Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
25 september 2016 in Familie
Reageer

‘Ik bid voor mijn nier’

Als Anja’s zoon Jochem ernstig ziek wordt, weet ze zeker dat ze haar nier wil afstaan om hem een langer leven te geven. Als ze hoort dat haar bloedgroep niet met die van haar zoon ‘matcht’, komt de arts met een bijzondere oplossing.

"Op een middag ging de telefoon. Mijn zoon, die niet meer bij ons thuis woonde, was gevonden door zijn buurman, bewusteloos in zijn stoel. Drie dagen is hij buiten bewustzijn geweest. De artsen hebben allerlei tests bij hem gedaan. Had hij mogelijk drugs gebruikt of veel alcohol gedronken? Hij kon het immers zelf niet vertellen. Na een paar weken werd een ernstige nierziekte gediagnosticeerd. Inmiddels was hij door medicijnen weer stabiel en dus ook uit het ziekenhuis. Maar zijn nieren zouden niet lang meer functioneren. Jochem was toen 25 jaar.

 

Cross-over donatie

Ik wist meteen dat ik mijn nier wilde doneren. Je kind is ziek en hij heeft iets nodig wat je kunt geven. Als vanzelf wil je dat doen. Om erachter te komen of mijn nier  geschikt was voor mijn zoon, gingen de artsen als eerste controleren of onze bloedgroepen matchten. Een makkelijk onderzoek waarbij de uitslag snel volgde. Een grote teleurstelling volgde echter. Ik had een andere bloedgroep. Ik kon mijn nier niet aan mijn zoon geven. Ik voelde me verslagen. Natuurlijk waren er nog andere familieleden die in aanmerking kwamen, maar als moeder wilde ik zelf voor mijn kind zorgen, zoals ik dat altijd al gedaan heb. Het past denk ik bij mijn verantwoordelijkheidsgevoel. De dokter kwam gelijk met twee nieuwe opties. Optie één was dat we in de familie een nieuwe donor moesten zoeken, optie twee hield in dat we voor een cross-over donatie zouden gaan. Oftewel: het ziekenhuis zou op zoek gaan naar een ander koppel dat geen match had, maar wel wilde doneren. Ik kon dan mijn nier aan iemand anders geven en andersom zou Jochem een nier van hen krijgen. We besloten dit te proberen. Zo zou ik alsnog mijn nier kunnen doneren.

 Het heeft een paar jaar geduurd. Mede door de vele onderzoeken, die maanden in beslag namen. Er moest gekeken worden of ik gezond genoeg was. Ondertussen bleef ik bidden. Gelukkig ging alles goed en kon Jochem op zijn achtentwintigste geopereerd worden. Ze vonden namelijk een stel dat een match met ons had. Het stel kwam uit Groningen en mijn zoon moest in Nijmegen geopereerd worden. De gezonde persoon brengt altijd de nier naar de patiënt, dus ik moest naar Groningen voor de operatie, terwijl de gezonde persoon van dit koppel naar Nijmegen reisde om zijn nier af te staan. Ik vind het een mooie gedachte, maar vond het ook lastig om Jochem in het ziekenhuis achter te laten en vervolgens kilometers bij hem vandaan te rijden. Maar bang voor de operatie was ik niet. Ik was er helemaal klaar voor. Natuurlijk was het risicovol en wilde ik niet dood, maar mocht ik de operatie niet overleven, dan had ik daar vrede mee. Mijn zoon kreeg een nier en zou weer verder kunnen leven. Mijn leven deed er voor mij even niet toe.

 Voetstappen

Alle vier zijn we tegelijk geopereerd. Op het moment dat ik uit de narcose kwam, vroeg ik meteen hoe het met Jochem was. Ik moest huilen van dankbaarheid toen ik hoorde dat zijn nieuwe nier werkte. Ik kreeg een paar maanden om te herstellen. Lichamelijk ging het behoorlijk goed, maar geestelijk was ik behoorlijk op. In de jaren voorafgaand waren er zoveel emoties geweest! Al die spanningen kwamen eruit. Ik besloot mijn gevoelens op te schrijven in een dagboek. Dat hielp, maar niet helemaal. Ik kreeg pas rust en vrede toen iemand in een kerkdienst voor mij besloot te bidden. Deze persoon bad voor rust en sindsdien ervaar ik ook rust. Dat was zo bijzonder. Ondanks dat ik heel veel heb gebeden, was ik helemaal vergeten dat ik zelf ook om rust kon vragen. Als ik terugkijk op deze periode, is het net als bij het gedicht met de voetstappen in het zand. God heeft mij al die tijd gedragen.

 Op 17 februari dit jaar was het precies een jaar geleden. Van het ziekenhuis krijg je geen gegevens van het andere koppel, maar de arts heeft mij gezegd dat mijn nier ook goed werkt. Natuurlijk heb ik mijn nier voor mijn zoon gegeven, maar ik bid ook zeker dat mijn nier bij die ander het goed mag blijven doen. Dat de nier van mijn zoon het zo goed doet, zie ik als een cadeau van God. Jochem gelooft niet, maar ik weet zeker dat God dit aan hem gegeven heeft. Er komen vaak complicaties voor. Dat het zo goed gaat, kan nooit alleen mazzel zijn.”

 Anja Lindeloo de Jong-van Voorst (52) is getrouwd met Harry, heeft drie volwassen kinderen en werkt in de gevangenis.

Reacties