Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
19 juli 2017 in Lifestyle
Reageer

'De was van veertien personen moet op de hand'

Teunie Luijk heeft een groot gezin en daardoor is op vakantie toch net iets anders dan bij de mensen! Er gaat een hele hoop geregel aan vooraf. "Aan het vertrek gaat er een soort van militaire operatie vooraf."

Om de paar jaar gaan we naar Zwitserland op vakantie. Vorig jaar gingen we met z´n veertienen: mijn man en ik, de acht nog thuiswonende kinderen, een nichtje, twee vrienden en een vriendin. Aan het vertrek gaat er een soort van militaire operatie vooraf. Ieder kind mag zijn eigen spullen inpakken. Ze krijgen daarvoor een lijst van wat er mee moet en een doos waar alles in moet passen.

De ruimte die over is, kunnen ze vullen met spullen die ze graag meenemen. Daarnaast moet het hele huis opgeruimd en gepoetst worden, want ik wil graag in een schoon huis thuiskomen. Er worden dakkoffers gehuurd voor op de beide auto's. Er moet iets geregeld worden voor de dieren, de planten en de post. Iedereen krijgt een takenlijstje en weet precies wat er gedaan moet worden. Ik bewaar het overzicht door een schrift met lijstjes bij de hand te houden. Een inpaklijst per persoon, een inpaklijst algemeen, een boodschappenlijst en een to-do-lijst. Het schrift ligt op tafel en er worden steeds meer dingen doorgekrast. Net zo lang tot alleen de aller- aller-laatste dingen overblijven. 

Het reizen behoort tot de hoogtepunten van onze vakantie. We rijden in de stilte van de nacht. Eerst is het een gekwebbel van jewelste. Maar als we na een uurtje  Antwerpen zijn gepasseerd wordt het stiller en stiller. Willem, mijn man, en ik zijn wakker en rijden. We gaan over de heuvels van de Ardennen en naderen Luxemburg. Tijd voor de eerste grote stop. Slaapdronken kinderen bij het neonverlichte tankstation, waar wij onze auto´s volladen met goedkope benzine. Iedereen een beker warme chocolademelk, in optocht naar de wc´s. En verder gaan we weer.

Rijden tot het volgende hoogtepunt: ontbijten in een ontwakend Frankrijk. Zo heerlijk dat we al in Frankrijk zijn! Knabbelen aan kadetjes en krentenbollen en ander lekkers. Een caféine-shotje. Heel even een powernapje. En weer door! Net zo lang totdat we eindelijk de ECHTE BERGEN (met sneeuw) zien. Oh, wat is het toch mooi! Wat heerlijk om hier weer te zijn!

Na een lange reis bereiken we ons vakantiehuis. Middenin de bergen. Hier mogen we twaalf dagen lang wandelen, zwemmen, naar de stad gaan, barbecuen op de grote hout-gestookte barbecue en´s avonds spelletjes doen. Mijn Zwitserse vriendin met haar man en haar vriendin zijn ook van de partij, ter verhoging van de vakantievreugde!

Elke avond wordt er een planning gemaakt voor de volgende dag. Vaak gaan we wandelen. Elke dag verder en een stukje moeilijker met meer klimmen. Er wordt bepaald hoe vroeg het vertrek is en wie er mee gaan en de rugtassen worden vast klaargemaakt.

De was is nog wel even een 'dingetje'. We hebben in dit fijne, maar eenvoudige huis géén wasmachine. De was van veertien personen moet dus op de hand! Iedere dag verzamelen we drie hopen: donker goed, wit goed en gekleurd goed. Die gaan in enorme pannen op de kookplaat. Beetje waspoeder erbij en stampen maar, met grote houten pollepels. Daarna spoelen in de twee spoelbakken. So far so good. Want dan komt de grootste klus: wringen! Gelukkig helpen de grote jongens en de mannen mee om de dikke badlakens en spijkerbroeken te wringen. Gewoon op de camping-manier: ieder aan een kant van het stuk wasgoed tegen elkaar in draaien. We hebben drooglijnen gespannen en knijpers van thuis meegenomen. Zo komt het prima voor elkaar. Totdat het een paar dagen regent… Dan wijken we maar uit naar de wasserette in de stad!

Bijna elke dag stookt Marco de grote hout-barbecue op. Dat is het gemakkelijkst met zo'n grote groep. We roosteren vlees en groenten en zorgen voor grote salades en stokbroden. We hebben zoveel mogelijk boodschappen van thuis meegenomen. Als je in Zwitserland alles moet kopen, dan ben je met zo'n club een vermogen kwijt. Een liter melk kost € 1,40, een zak chips al snel € 4,00. Het komt dan ook wel erg handig uit, dat één van de (grote) kinderen halverwege de vakantie pas aanhaakt. Hij komt samen met een vriend vanuit België en ik heb hem een enorme boodschappenlijst ge-appt! Verder hebben we een vakantiepot, waar we elke dag een bedrag in doen. Daarvan halen we brood in het dorp en lekker Zwitserse kaas. Ook worden de zwembadtickets ervan betaald en gaan de kinderen een keer kanoën. 

We genieten vooral van het samenzijn. We maken de mooiste herinneringen. Dat is toch waarvoor we het doen: 'Weet je nog van die vakantie in dat huis met die koeien om de deur? Dag en nacht klingelende bellen. ¨Ho, ho, de kerstman,¨ riep Dirk dan. En weet je nog, van die grot, waar we toen in geweest zijn. Wat gaaf was dat! En daar had je dat zwembad, waar Henk alleen heen ging, ook al was hij amper 10 en sprak hij geen woord Duits.'

Dat dus: dat is het waard. En dat je een week voordat je vertrekt al aan het inpakken bent? Dat je een week nadat je thuiskomt zuchtend de laatste slaapzakken van de waslijn trekt? En dat je er een heel jaar voor gespaard hebt? Dat ben je dan al lang vergeten.

Reacties