Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
5 januari 2017 in Blog
Reageer

'Marlies, je moet vaker bewegen,' zegt de fysiotherapeute tegen me.

'Ik haal diep adem en begin aan oefeningen die namen hebben als ‘Hondje’, ‘Kameel’, ‘Plank’ en ‘Superwoman’. Vooral de laatste oefening spreekt me aan.'

“Je moet vaker bewegen.” Terwijl de fysiotherapeute dit zegt, prikt ze in een pijnlijke plek in mijn rug. Ik haal diep adem. “Praat ondertussen maar rustig door,” voegt ze er vriendelijk aan toe. Ik voel een diepe teug lucht uit mijn keel ontsnappen terwijl een zogenaamd ‘triggerpoint’, een ding waarvan ik voorheen het bestaan niet wist, zich duidelijk kenbaar maakt. Op dit moment voelt het voeren van een gesprek een beetje als een lied zingen tijdens een bevalling.

Met mijn kiezen op elkaar mompel ik iets over mijn vormen van lichaamsbeweging: de fietstochtjes die ik maak, en de baantjes die ik eenmaal per week trek in het zwembad. Gezellig keuvelend met een vriendin, tussen de senioren. Als ik heel eerlijk ben, weet ik ook wel dat dit niet veel zoden aan de dijk zet.

Rugklachten, ik had er nooit last van

Rugklachten, ik had er nooit last van. Maar op een dag waren ze er. En ze besloten ook gezellig even te blijven. Nu al drie maanden. “Wat is de mate van pijn die je voelt, van 1 tot 10?”, vraagt de fysiotherapeute. “Vier,” antwoord ik. Niet schokkend dus, maar wel hinderlijk. En bewegen is dus de boodschap.

Thuisgekomen zap ik naar Nederland in Beweging om een begin te maken. Mijn lief barst in lachen uit wanneer ik samen met Olga en Duco een stapje naar links en een stapje naar rechts op het woonkamertapijt doe. Zoonlief pakt direct een tablet om een filmpje te maken voor zijn vrienden. “Niet doen!”, stuif ik op. Dochter daarentegen hupst heel lief met me mee. Ik moet zeggen, het is goed te doen en best gezellig. Maar het helpt niet voldoende – de rugpijn blijft. Kort daarop krijg ik van de fysiotherapeute een blad mee met verregaandere oefeningen. “Twintig minuten per dag,” spreekt ze onverbiddelijk. “Stringent!”

Vurige gebedsronde

Een lieve vriendin biedt aan om te bidden voor mijn rug. Ze heeft al veel wonderen in haar nabije omgeving meegemaakt en is vol vertrouwen. “Hoe is het nu?”, appt ze even later. Geen verbetering, helaas. Ook een tweede en derde gebedsronde zijn vurig, maar geven geen direct resultaat. Ik snap haar teleurstelling: het zou zo mooi zijn als het direct werkt, zeker als je dit in je nabije omgeving hebt meegemaakt. Het blijft een lastige kwestie dat sommige mensen met kwaaltjes genezen. Anderen – soms met veel ernstiger kwalen dan een zeurende rug – genezen niet. En weer anderen moeten gewoon geduld hebben. En heel hard oefenen. “Genezing is een teken van het komende koninkrijk,” zegt de fysiotherapeute, ook een gelovig mens. “Soms geneest God, om te laten zien dat zijn nieuwe wereld eraan zit te komen.” Dat vind ik mooi. Genezing als lichtpuntje, maar niet als must. Als je niet geneest, raak je niet in een kramp.

Dubbelklappen van het lachen

En dus lig ik elke avond op mijn zij op de mat in de kamer. Mijn zorgzame dochter draagt vochtige tissues aan en kopjes thee, bij de aanblik van mijn rode hoofd. En verrek, al gaat het veel langzamer dan ik hoop, ik merk een heel lichte mate van verbetering. Al is het maar omdat mijn gezin en ik regelmatig dubbelklappen van het lachen. Dat kan ook eigenlijk niet missen, met oefeningen die namen hebben als ‘Hondje’, ‘Kameel’, ‘Plank’ en ‘Superwoman’. Vooral de laatste oefening spreekt me aan. Niet omdat ik me zo’n supervrouw voel, maar wel vanwege het feit dat je je er fors bij moet uitstrekken. Ik strek me uit naar de toekomst. Verbetering komt. Ooit.

Marlies 

Reacties