Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
20 januari 2016
Reageer

Blog januari

Mijn buurvrouw in Thailand lag de hele dag in haar hangmat. Zij was net als onze poezen: lekker dutten wanneer je daar maar zin in had. Het weer noopte ook wel tot een trager tempo. Maar niet als je calvinistisch voorgeprogrammeerd bent.

Ik heb vijftien jaar in Thailand gewoond, maar ik heb niet geleerd om me niet schuldig te voelen als ik niks doe. En omdat ik een grote hekel heb aan me schuldig voelen, plan ik mijn dagen nog steeds vol met werk. Dat wil niet zeggen dat ik me niet kan ontspannen – zeker wel, maar het moet wel ‘verdiend’ zijn na een week hard werken of na een dag eerlijke inspanning. Onthaasten – ik heb het niet geleerd, ondanks het niet aflatende voorbeeld van mijn buurvrouw en het niet aflatende hete weer.

Terug in Nederland. Ik kan de hele dag keihard doorwerken, want moe van het weer word je hier niet. En de mensen om je heen geven ook het goeie voorbeeld. Toch ben ik veranderd. Volgens mij.

In de supermarkt kom ik een kennis van vroeger tegen. We raken aan de praat en voor ik het weet zijn we in een diep gesprek beland. Iets dergelijks gebeurt op een braderie. Het zijn geen vrolijke dingen die ik hoor: ziekte, problemen binnen het gezin...Waarom hoor ik deze verhalen van mensen met wie ik jaren geen contact heb gehad? Ik vermoed dat een van de redenen is dat ik toch een beetje onthaast ben. Dat ik pas op de plaats maak. Op het zendingsveld leer je wel om tijd vrij te maken voor gesprekken met mensen. Om echt goed te kunnen functioneren, moet je weten wat hen bezighoudt en drijft. Dat geldt voor zowel de mensen die je met het Evangelie wilt bereiken, als voor je teamgenoten. Taakgerichtheid valt er bijna samen met mensgerichtheid.                  

In Nederland vallen mijn taken niet meer samen met mensen. Deadlines moeten gehaald worden. Het werk is nu schrijven en schrappen, tekenen en weer uitgummen. Maar tijd maken voor mensen is nog steeds mijn roeping. En nu kost het mij echt iets. Omdat het niet meer samenvalt met mijn werk. Tenminste, niet het werk waar ik voor betaald krijg. Vandaag is weer zo’n dag. Van werken zal niet veel komen. Maar wel van luisteren.

Zondagmiddag. De zon schijnt, het waait. Binnenzitten is onmogelijk, zeker als je in de buurt van de hei woont. Omdat het binnenzitten mijn gezinsleden daarentegen uistekend afgaat, trek ik er in mijn eentje opuit. Op de hei aangekomen, kan ik niet anders dan intens genieten. De wind waait fris om mijn hoofd en doet doorschijnend witte wolken langs de blauwe hemel trekken. De aanblik van naaldbomen met daarboven die frisse hemel – daar word ik helemaal lyrisch van. Wat een mazzelaar ben ik toch dat ik op de Veluwe ben. Of, om het wat vromer te zeggen: wat ben ik toch gezegend!                  

Er lopen Schotse Hooglanders op de hei. Op een bord staat dat ze in principe rustig zijn maar dat je niet te dichtbij moet komen. Laten ze nou net op en vlak naast het pad staan waarop ik loop. Zal ik er langs lopen of niet? Erlangs natuurlijk. In Thailand liet ik me ook niet tegenhouden door grimmig blaffende honden of eigenwijze hengsten.

Plotseling hoor ik achter mij een stem: ‘Ben je bang voor die beesten?’ Een vriendelijk ogende heer van middelbare leeftijd komt mij achterop, samen met zijn vrouw die enigszins ongelukkig kijkt. ‘Niet echt bang, maar...’ ‘Ik ga er niet langs hoor Kees,’ zegt zijn vrouw ferm en begint een andere richting uit te lopen. ‘Ik ga laten zien dat ze niks doen,’ zegt Kees en grinnikend loop ik achter hem aan langs de Hooglanders die ons Nederlanders geen blik waardig keuren. ‘Zie je wel, ze doen niks,’ merkt Kees vrolijk op. ‘Kees, kom je nou!’ Spijtig kijkt hij om naar zijn vrouw. ‘Maar nou moet ik toch terug.’ Hij draait zich om en sjokt richting zijn vrouw.

Wat is hier nu gebeurd? Wilde die man enkel aan zijn vrouw demonstreren dat de beesten geen vlieg kwaad doen, of heeft hij mij langs die dieren heengeloodst? Ik zag er toch niet bang uit...?

Reacties