Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
29 februari 2016 in Geloof
Reageer

'Spelen we niet met z'n allen een groot spel op de aarde?'

"Twijfels hebben lange tijd mijn leven beheerst. Ik dacht dat ik hierin alleen stond en durfde er met niemand over te praten." Liesbeth Grootendorst vertelt over haar periode van strijd, zoektocht en overgave.

Kerkelijk leven

"Ik ben mijn leven lang naar de kerk gegaan. Na mijn trouwen kreeg ik drie kinderen en ik bleef met mijn kinderen trouw elke week de kerk bezoeken. 

Keerpunt

Mijn oudste broer werd ernstig ziek en kon niet meer beter worden. Ik kon dit moeilijk verwerken en kwam met mijn geloof in de knoei. Ik begon mezelf af te vragen - wat als ikzelf kom te overlijden, hoe zit het tussen mij en God? Ik was God gewoon kwijtgeraakt! Ik voelde niks en bidden kon ik niet meer. Het liet mij niet los. Ik besloot op zoek te gaan naar God.

Zoektocht

Op de Reveilweek (conferentie) durfde ik voor het eerst over mijn twijfels te praten. Die week nam ik een verstandelijk besluit: Ik wilde verder met God, ik wilde meer over Hem weten. 

De volgende stap was een Alpha-cursus, daar gebeurde bijzondere dingen. In twee weken tijd kreeg ik van vier verschillende mensen dezelfde tekst. Die tekst was: 'Ik laat u zien welke weg u moet gaan. Ik geef u raad en houd mijn oog op u gericht (Psalm 32:8).

Toen ik voor de vijfde keer de tekst kreeg van een man, keek ik hem ongelovig aan en vroeg of hij het nog een keer wilde herhalen. Ik voelde mij als ongelovige Thomas.

De strijd bleef in mij. Mijn hoofd zat vol met vragen, twijfels en ongeloof. Ik vroeg mij af - is er wel een God? Spelen we niet met z'n allen een groot spel op de aarde? Tegelijkertijd haatte ik die gedachtes. Ik kon het geloof niet pakken. Het was alsof ik naar iets zat te kijken wat iedereen zag behalve ik en daar werd ik verdrietig en wanhopig van.

Overgave

Het wonderlijke was, hoe meer ik ging twijfelen, hoe groter mijn verlangen werd. De laatste keer dat ik bij de Reveilweek was, dacht ik bij mijzelf - ik ga geen vragen meer stellen.

Halverwege de week zong de aanbiddingleider een nieuw lied: 

'Heer in mijn hoofd heerst soms oorlog,

en mijn denken is een strijdtoneel.

Ik buig mij voor U, o Heer bevrijdt mij.

Vernieuw met Uw Geest heel mijn denken,

want ik ben het strijden zo moe.'

Dit lied ging over mij, want wat was ik het strijden moe. God ging aan het werk in mij.

De volgende dag vertelde ik het in de groep. Iemand vroeg of ze voor mij mocht bidden.

Ze bad voor mijn hoofd, voor mijn denken. En toen kwam er een moment dat ik kon zeggen: 'Heer hier ben ik, kom in mijn denken, ik geef alles in uw handen, want ik kan het zelf niet meer. Gaat Uw gang maar in mij.' En het was goed. Er kwam rust in mij. Er kunnen 100 mensen voor je bidden maar dat ene gebed moest uit mijn mond komen! Ik besefte dat God al die moeilijke jaren door mij heen werkte door middel van zijn heilige Geest en mij dat verlangen heeft gegeven. Ik kon het niet ‘pakken', maar God heeft het diep in mij gelegd.

Mijn leven veranderde, ik was niet meer gebonden aan twijfel. Ik mocht uitstappen in het geloof.

En wat ik eerst niet kon, mocht ik nu gaan doen. Vrouwenochtenden en -avonden 'Vrouwen ontmoeten Vrouwen' gaan organiseren. De afgelopen keer waren er 320 vrouwen!

Ik schreef een lied over mijn verlangen. En wat bleek, ik was niet de enige die met twijfels rondliep. Er vertelden vrouwen over 'herkenning'. 

Ik zou tegen iedereen, die worstelt met twijfels, willen zeggen: Houd het niet voor jezelf, maar praat erover. Laat je verwarmen en omarmen door de mensen om je heen en als je niet meer zelf kan bidden, laat voor je bidden!" 

Wil je de tekst van het lied van Liesbeth lezen? Download hier de songtekst.

Reacties