op een contactmiddag van de kerk. Over hoe Kerst in Thailand wordt gevierd. Ik vertel over de kerstacties. En over caroling. Dat is de gewoonte om op kerstavond met een hele groep kerkleden kerstliederen te gaan zingen bij mensen thuis. Dat kunnen kerkleden zijn maar ook kennissen of familie. Met aangestoken kaarsjes zingt de groep een paar kerstliederen, wenst de heer en vrouw des huizes een fijne kerst en gelukkig nieuwjaar en bidt tenslotte kort voor het gezin. Soms wordt de groep daarna binnengenodigd, soms ook niet.
                 

Ik verzucht dat het zo mooi zou zijn om dit ook in Wezep te doen. En daar wordt enthousiast op gereageerd. Zonder enige inspanning wordt ruim een dozijn kerkmensen bereid gevonden om mee te doen. Er staan zeven adressen op het programma. Allemaal mensen die te maken hebben met moeite: ziekte, overleden echtgenote, ouderdom, eenzaamheid. Kerkmensen en onkerkelijke mensen. En ook een Thaise! Ze is getrouwd met een Nederlander en woont om de hoek. Op de fiets gaat het van het ene adres naar het andere. Ondanks het feit dat de kaarsjes niet blijven branden – het waait te hard – is de sfeer ontroerend mooi. De mensen zijn diep geroerd dat we langskomen, sommigen staan met tranen in de ogen te luisteren. De groep wordt steeds enthousiaster. ‘We kunnen ook nog wel naar mevrouw Janse, die zou het prachtig vinden,’ of, ‘Meneer de Vries woont hier ook vlakbij.’ Een van de zangers begint te neuriën: ‘We gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet...’
                 

De avond wordt besloten met een heerlijke kop warme chocolademelk bij de dominee thuis. Iedereen is het erover eens dat het prachtig was en we dit volgend jaar weer gaan doen.
                 

Als ik die avond doodvermoeid in bed kruip, bedenk ik dat dit nog mooier was dan caroling in Thailand. En om het volgend jaar compleet te maken, moet het Kerstverhaal ook verteld worden. Liefst aan mensen die er niks mee hebben.

Reacties