Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
30 juni 2016 in Eva van de maand
Reageer

Manon: ‘Elk zwemvest heeft een eigen verhaal’

Vorig jaar vertrok Manon voor ruim een half jaar naar het Griekse eiland Lesbos om daar als projectmanager voor stichting Bootvluchteling de vluchtelingen te helpen. Voor Eva hield ze bij hoe haar week er in februari ongeveer uitzag.

Maandag

- Ik ga vroeg in de ochtend mee op onze reddingsboot. We zien een vluchtelingenboot en begeleiden deze naar de kant.

- Terwijl ik op de reddingsboot zit, heb ik contact met een meisje. We zwaaien en steken onze duimen naar elkaar op. In gedachten bid ik voor haar en de mensen op de boot.

- In de middag bezoek ik Kamp Moria, de hotspot op Lesbos. Ik breng een bezoek om te kijken hoe het kamp op dit moment is en wat we hier zouden kunnen doen als stichting.

- Als ik terugkom in ons hotel doet collega Pascal de introductie voor nieuwe vrijwilligers. Leuk!

Dinsdag

- Elke dinsdag om 10 uur hebben we een vergadering in het noorden van Lesbos met alle NGO’s (non governmental organizations). We bespreken met elkaar wie wat doet aan de kust, de ontwikkelingen op gebied van de vluchtelingenstroom, waar we tegen aanlopen e.d.

- Lunchen bij Friends, waar je de beste broodjes pita gyros van het eiland krijgt. Heerlijk!

- Elke dinsdagmiddag om 15.00 uur hebben we een vergadering met de organisaties die in vluchtelingenkamp Apanemo werken. Wij verlenen hier medische hulp, geven informatie aan nieuwe vluchtelingen en helpen met vervoer.

- ’s Avonds gaan we vaak met de vrijwilligers ergens eten. En we hebben een nieuw initiatief. Alle mobieltjes op tafel opgestapeld tijdens het eten, zodat er meer aandacht is voor elkaar. Als je je mobiel toch pakt, trakteer je de rest op een drankje. Superleuk en het werkt!

- Vannacht met vrijwilliger Lauren een nachtdienst. Van 22.00 tot 03.00 uur zitten we op wacht aan het strand, voor eventuele boten. We maken een vuur (yeah, gelukt!).

Woensdag

- Uitslapen. Geen boten aangekomen vannacht. En ik ontvang post vanuit NL van aantal vrienden. Hoe leuk!

- Met twee vrijwilligers ga ik naar de ‘zwemvesten begraafplaats’ in het noorden. Alle zwemvesten die aan de stranden liggen worden hier neergelegd. Enorme bergen! Zo indrukwekkend. Elk zwemvest heeft een eigen verhaal.

- Elke avond om 18.30 uur hebben we teammeeting met alle vrijwilligers. We praten het team bij, heten nieuwe vrijwilligers welkom en nemen afscheid van de vrijwilligers die weer vertrekken. Dagelijks zo’n 35 vrijwilligers voor de stichting aan de slag hier op Lesbos.

Donderdag

- Vroeg op! Ik haal een coffee-to-go bij mijn favo koffietentje in Molivos. Op weg naar de wekelijkse UNHCR vergadering, om 9.00 uur, in de hoofdstad Mitilini, een uur rijden.

- Na de vergadering rijd ik naar de kust waar ons team boten staat te spotten. Via de app zie ik dat er net een boot is aangekomen. Als ik aankom kijk ik of iedereen oké is en zie ik een baby op een kleedje liggen, met een vrijwilliger erbij. Maar de baby ziet er grauw en koud uit. Snel roep ik onze arts erbij om te checken hoe het met de baby gaat. En al snel brengen we de baby en haar moeder naar onze medische bus, waar de baby opgewarmd wordt.

- Lunchen met vrijwilligers.

- Aan het begin van de middag word ik gebeld door de UNCHR met de vraag of we hen willen helpen met het rijden van vluchtelingen van kamp Moria naar kamp Kara Tepe. Vanmiddag al. Leuk! Ik houd van deze spontane acties. Samen met twee andere vrijwilligers gaan we dit doen. Een meisje stapt bij me in en stalt al haar knuffels op een rijtje. Zo lief!

- 18.00 uur. We hebben al een paar keer heen en weer gereden met vluchtelingen. Ineens zie ik een vrouw, met haar man en kinderen, wachtend op vervoer. De baby is een paar dagen oud. Een paar dagen geleden waren we ’s avonds aan het werk in het kamp en kregen het bericht dat haar weeën waren begonnen. Onze dokters hebben haar geholpen en ze is uiteindelijk in het ziekenhuis bevallen. Tof om haar weer te zien en de gezonde baby even vast te houden. Een bijzonder moment dat ik hen naar het andere kamp mag rijden.

Vrijdag

- 03.30 uur. Mijn telefoon gaat af. Ik ben in no-time klaarwakker, want meestal betekent dit dat er een boot met vluchtelingen is aangekomen. Zeventig mensen dit keer. De mensen zijn koud en nat en moeten zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde kamp worden gebracht. Met onze busjes rijden we heen en weer naar het kamp. Een vrouw zat bij mij in het busje. Terwijl ze uitstapt, gooit ze letterlijk haar baby in mijn armen. Ik schrik ervan! Ze loopt het kamp in en ik loop dus maar met haar baby achter haar aan. Even later merk ik dat ze het fijn vindt dat ze even niet haar kind hoeft vast te houden.

- Even geslapen, maar het is nu toch echt tijd voor administratie. Gezellig met alle coördinatoren, voordat we naar een volgende vergadering gaan met alle organisaties die in het zuiden werken.

- Ik ben niet zo van de huisdieren, zeg maar totaal niet. Toch hebben we een hele schattige: huisdier Rudolf, de schildpad.

- 22.00 uur. Heerlijk bijkletsen in een cafeetje met Maureen, collega die bij een andere organisatie werkt. Verboden woord: ‘werk’ J. Lukt ons aardig.

Zaterdag

- Van 06.00 – 13.00 uur op de uitkijk om aan de kust boten te spotten. We zien een boot aankomen en maken ons klaar om de inzittenden op te vangen.

- Een koppel dat drie maanden zwanger is. De man is nerveus en beweegt non-stop met zijn voet. Hij biedt mij een ‘dankjewel’-sigaret aan (ik ben geen roker, maar wil deze niet afslaan). Ze moesten vluchten uit Damascus, voor de vreselijke oorlog. Ik zie dat ze meer hebben meegemaakt, dan dat ze me kunnen vertellen. “We zijn nu veilig, en we hoeven niet meer bang te zijn.” 

- Een meisje van rond de 25 jaar oud is kletsnat als ze uit de boot stapt. Ze staart met doffe ogen over de zee. Ik sla mijn arm om haar heen en vraag haar of ze droge kleren wil. Ze schudt haar hoofd, geen droge kleren. Ik vraag het nog een keer, maar ze schudt weer met haar hoofd. Ik heb een klein gesprekje met haar, maar de taalbarrière maakt het lastig om echt even te kletsen. Het raakt me, en ben benieuwd wat haar verhaal is. Ondertussen bid ik voor haar.

- Vrouwen zijn helemaal blij dat ze veilig zijn aangekomen en zwaaien nog even voor de bus hen naar het kamp brengt.

- We ontdekten vandaag dat vrijwilligers van een andere organisatie nog niet weten hoe je een reddingsdeken omdoet bij vluchtelingen. Twee van onze vrijwilligers laten dit aan ze zien en leggen uit hoe je dit kan doen.

Zondag

- Om 04.00 uur opgestaan, want ik mag mee zeevissen met Dimitris, een van de Griekse hoteleigenaren in Molivos.

- Het lukt me niet altijd om de zondagen vrij te plannen, maar ik neem vandaag de tijd om even ‘chillen’ met God. Heerlijke aanbiddingsmuziek komt er uit deze speaker.

- Of het nu winter is of niet, als de zon schijnt dan gaan Griekse vrouwen de zee in. Ik geniet echt van de lokale contacten die ik op Lesbos heb.     

- Jaaa, broodje pita gyros (we noemen ze inmiddels pitamientjes!) bij Friends. De eigenaar, Melanie, is Nederlandse. Altijd leuk om even bij te kletsen met haar.

- Lesbos is echt een supermooi eiland met heel lieve en gastvrije Grieken. En het eiland heeft een heel mooie natuur, vissersdorpjes, warmwaterbronnen, lekker eten en supermooie plekken waar je kan genieten.

Bekijk Manon in actie

Reacties