Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
20 januari 2016
Reageer

Blog september

Het is wel leuk om weer in Nederland te zijn zonder dat er een afscheid boven je hoofd hangt. Twee jaar geleden bracht ik het verlof hoofdzakelijk snotterend door, omdat onze oudste, Elizabeth, in Nederland zou blijven. Als een zwarte wolk hing het afscheid boven mijn hoofd. Ook afscheid nemen van onze ouders vond ik steeds beroerder worden. Ze worden ouder, je weet niet hoeveel tijd je nog samen gegund is.
                 

Nu ga ik naar bruiloften en andere gebeurtenissen in familiekring, samen met mijn broers en zussen en ik moet me in mijn arm knijpen. Ik hoor er weer bij, ik maak weer deel uit van de familie hier. Ik ben niet zomaar even op bezoek.  Als mijn ouders op bezoek komen of ik naar hen toe ga, hangt er geen waas van melancholie meer omheen vanwege het naderende afscheid. Als mijn dochter tegenover me aan tafel zit, kan ik er rustig en op mijn gemak van genieten – het is niet maar voor een paar weekjes.
                 

Hoe moeilijk het ook was om in Thailand alles en iedereen vaarwel te zeggen, ik ben toch blij om voorlopig eens even hier te zijn.  

Reacties