Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
1 augustus 2017
Reageer

Schathemeltjerijk

Op vakantie gaan is altijd een flinke uitgave, maar je merkt het pas echt als je niet zo veel te besteden hebt. Maria van Beelen kan erover meepraten. Toch voelt ze zich 'schathemeltjerijk'!

We moeten een beetje op de centen letten. Hoe vaak heb ik dit al niet geroepen? Even op je tellen passen omdat je op vakantie gaat en het geld razendsnel toedeloe roept in de richting van je bankrekening. Omdat boodschappen op vakantie altijd duurder zijn dan hier. Op je geld letten omdat je kinderen hebt. Omdat je net een verbouwing hebt gehad. Omdat we een nieuwe auto hebben gekocht. Goed, een tweedehands auto, maar veel mooier en nieuwer dan de auto die we hadden. De oude zat vol met deuken en krassen. Vorig jaar gingen we er met z’n vijven mee op vakantie. Een beetje nerveus wel, want we gingen op pad in een jaar waarin we elkaar als gezin een beetje waren kwijtgeraakt.
 
Die gekneusde auto liep al aardig wat jaartjes met ons mee. We reden ermee in slakkentempo toen we ons eerste kind, roze met hamsterwangen en nét twee dagen op deze wereld, in de maxicosi vervoerden op weg naar huis. De auto is getuige geweest van ruzies, van grappen, van stiltes, tranen, van hard zingen en gelach. Afgelopen jaren was er steeds zo’n schaduw. De schaduw van onze bankrekening. Als een duveltje uit een doosje dook hij op in onze gesprekken. Zorgde ervoor dat de avonden te lang duurden en de nachten te kort. Dat ik minder ging bidden, terwijl ik ergens wel wist dat ik God om alles mocht vragen. In elk geval om rust. In mijn gemankeerde stuk blik voelde ik me in mijn dorp vol blinkende bakken vaak een armoedzaaier. Toch deed ik het autoraampje open en de radio hard. Ik zong mee, want ik geloofde dat ik de zomer rook.

En nu gaan we op vakantie in onze nieuwe wagen. Die nog kraak- en deukvrij door het leven gaat. Met deze ben ik toch wat voorzichtiger. Raspt er niemand tegen aan? Dit mooie stuk blik is op weg een heilige graal te worden (eentje die verrukkelijk rijdt en zit trouwens).

‘Mijn kinderen zijn álles voor me,’ vertelde laatst iemand die door een hel is gegaan. Op weg naar huis zag ik mijn kinderen en mijn man voor me. Dwars door alle luxezorgen en grotemensenzorgen heen. Al die jaren zijn ze vlakbij geweest. Ze hebben me gestoord terwijl ik op de wc zat, met hun moddervoeten op de pas gedweilde vloer gelopen. Ze hebben mijn schouder nat gehuild, minuten aan mijn been gekleefd, op mijn schoot gezeten. Vlak voor het slapen even een kus. Een hand in de mijne.

Gelukkig wordt er in ons huis weer vaker gedanst, gelachen en gezongen. Veel meer in elk geval dan vorig jaar. De vakantie die we straks gaan vieren, die wordt druk en vast ook erg vermoeiend, maar vooral mooi. Vanwege de kostbare koppies die blij worden van een spelletje rummicub, schelpen zoeken op het strand, een ijsje eten, een drankje doen. Elke dag naar het paard kijken. Pootje baden in de zee. Voor het slapengaan even kletsen, nog even bidden tot God. Die er altijd was en altijd zal zijn. De mooiste dingen zijn gratis en overvloedig. Gods genade is gratis en stroomt over. Ik voel me deze vakantie schathemeltjerijk.

Reacties