Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
21 januari 2017 in Opvoeding en gezin
Reageer

Schoolpleinveteranen

Breng je voor het eerst je kind naar school? Tip van een ervaren moeder: vergeet niet om vriendschap te sluiten met de oudste moeder uit de kleuterklas.

Had ik maar een vriendin gehad toen ik 18 jaar geleden mijn oudste naar de kleuterschool bracht, die net als ik nu, zo relaxed in het leven stond en zich niet druk maakte (na vijf kinderen die in leeftijd ver uit elkaar liggen ben ik een oudere moeder). Die moeiteloos bijzaken van hoofdzaken kon scheiden. Die me niet veroordelend zou aankijken als mijn kind een lelijk woord zou zeggen of luizen had.

Dat dacht ik die maandagochtend, de eerste schooldag van het jaar, toen ik al die jonge moeders op het schoolplein zag staan. Voor dag en dauw opgestaan, want stel je voor dat je te laat komt, nog wel op de eerste schooldag.  Kindjes keurig in hippe kleding, nieuwe rugtasjes, nieuwe schoolbekers, klaar voor weer een nieuw schooljaar.

Mijn jongste zoon en ik renden te laat het schoolplein op, de bel was al gegaan.  Op zijn rug dezelfde rugtas als het jaar daarvoor, en het jaar daarvoor. Ik hou van duurzaam. Bij de ingang van de klas verdrongen de ouders zich om zich voor te kunnen stellen aan de juf en om te vragen waarom Evelien helemaal achteraan in de klas zit of om te vermelden dat Pim allergisch is, voor gras. Dat de juf daardoor geen oog meer heeft voor al die lieve gespannen kinderen voor wie zo’n eerste schooldag toch echt wel spannend is en die ze dus niet ieder persoonlijk kan begroeten. Dat laatste vind ik dan weer een must.

Ik wil dat de juf ook wat weet over mijn kind, maar ik stuurde haar daar een mailtje over en laat haar de eerste schoolweek met rust. Als er wat is, weet ze me vast wel te vinden.

Niet oordelen

Weet je wat het fijne is van oudere moeders? Die veroordelen niet. Zij snappen dat je moe bent, dat je gewoon even geen zin hebt om mijn kind te spelen te krijgen uit school. Je hoeft mij daarvoor geen reden te geven, ik snap het.

Die veroordelen je niet omdat je vijf dagen werkt, of dat oma op het schoolplein staat om jouw kind op te halen. Ze rollen niet met hun ogen als jij Oreo-koekjes trakteert terwijl die bol staan van de gluten en suiker. Of als je je er weer makkelijk van afmaakt met dezelfde traktatie als vorig jaar. Ze schrikken niet van een luis meer of minder. Of twee verschillende sokken in sandalen. 

Ik verblik of verbloos niet als jouw kind het F-woord zegt. Geloof me, ik heb erger gehoord.

Snipperdag

Bij mijn eerste was ik erop gebrand hem het beste van het beste te geven. Zocht iedere avond zijn schoolkleren bij elkaar, met zorg samengesteld. Ik las iedere avond uitgebreid voor en was zeer gevoelig voor het commentaar van de juffen. Als mijn kind een slechte beoordeling kreeg, leek het alsof ik zelf terechtstond. Ik nam het leven als moeder zo serieus dat het leek alsof het een test was die ik goed moest maken, perfect zou nog mooier zijn.

Afgelopen najaar was het stralend weer. Een toegift van de zomer die maar niet voorbij leek te gaan. Mijn kinderen liepen tot tien uur ’s avonds in hun zwembroek buiten te struinen door de buurt. Later keken we samen naar de sterren in de hangmat in de tuin.  Dat het daardoor een wel erg korte nacht zou worden voor ze, calculeerde ik in. Of eigenlijk dacht ik daar helemaal niet over na. We zouden wel zien. En o gruwel, ik ‘vergat’ ook nog hun tanden te poetsen.

Mochten we ons verslapen, dan namen we gewoon een dagje vrij (ja, je hoort het goed, een dagje vrij, van school, omdat het leven al serieus genoeg is.)

Mijn kinderen hebben een moeder die ze geen broodtrommels of gymkleren nabrengt en die geen OV-kaarten oplaadt op het laatste nippertje. Vergeten? Pech gehad. Dan heb je honger (alhoewel je in zulke situaties juist leert delen en ontvangen), gym je in je onderbroek of moet je het hele eind fietsen. Dan laat je het een volgende keer wel uit je hoofd.

Maak je niet druk

Het fijne van een oudere moeder zijn is dat je je niet druk maakt over wat anderen vinden of denken. Je hebt het leven geproefd, beproefd en bent erachter gekomen wat voor jouw gezin het beste werkt. Je zegt eerder wat je denkt (‘Heer, zet een wacht voor mijn lippen’ is mijn dagelijks gebed) en vecht als een leeuw voor wat je echt belangrijk vindt. Die hoofdzaken dus.

Zo werd ik eens aangesproken door de juf van mijn kind, tijdens het inloopmoment in de klas. Ik kreeg te horen wat er de dag daarvoor niet goed was gegaan. Inwendig kookte ik. Niet omdat mijn kind wat fout had gedaan (hé, vertel me iets nieuws, daar lig ik niet van wakker) maar omdat ik dat te horen kreeg in het bijzijn van al die mensen en met mijn kind naast me.  Dat is niet de manier, en dat besefte de juf ook, want ze bood haar excuses aan. Die ik direct aanvaardde en waarna we een geweldig schooljaar hadden samen.

Moe

Oudere moeders zijn wars van alles wat moet, wat hoort, wat handig of hip is en wat niet. Ik maak me niet meer druk. Dat is geen desinteresse maar levenservaring. Ik kies mijn battles, en zolang er geen sprake is van leven of dood, geluk of verdriet, zijn het dus bijzaken.

Daarnaast, we zijn gewoon te moe. Na 20 jaar slapeloze nachten, 5 keer alle kinderziektes, 4 keer beugels, 20 meesters en juffen, 16 jaar zwemles, ontelbare keren eerste hulp en zelfs al eens het politiebureau kijken we niet meer zo snel verschrikt. En krijgen we enkel en alleen nog gierende hartkleppen als we de ambulance horen.

We’ve been there. We know.

Conclusie: oudere moeders worden een beetje meer man. Wat biologisch weer klopt, want onze oestrogenen (ook wel zorghormoon genoemd) kelderen naar beneden na ons veertigste. Dus laten we onze kinderen gewoon lekker aanmodderen en doen we zelf ook maar wat. Net als al die andere moeders. Heel gezond.

Tekst: Annerieke Berg-de Boer

 

 

Reacties