Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
15 juli 2016
Reageer

‘Mijn droom is een kerk in de gevangenis’

Afgelopen week was Vita Taja in Nederland. Vita werkt als pastoraal medewerker in de enige vrouwengevangenis van Albanië, middenin de hoofdstad Tirana, en sprak op 11 juni tijdens de GZB-dag in Gorinchem. Journaliste Mathilde Schouwstra bezocht eerder de gevangenis in Albanië en zag Vita aan het werk. “Als er engelen op aarde bestaan, is zij er één van.”

Als je de wachttoren met bewaker even negeert, ziet het er allemaal niet eens onvriendelijk uit. De gevangenis lijkt een beetje op een oude boerderij, er staan bloeiende struiken op het terrein en de vrouwen mogen vrij rondlopen. Bij binnenkomst worden we gefouilleerd en we moeten onze spullen afgeven. Na enig overleg mag er een schrijfblok en pen mee naar binnen. De vrouwen zitten bij elkaar op het sportveld, het zijn er zo’n veertig. Er wordt zo meteen een soort minikerkdienstje gehouden, we wachten nog even op Vita, de pastoraal werker van gevangenisorganisatie Prison Fellowship Albania, die de viering komt leiden.

Vita is een mooie vrouw van 40, moeder van twee dochters. Ze komt uit een moslimfamilie en was zelf ook overtuigd moslima. Door gesprekken met christenen kwam ze tot geloof. Sinds een paar jaar werkt ze in de vrouwengevangenis van Tirana. Drie keer per week komt ze ernaartoe om samen met de vrouwen te bidden, bijbelstudie te doen en hen te bemoedigen. Haar droom is een kerk, een gemeenschap van gelovigen, in de gevangenis.

Vita is ook een hartverwarmende persoonlijkheid. De viering op het sportveld is dankzij haar enthousiasme een levendig gebeuren. Vita bidt, vertelt een bijbelverhaal en er wordt gezongen. Ze heeft haar man meegenomen voor de gitaar. Een paar nieuwelingen kijken een beetje bevreemd toe, maar de meeste vrouwen doen goed mee. Ze kijken blij. Sommigen zitten arm in arm. Het ziet er gezellig uit, je vergeet bijna dat je in een gevangenis bent.

Na de viering is er tijd om met de vrouwen te praten. We mogen ze alles vragen. Dan blijkt hoe belangrijk Vita in hun leven is. Bijvoorbeeld voor Kristina, Orjola en Vilka. Op het moment dat zij in de gevangenis terecht kwamen, lag hun leven in puin. Ze hadden niets meer, ook geen hoop. Toen kwam Vita. Ze luisterde naar hun verhaal, huilde mee en was er als het nodig was. Door hen over God te vertellen, bracht ze nieuw perspectief. We zien het voor onze ogen gebeuren: ook tijdens onze gesprekjes met de vrouwen legt Vita af en toe even bemoedigend een arm om hun schouders. Ze vertaalt hun levensverhaal met tranen in haar ogen. De vrouwen lopen met haar weg.

Het verhaal van Petrus die over het water liep is een belangrijk bijbelgedeelte voor Vita. “Bij dit verhaal gaat het vaak over Petrus, maar wat mij juist aanspreekt is dat Jezus maar voor één persoon die boottocht maakte. Eén iemand is al interessant voor Hem. Zo wil ik mijn werk ook doen. Als ik zelfs maar voor één vrouw naar de gevangenis ga, en haar met het evangelie kan bereiken, is dat mijn werk al waard.”

Zoveel enthousiasme, liefde en bewogenheid. Zoveel geloof in de kracht van God die levens vernieuwt. Als er engelen op aarde bestaan, dan is Vita er één van.


Tekst: Mathilde Schouwstra

Reacties