Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
28 november 2016 in Rouwverwerking
Reageer

Sara on tour naar Rome

Janneke (50) verloor haar man Johan aan kanker, maar beloofde hem twee dingen: haar 50e verjaardag vieren en zichzelf een cadeau geven. Speciaal voor Johan reisde ze van Drachten naar Rome, mét haar verjaardagscadeau.

 “Johan was altijd gezond. In maart 2014 kreeg hij een heftige vorm van kanker. In oktober 2014 gingen we tien dagen naar Rome: onze stad van de liefde. Toen wisten we dat het leven van Johan zou eindigen. Dat was een prachtige tijd. Op een gegeven moment stonden we op de brug over de Tiber naar de wijk Trastevere te kijken. Mijmerend stonden we daar, totdat Johan begon te praten: “Je moet me twee dingen beloven. Je moet je 50e verjaardag wel vieren, ook al ben ik er dan niet meer. Je moet jezelf ook een cadeautje geven.” “Ik keek om me heen en zag overal Vespa’s rijden. Toen zei ik vastberaden tegen hem: ‘Ik geef mezelf een nieuwe Vespa op mijn 50e verjaardag en ik rijd hem voor jou naar Rome.’ Ik zette stippen aan de horizon voor de jaren na Johans overlijden.

Johan overleed in januari 2015. We waren 32 jaar samen. Er brak een tijd van rouw en verdriet aan. Het voelde als een aardbeving in mijn bestaan.

 

Dolce Vita

In februari 2016 werd ik 50. Ik hield, zoals ik Johan had toegezegd, mijn feest ‘Dolce Vita’ (Het Goede Leven). Dit was een jaar en een dag na zijn begrafenis. Hier kwamen 120 mensen, die het afgelopen jaar heel dichtbij me stonden. Ik kon door een toespraak het afgelopen jaar afsluiten.

Op mijn verjaardag kwam een knalrode Vespa de oprit opgereden. Eerst mocht hij een paar dagen staan blinken in mijn woonkamer. Na het feest ben ik mij gaan voorbereiden op de reis naar Rome.

 

Geestelijke bagage

Ik kon weinig meenemen op de scooter, dus daar moest ik rekening mee houden.

God ging in elk geval met me mee. Voordat ik vertrok, kreeg ik uit vier verschillende hoeken hetzelfde lied aangereikt. Dat lied (Liedboek, Lied 416: ‘Ga met God en Hij zal met je zijn’) zong ik vervolgens elke dag tijdens de rit.

Door een laadpunt op de Vespa had mijn telefoon altijd genoeg stroom. Op mijn telefoon installeerde ik een app met de fietsroute langs de Rijn. De Rijn stopt helemaal in Zwitserland, dus dan zou ik al een heel eind op pad moeten zijn.

Tot in de puntjes voorbereid ging ik op reis. In Duitsland bleek dat ik niet meer op het fietspad mocht rijden. Mijn broer tipte me een andere app: Here. Daarmee kon ik mijn gps opvragen zonder internet. Ik kon kijken waar ik was en waar ik naartoe moest. Mijn route was vrij. Ik noemde deze app ‘de Heere’. Als ik de weg moest vinden, ging ik naar de Heere. Ik zei altijd: “De Heere weet altijd waar ik ben en waar ik naartoe kan.” “Cliché, maar waar: er zijn vele wegen die naar Rome leiden.

 

Nooit alleen

Ik heb me nooit alleen gevoeld. Ik voelde drie lijnen van kracht: van boven door de kracht van God, om mij heen door alle lieve mensen en onder mijn voeten; ik heb sterke benen en ben ook liefdevol voor mezelf.

Toen ik in Rome aankwam, kreeg ik een knuffel van een onbekende. Die persoon zei: “I saw you and I feel I must give you a big hug.” Toen dacht ik: hoe is het mogelijk? Wat je zo mist, daar wordt toch voor gezorgd.

 

Stilstaan en gaan

Voor mij is rouw stilstaan en gaan. Alles om je heen verandert, maar je moet wel weer gaan. Gaan betekent dat je gaat verwerken, weer gaat werken, gaat groeien en helen. Ik weet dat God wil dat we steeds gaan.”

Reacties