Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
7 december 2016 in Eva's redactieblog
Reageer

'Niet alleen honden, maar ook auto’s hebben vaak het profiel van hun baasje' ontdekt Marlies

Onze Volkswagen is een ouwetje met mankementen. Zo gaat het rechter voorraam niet meer open. Tijdens onze zomervakantie van vorig jaar ging het juist niet meer dicht, maar een aardige Franse monteur heeft hem vanbinnen dichtgespijkerd.

Het rechter achterraam zit eveneens muurvast: dat zakte tijdens een driedaagse trip van manlief naar beneden, waarna hij het vakkundig afplakte met tape uit de EHBO-doos. Gelukkig hebben krijgen we nog wat frisse lucht via de airco. En als we tijdens onze volgende reis op de Route de Soleil wederom tol moeten betalen, doet gelukkig het linker voorraam het nog.

Ach ja, het rijdt. Dat we al 250.000 kilometer afgelegd hebben in dit niet al te verzorgde, donkergroene compromismodel, zegt vast iets over ons. Dat we auto’s niet zo belangrijk vinden, bijvoorbeeld.

Ik was mijn auto zelden, en weet ook weinig van modellen en brandstofsystemen af. Maar ik vind het wel fascinerend om op de snelweg te kijken welke meneer of mevrouw in welk voertuig zit. Een leuk tijdverdrijf, en een goed alternatief voor ‘wie het eerst een rode auto ziet’ en het reisbingospel, waarbij ik zelden win, omdat op mijn kaart dikwijls een regenwolk staat (wanneer buiten kraakhelder is) of een maan (en dan is het 12 uur ’s middags), tot groot genoegen van mijn kinderen). 

Hoe dan ook, elk type auto heeft zijn eigen type bestuurder. Daar zijn al heel wat psychologen op losgegaan. Zo bleek onlangs dat niet alleen honden, maar ook auto’s vaak het profiel van hun baasje hebben. Kijk naar de woest-scherpe koplampen van een Alfa Romeo, en de kans is groot dat er ook echt een Alfa-mannetje in zit. En bij de vriendelijke ronde lampjes van een Renault Twingo hoort uiteraard een dame met zorgende gaven.

Als je Google erop naslaat, blijk je tot in detail per automerk te kunnen zien welk persoonlijkheidstype erachter schuilgaat. BMW wordt geassocieerd met sportman en luipaard, Ford met kruidenier en kameel en Skoda met uil en filosoof. 

Al starend uit het raam, terwijl net een Seat (postbediende en zeehond) aan me voorbij trekt, vraag ik me ook af of er in de kerk misschien meer mensen met een Skoda rijden. Of dat Ford-rijders gullere gevers zijn dan mensen met een Alfa. En hoe zit dat eigenlijk met motorrijders? Zouden die meer moeite hebben met een moment van overgave bij een oproep vanaf het podium? Uit onderzoek blijkt namelijk dat dit mensen zijn die het liefst alles in de hand hebben. Wie inhaalt, heeft controle in het leven, en dat is beter dan ingehaald worden door de realiteit.

“Kijk daar nou!”, onderbreekt een van mijn kinderen mijn sociologische overpeinzingen. De auto die voor ons rijdt kun je ook met geen mogelijkheid over het hoofd zien. Zo roze als Miss Piggy op een marsepeinen taart met hartjes. “Vrouw,” gok ik. “Een jaar of twintig. Net haar rijbewijs gehaald en een auto mogen uitzoeken van pa.” 

“Nee joh, het is een secretaresse in een bedrijfsauto,” zegt mijn lief. En we raken in een kilometerslange discussie over vrouwentypes, waarna we besluiten de auto maar in te halen. Dan weet je het tenslotte zeker.

De ontgoocheling had niet groter kunnen zijn. De bestuurder is een man. Een enorme, kale man, in een zwart lederen jas. Hij lijkt voor geen meter op zijn auto, behalve dan misschien het roze van zijn kale schedel. Het blijkt maar weer: er zijn altijd uitzonderingen en afwijkingen in het leven. Da’s een hoopvolle gedachte. Wie weet overkomt het me dan ook nog wel eens dat ik bij reisbingo zomaar om 12 uur overdag een maantje tref. 

Marlies Medema

  • Bovenstaande blog is eerder verschenen in een Eva Magazine.

Reacties