Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
18 januari 2017 in Blog
Reageer

Blog Marlies | Verhuizen is dé kans om eindelijk die vlekkeloze en stijlvolle droomhuiskamer te realiseren… of toch niet?

Marlies verhuist naar een nieuwe woning en ziet een kans liggen om eindelijk die vlekkeloze en stijlvolle woonkamer te realiseren… of toch niet?

En dan opeens hebben we een spiksplinternieuwbouwhuis. Met een nieuwe keuken, een nieuwe badkamer, een laminaatvloer-in-aanleg en een onontgonnen, nog grasloze tuin waar binnenkort een kakelverse schutting komt te staan. Vol verve lak ik de trap, saus ik de muren en schuur ik de plintjes. Zoals ik eerder op deze plek schreef, houd ik niet van keuzestress rondom keukenkastjes, maar dat alle basiselementen in zo’n nieuwbouwhuis schoon en fris zijn, zonder krassen, vind ik best aardig.

Alles nieuw

Wel ontspint zich in mijn hoofd zo langzamerhand een domino-effect. Want een nieuwe trap vraagt om nieuwe tapijttegels. Nieuwe ramen vragen om nieuwe gordijnen. Een nieuwe vloer vraagt om een nieuw vloerkleed. Nieuwe wijn doe je ook niet in oude zakken, enzo. Ons vakantiegeld gaat er op deze manier in rap tempo doorheen.

Niet enkel nieuwe spullen komen ons huis binnen, overigens. Vlak voordat de verhuizers op de stoep staan, vindt er een paar straten verderop een rommelmarkt plaats. Dochter wil graag even een kijkje nemen, samen met een vriendin. Dat mag natuurlijk. Een stapeltje stripboeken, poffertjes met slagroom… ik begrijp de aantrekkingskracht van zo’n festijn. Zelf wandel ik ook wat rond: zo’n rommelmarkt is naast een rondneusmoment altijd een feest van ontmoeting met dorpsgenoten.

Mijn mond valt minstens zover open.
Het ding is monsterlijk!

 Kort daarop staat dochter voor mijn neus, zeulend met twee grote groezelige knuffelbeesten en een stenen tijger met indrukwekkende afmetingen en een wijd opengesperde bek. Mijn mond valt minstens zover open. Het ding is niet alleen groot, het is monsterlijk. Zet ‘m in je tuin en je schrikt er niet alleen dieven, maar ook alle buren mee af. “Hoeveel heb je voor dat beest betaald,” stamel ik. “Drie euro!”, roept ze opgewekt. “Vind je hem mooi?”

“Nou nee,” maak ik korte metten met haar enthousiasme. “Ik vind ‘m echt foeilelijk.”

“Echt?”, ze kijkt me ongelovig aan.

“Echt,” zeg ik, met mijn nieuwe, stijlvolle huis in het achterhoofd. Daar gaat de aanblik van een stijlvolle VT-wonen-kinderkamer. “Sterker nog, ik wil ‘m echt niet in huis hebben. Kun je hem nog terugbrengen?”

Terugbrengen naar de kringloopwinkel

Ze kijkt beteuterd. Terugbrengen is geen optie, ze heeft hem van twee bevriende meisjes gekocht die net zo blij waren dat ze van het ding af waren. Dat begrijp ik direct. “Laten we hem afleveren bij de kringloop-container,” zeg ik. “Je krijgt vijf euro van me terug.” Wacht. Zei ik dat echt? Lekker pedagogisch. Maar nu valt het niet meer terug te draaien. Ik overhandig haar het bedrag en lever het ding in, terwijl dochter beteuterd toekijkt.

Word ik een fundamentalistische interieurmodepolitieagente?

Thuisgekomen word ik liefdevol door mijn echtgenoot gecorrigeerd. “Als zij dat beest nou mooi vindt? Desnoods hadden we die tijger goud of knalroze geverfd. Wat maakt het uit?” Ik mompel wat in mezelf, feedback ontvangen vind ik niet vaak leuk. En doorgaans is mijn kunstminnende man degene die vindt dat iets ‘kan’ of ‘niet kan’. Maar vijf minuten later, terwijl ik voor de tweede keer de trap aan het verven ben, kom ik bij mijn positieven. Wat ben ik aan het worden? Iemand die per se alles in huis vlekkeloos stijlvol wil hebben, een fundamentalistische interieurmodepolitieagente? Wat is nou belangrijker, een keurig afgestemde woning of een dochter die haar eigen pad volgt? Hij heeft gelijk.

Smaken verschillen

“Sorry,” zeg ik even later tegen mijn dochter. “Ik had ‘m je gewoon mee moeten laten nemen. Ook al vind ik hem niet mooi.” “Vind je hem écht niet mooi?”, zegt ze, nog steeds verbaasd. Smaken verschillen, dat blijkt maar weer. Gelukkig zijn er nog die twee groezelige knuffels. Niet alles hoeft perfect te zijn. En met een paar jaar is mijn spic en span nieuwbouwhuis dat vast ook allang niet meer.  

Marlies

  • Bovenstaande blog is eerder verschenen in Eva Magazine.

Reacties