Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
17 juni 2016 in Eva Redactie
Reageer

Boekje open: dit is mijn meest genante flater

Afgelopen zondag ging bij een van de redactieleden de kerkdienst over schaamte. Tijdens het kindermoment kwam een aantal gemeenteleden het podium op en deelde een gênante ervaring, waarop de hele kerk aansluitend het refrein zong van ‘Je mag er zijn’ (https://www.youtube.com/watch?v=tswItfYt-kU). Dat vonden we zo’n aardige actie, dat we dachten: dit zetten we online voort! Want wat kan het relativerend zijn om andermans flaters te horen - we begaan ze immers allemaal. Maar hoe hard we ook miskleunen, we zijn allemaal geliefd door God. We mogen er zijn, en dat mogen we vieren!

‘Het was immers zijn eerste feestje’

Redacteur Martineke: “Zoon David (toen 4 jaar oud) was voor het eerst uitgenodigd voor een kinderfeestje. De ouders van het jarige jongetje lagen op dat moment in scheiding en ik kende zijn vader niet. Toch zou het feestje bij de hem plaatsvinden. Ik was een beetje ongerust: Wat gingen ze doen? Zou David het wel leuk hebben? Zou de vader contact met me zoeken als dat nodig was? Het was immers Davids eerste feestje. Voor de zekerheid gaf ik David een briefje met mijn telefoonnummer mee. En ik schreef deze ook in zijn jas. Wat gespannen bracht ik hem op de dag van het feestje naar het jongetje. Ik schudde de hand van de vader en vertelde hem over mijn zorgen. De man bleek heel vriendelijk en geruststellend. Het zou bovendien een ‘ouderwets’ kinderfeestje worden met veilige spelletjes in en om het huis. Opgelucht keek ik om me heen naar alle andere ouders en kindjes die waren gearriveerd en met hun cadeautjes klaarstonden. 'Cadeautjes!', Schrok ik. In alle consternatie en door mijn eigen 'gedoe' was ik vergeten een cadeautje voor de jarige Job te kopen!" 

‘Het begon nog te vlekken ook’

Eindredacteur Marlies: “Van kinds af aan heb ik al een melkwitte huid. Vol sproeten, maar nooit met dat zongebruinde tintje dat mijn vriendinnen na een vakantie wel hebben. Tijdens de zomer van twee jaar geleden besloot ik dat ik ook eens mee wilde doen, en ik belde naar een ‘spray-tan’-bedrijfje. Je wordt dan in je onderbroek in zo’n hokje gezet, en van top tot teen bruin gespoten. Die kleur blijft zo’n twee weken zitten. Ik kon kiezen tussen de kleuren ‘drie weken Spanje’ (leek me iets te overdreven), ‘weekje Frankrijk’ (dat klonk al beter) en ‘een dagje aan het strand’. Na lang twijfelen koos ik voor het weekje Frankrijk. Toen ik na afloop echter over straat fietste en een Midden-Oosterse buurman tegenkwam, schrok die zich een hoedje. Mijn huid was nog donkerder dan de zijne. Twee weken lang heb ik rondgelopen met een licht-Afrikaanse teint. Die na afloop nog begon te vlekken ook. Ik was voorgoed van de spray-tan genezen.”

‘Voor ik het wist sprak ik de gedenkwaardige woorden…’

Eindredacteur Bianca: “Tijdens een gesprek met een behoorlijk scheelkijkende collega kregen we het over eerlijk onderhandelen. We beaamden dat we allebei een hekel hadden aan mensen die oneerlijk waren, manipuleren en daardoor niet betrouwbaar zijn. Voordat ik het wist sprak ik de gedenkwaardig woorden: het belangrijkste tijdens zo’n proces is dat je elkaar recht in de ogen kunt kijken…”

‘Huh? Ik ken je helemaal niet?’

Productieassistent Sifra: “Het overkomt me geregeld dat ik iemand denk te herkennen en haar aanspreek, maar dan blijkt ze toch niet degene te zijn die ik dacht. Zo zei ik een keer tegen een onbekende: ‘Ik mail je nog wel even!’ Waarop die persoon reageerde: ‘Huh? Ik ken je helemaal niet?’ Dat was het moment waarop mijn partner, die erbij stond, besloot dat het bij mij tijd werd voor een bril…”

'Je hoort me schateren'

Redacteur Inge-Mirjam: “Dat ik de slappe lach kreeg toen mijn oudste zoon bij zijn groep acht musical van het podium stuiterde. Het podium was niet zo hoog, maar op de video hoor je me schateren...”

‘Als een razende bel ik mijn schoonvader’

Redacteur Hilde: “Afgelopen dinsdag was ik op de terugweg van een interview en naderde ik mijn woonplaats Zwolle. Ik was 'trots’ dat ik het interview binnen de perken had kunnen houden en dus op tijd was voor ons oppasmeisje die echt om 22.00 uur naar huis wilde. Ik zou er om vijf minuutjes voor tien zijn. Perfect! Ik reed de eerste afslag (zuid) voorbij en kwam bij centrum waar ik er af moest. Vanaf daar is het nog een minuut of twee rijden. Maar ineens zie ik grote rode kruizen op de weg en moest ik links blijven rijden. Maar mijn afslag dan? Toch houd ik me dan keurig aan de orders en volg ik alle auto’s. Als ik ook afslag 'noord’ moet passeren en alle afslagen van Zwolle heb gehad, raak ik 'in paniek’. Straks moet ik op de linkerbaan blijven rijden tot aan Groningen! Ver achter mij zie ik plotseling wel een auto over de 'rode kruizen' rijden en een afslag nemen. Zou dat dan wel mogen? De afslag Dalfsen nadert en als ik nog enigszins dicht bij huis wil blijven, moet ik die nemen. Als een razende bel ik eerst mijn schoonvader op die mij altijd blindelings door het verkeer kan loodsen en hier vast ook raad mee weet. Hij moet lachen! Natuurlijk mag ik wel mijn afslag nemen. Pfff… Via afslag Dalfsen, binnendoor terug naar Zwolle centrum ;-) Ik was om kwart over 10 thuis…"

'Ik kijk onder werktijd zelden op mijn telefoon'

Hoofdredacteur Minella: "Uit school worden mijn jongste twee vaak opgehaald door Ton, mijn man, of door mijzelf. Maar soms komt dit niet uit en regel ik een speelafspraak. Zo ook een paar weken geleden. Mijn zoon zou gaan spelen bij een vriendje en mijn dochter bij een vriendinnetje. Ik zelf was aan het werk. En eerlijk gezegd, als ik aan het werk ben, kijk ik zelden naar mijn telefoon.
Dus rond een uur of half vijf, pakte ik mijn telefoon uit mijn tas. Ik keek op mijn scherm en zag heel veel gemiste oproepen en meerdere what’s app berichtjes op mijn tijdlijn, met ‘ ach wat vervelend’  en het ‘ het is nu goed hoor’  enzovoorts…
Wat bleek? Mijn zoontje was kort na schooltijd, rond een uur of half drie met zijn fiets en al in de sloot beland! Iemand had hem er uit gevist. Anderen hadden zijn rugzak eruit gehaald. En zelf was hij vol schrik naar de kant gezwommen. Ik was gebeld, maar helaas… geen gehoor! Gelukkig was mijn vriendin een surrogaatmoeder!"

Reacties