Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
21 december 2016 in Blog
Reageer

Marlies beleeft een exotisch avontuur aan de Middellandse Zee...

'Soms heb je van die momenten dat je innig romantisch met elkaar op stap wilt. En dat je portemonnee dat ook nog toelaat. Zo’n geluksmoment beleven mijn lief en ik.'

Een exotisch avontuur

Soms heb je van die momenten dat je innig romantisch met elkaar op stap wilt. En dat je portemonnee dat ook nog toelaat. Zo’n geluksmoment beleven mijn lief en ik. De kinderen uit logeren bij mijn schoonouders, wij vier lange dagen voor onszelf. Na een benenkrommende, maar wel goedkope vlucht belanden we in Marrakech. Tijd voor exotische avonturen in het rijk van duizend-min-negenhonderdzesennegentig nachten.

Van tevoren worden we al gewaarschuwd: pas op voor mannen die iets van je willen! En inderdaad, uit elke hoek van de soek schieten romantiek-bederverige kereltjes vol verkoopaspiraties tevoorschijn. “Welcome to my shop, my friend,” is de eerste, vrijblijvend klinkende uitnodiging, maar wanneer we ook maar een milliseconde stilstaan, komen we niet meer weg en voelen we ons welhaast verplicht om kruiden te kopen bij een neef drie straten verderop. Of om een toelage te betalen aan een spontane ‘gids’ die ons een paleis heeft aangewezen, waar we met onze neuzen letterlijk tegenaan staan.  

Wandelende pinautomaat
Het voelt een beetje apart om als wandelende pinautomaat gezien te worden. En tegelijkertijd is het ook meer dan logisch, aangezien het sociale stelsel onder de Middellandse Zee min of meer ophoudt. Deze mensen hebben hun inkomsten hard nodig. En dan zijn er nog de bedelaars. In hoekjes zie ik vrouwen apathisch met een baby op schoot liggen. Op de markt, lurkend aan ons versgeperste sinaasappelsap van 30 cent, worden we aangeklampt door een jongetje met een smekende blik. Die geen sap wil, en ook geen broodje, maar wel contanten. Moet je nu wel of niet wat geven? Mijn man en ik worden het niet eens. Hij weet dat veel bedelende jongetjes niet voor zichzelf bezig zijn, maar vaak deel uitmaken van een georganiseerd verband. En daarnaast houdt hij de stelling van een vriend aan, die jarenlang als ontwikkelingswerker in het buitenland werkte. “Door geld te geven, houd je iets negatiefs in stand,” vindt hij. “Laat ze in elk geval iets dóen voor hun geld.”

Wat is nou erger?
En daar zit natuurlijk iets in. Maar ik voel me er toch niet lekker bij. Wat is er nou erger: dat ik in het riad relaxed lig te genieten van mijn overvloed en de helft van mijn ontbijt laat staan? Of dat iemand zo goed en zo kwaad als het gaat zijn kostje bij elkaar probeert te scharrelen? En is het terecht om er voetstoots van uit te gaan dat die euro die je op straat weggeeft, verkeerd terecht komt? Ik besluit het thema, liggend op mijn stretcher in de Marokkaanse zon, nog eens op mijn smartphone na te zoeken en stuit op een hoopgevende info. Zo lees ik in de diepgravende online krant De Correspondent dat in 82 procent van de onderzochte gevallen de alcohol- en tabaksconsumptie daalt als je armen gratis geld geeft. En in Liberia deed men ook een onderzoekje: wetenschappers gaven 200 dollar geeft aan de minst verantwoordelijke armen die ze konden vinden: alcoholisten, drugsverslaafden en criminelen in sloppenwijken. Drie jaar later bleken deze mensen hun duiten te hebben besteed aan voedsel, kleren, medicijnen en het opzetten van nieuwe bedrijfjes.

Wanneer er dus weer een straatjongen aan mijn arm trekt, kijk ik mijn lief met smekende ogen aan. Zuchtend tast hij in zijn binnenzak en overhandigt het aan de jongen. Die het uit zijn hand grist, en vervolgens gebaart: ‘Meer?’

De perfecte oplossing is nog niet direct gevonden. Het beste alternatief lijkt uiteindelijk toch: een bedrag overmaken aan een instelling die iets doet tegen armoede. En daar zijn we het dan samen weer volledig over eens. Nu maar hopen dat we niet al te veel van ons geld hebben uitgegeven bij onze vrienden in de soeks.

Marlies Medema

  • Bovenstaande blog is eerder verschenen in een Eva Magazine.

Filmpje van de bedelaar in de liquer store

 

 

Reacties