Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
22 februari 2016 in Familie
Reageer

"Mijn meisjes zagen welke weg God met me ging"

Suz Holmes (45) woont met haar vier dochters in Nieuw-Zeeland. Na een ziekbed van tien jaar overleed haar man in 2009. Ondanks deze moeilijke tijd bleef ze vertrouwen op God.

Wiens voeten zou jij in navolging van Jezus willen wassen?

“De voeten van kinderen waarvan een ouder in de gevangenis zit. Die kinderen heb ik echt in mijn hart gesloten. In onze kerk doe ik mee aan het project Angel Tree. Angel Tree ondersteunt gevangenen en hun families.” 

Met welke muziek wil jij wakker worden?

“Met een mooi aanbiddingslied.”

Beschrijf eens een gemiddelde doordeweekse dag?

“Ik begin ’s morgens vroeg met koffie en houd stille tijd met God. Ik bid en lees altijd een uur lang uit de Bijbel. Daarna ga ik naar mijn werk. Ik werk vijf dagen per week in een christelijk medisch centrum, dat in een wat armer deel van de stad staat. In de avond ben ik meestal druk met activiteiten in de kerk, ben ik samen met vrienden of doe ik dingen met mijn meisjes.” 

Mark en jij hebben in 1992/1993 zelfs in Amsterdam gewoond. Wat herinner je je nog uit die tijd?

“De mooie oude gebouwen. Dat het in Nederland in de winter erg vroeg donker wordt en in de zomer juist erg laat. Jullie yummie frietjes met mayonaise. De multiculturele samenleving en de ongelofelijk lieve mensen die ik daar heb ontmoet, zowel uit Nederland als uit andere landen.”

Een van je dochters zei ooit tegen je dat je een voorbeeld voor haar bent, in wat het betekent om een vrouw in Christus te zijn. Wat bedoelt ze daarmee?

“Mijn meisjes waren 6, 5, 3 en 1 toen bij Mark de eerste hersentumor werd ontdekt. Ze herinneren hem dus amper uit de tijd dat hij nog gezond was. Hun herinneringen aan de relatie van mama en papa zijn ingekleurd door de beelden van mama die alles voor hun papa deed. Zijn voedsel snijden, hem helpen bij het douchen en aankleden, hem in een rolstoel zetten, papa zijn medicijnen geven. Geen van mijn meisjes zag hoe het er normaal aan toegaat in een huwelijk. Een jaar nadat Mark was overleden, vroeg ik aan mijn tweede dochter: ‘Waar denk je aan bij het huwelijk van papa en mama? Ik wil een eerlijk antwoord en ik zal niet boos worden, wat je ook zegt.’ Ik verwachtte eigenlijk dat ze zou zeggen, ik herinner me dat je voor hem zorgde, tegen hem schreeuwde. Ik dacht dat ze zou zeggen: ‘Jullie huwelijk was afschuwelijk’. Maar in plaats daarvan keek ze me aan en vertelde dingen die de tranen over mijn wangen deden stromen. Ze zei: ‘Mam, ik zag vooral commitment. Je bleef maar doorgaan en doorgaan, je bleef altijd voor ons en voor papa zorgen.’ Mijn meisjes zagen van heel dichtbij welke weg God met me ging. Helaas hadden ze een aantal jaren lang een moeder die ongelofelijk boos was, maar ze zagen uiteindelijk ook hoe God veel rotzooi kon opruimen in mijn leven. God deed dat vanaf het moment dat ik de controle over alles losliet en besloot God te gehoorzamen. Het is zo’n zegen dat mijn dochters nu achteraf zeggen dat ik ze laat zien wat het betekent een vrouw in Christus te zijn. Dat is toch het mooiste wat je kunt wensen als moeder?”

Wat waarderen je vrienden in jou?

“Ik heb dat aan mijn beste vriendin gevraagd en zij zei dat ik altijd het beste in mensen zie, van mensen houd en trouw voor ze bid.” 

Het complete artikel over Suz en haar dochters vind je op bladzijde 66 in Eva 2.

Reacties