Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
22 februari 2016 in Eva en Adam

"Elvis is mijn jeugdliefde"

Marinepredikant Fred Omvlee vertelde zijn verhaal in Eva&Adam. Hier lees je de extra vragen die Corien Oranje aan hem stelde.

Wat doe jij de hele dag op zo’n schip?

“Ik heb een soort kloosterritme, waarbij de maaltijden de ankers zijn. Elke avond komen de dagelijkse orders. Daar staat op hoe laat je de volgende dag moet beginnen. In principe is dat om halfacht, maar vaak is het ook om zes of zeven uur. Je staat op, gaat douchen, ontbijten. Na het ontbijt begin ik met een rondje over het schip. Kijken wat voor weer het is, want als je klaar bent met je ontbijt, heb je nog geen raam of daglicht gezien. Verder is het aan mezelf om ankerpunten te creëren: gesprekken, activiteiten die ik bij wil wonen, wil organiseren.

‘Filosoferen op zee’ is zo’n activiteit die ik regelmatig organiseer: gespreksavonden over een onderwerp als ‘wat zijn je kwaliteiten’. De meeste mensen hebben maar een klein kringetje van mensen met wie ze omgaan, en de gespreksonderwerpen zijn niet altijd even afwisselend. Ik bied de gelegenheid om het over andere dingen te hebben. En dan zijn er natuurlijk de zondagse diensten. In een ontspannen setting met zo’n vijf tot dertig mensen rond de koffietafel zitten, luisteren naar mooie muziek, een bijbellezing, een open vraag, zodat er een gesprek op gang kan komen.” 

Wilde jij altijd al predikant worden?

“Nee. Ik ben kerkelijk meelevend opgegroeid, en ik had positieve ervaringen met kerkelijk leven en kerkgang, al vond ik dominees meestal saai. Maar toen ik gymnasium kon doen, dacht ik wel: als ik Grieks en Latijn doe, kan ik theologie studeren. Dat was in onze familie toch wel het hoogst haalbare. Mijn opa had nog een collectebusje voor de VU op de mantel van de haard staan. 

Ik ging op mijn 18e op kamers in Amsterdam, en ik kwam in een christelijk huis voor theologiestudenten terecht. Ik studeerde rechten, en dat ging het eerste jaar prima, maar daarna kwam ik in het studentenleven terecht, en van de studie kwam weinig meer. Na een jaar in de senaat besloot ik dat ik opnieuw moest beginnen. En theologie leek me – dankzij mijn contact met mijn huisgenoten – een veel interessanter studie dan rechten. Mijn opa had dat wel mooi gevonden, en ik wilde inhoudelijk wel eens weten waar ik stond qua geloof. Ik had in die tijd niet het doel dominee te worden. 

Tegen het eind van mijn studie werd ik gevraagd om pastoraal assistent te worden in Amsterdam. Ik bezocht leeftijdgenoten, en ik kreeg van wildvreemden hun levensverhaal te horen. Dit is pastoraat, dacht ik. Als je dominee bent, is dit misschien wel het belangrijkste, dat je levensverhalen oproept en mag aanhoren. Ik ben toen met veel plezier gaan zoeken naar een gemeente, en ik ben predikant geworden in Monnikendam. Ik vond het heerlijk. Een mooi, oud dorp, met autochtone families die de kerkelijke gemeenschap vormen, maar ook veel import die voor reuring zorgde. 

Het was te mooi. Mijn hart gaat uit naar het buitenkerkelijke. Ik dacht, waar vind ik dat? Dan kom je uit bij het ziekenhuispastoraat, de gevangenis of de krijgsmacht. Er kwam een vacature langs: defensie zocht een nieuwe predikant. En zo kwam ik bij de marine terecht.” 

Hoe kwam je erbij om internetdominee te worden?

“Dat is gegroeid. Toen ik op uitzending was naar Liberia, naar Afghanistan, merkte ik dat social media belangrijk werden: Twitter, Facebook, LinkedIn. We hebben in Amsterdam de eerste LinkedIn-kerkdienst gehouden: een bont, multireligieus gezelschap van mensen die ook allemaal online waren. En toen de PKN een pioniersplek wilde voor MijnKerk.nl heb ik meegedacht, en later ook gesolliciteerd. Ik werk er als freelancer, tien uur per week.” 

Jij organiseert Elvisdiensten. Wat heb jij met Elvis?

“Elvis is een jeugdliefde van me. Ik ontdekte hem toen ik elf jaar was, en ik werd geraakt door zijn energieke muziek, zijn stem, het ritme van zijn liedjes. En later werd zijn levensverhaal ook interessant voor me: zijn gospels, zijn teloorgang. Ik ontdekte dat er een hele Elvisscene is. De eerste Elvisdienst – met Elvisgospels – was echt een eyeopener voor me. Twee uur voor de dienst begon stonden er al tweehonderd mensen te wachten, en ze gingen allemaal voorin zitten. Mensen komen uit een echte emotie. 

Er zit heel veel oprechte emotie in de populaire muziek. Ik vind dat als dominee interessant en als mens inspirerend.” 

Ben je nooit onzeker geweest of ze je wel zouden accepteren op dat schip?

“Misschien ben ik dat altijd wel. Al is het zo langzamerhand een geruststelling dat het altijd wel lukt. Al heb je niet met iedereen een klik. Je kunt niet bij iedereen de ideale aansluiting hebben. Na zoveel jaar durf ik te zeggen: het is goed zoals ik het doe. En al heeft iemand nooit met me gesproken, toch kunnen ze blij zijn dat ik er ben. Een jonge vrouw bijvoorbeeld, die ik nooit gesproken had, maar die me na afloop van een uitzending bedankte omdat ik haar altijd met haar naam had begroet. Dat was belangrijk voor haar geweest.”  

Je bent vaak van huis. Heb je het gevoel dat je veel mist?

“Ja, ik heb veel gemist, vooral bij de jongste. Het avondgebed, bijvoorbeeld. Mijn gezin heeft er weinig aan dat ik dit werk doe. Al hebben we ook twee jaar met z’n allen op Curaçao gewoond, en daardoor hebben ze wel een iets grotere blik op de wereld gekregen. Vooralsnog geloof ik dat ze het goed doorstaan hebben. Mijn oudste dochter heeft door dat mijn werk ertoe doet, door wat militairen haar verteld hebben. Het is gek werk, maar op een onverwachte manier is het ongelofelijk belangrijk.” 

Benieuwd naar het hele artikel? Blader naar bladzijde 62 in Eva 2.