Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
2 mei 2016 in Familie

‘Ik ben zo dankbaar dat we allebei in leven zijn’

Jedidja en Anne Borkent keken er naar uit. Ze werden ouders van hun derde kindje. Maar twintig minuten na de bevalling ging het volledig mis. Jedidja’s baarmoeder verliet haar lichaam en met elke hartslag verloor ze meer bloed. Met man en macht werd voor haar leven gevochten. Een jaar later is dochtertje Eva op Moederdag jarig en vertelt Jedidja haar verhaal.

“Tijdens mijn zwangerschap stond ik onder controle bij het ziekenhuis. Ik maakte antistoffen in het bloed aan, waardoor het mogelijk was dat ik het bloed van mijn dochtertje kon afbreken. Maar die kans was heel klein. Wel was het advies om in het ziekenhuis te bevallen, maar daar had ik helemaal geen zin in. Onze twee zoontjes zijn ook thuis bevallen. Er werd een plan opgesteld, zodat ik toch thuis kon bevallen. Het ziekenhuis ging daarmee akkoord.”

De bevalling

“De bevalling ging prima en een kwartier lang genoten we met z’n allen van het mooie moment. We hadden besloten om ons dochtertje Esther te noemen. 
Na de bevalling kwam mijn placenta niet goed los, dus kreeg ik een spuit en een massage voor mijn buik. Er kwam een guts bloed los, maar dat was normaal. Wel werd de ambulance voor de zekerheid gebeld.”

Uterus Inversio

“Twintig minuten na de bevalling voelde ik opeens een sterke wee opkomen. 'Waarom krijg ik een wee?! Ik wil geen wee meer hebben. Ik ben net klaar met al dat gedoe,' riep ik uit. Ik voelde vanonder iets naar buiten komen, dus ik dacht dat het de placenta was. Maar de verloskundige schrok zich wezenloos en trok wit weg. Het bleek dat mijn placenta inderdaad naar buiten was gekomen, maar die had mijn baarmoeder binnenstebuiten meegetrokken. Ik had een wond ter grote van de placenta waar continu bloed uitstroomde. Ik was op dat moment nog bij bewustzijn en hoorde de verloskundige en de stagiaire in paniek 112 bellen. Ik hoorde zeggen dat ik een Uterus Inversio had.”

God waakt over je leven


“De maandag voor mijn bevalling had ik tijdens mijn stille tijd het gevoel gekregen dat ik Psalm 121 moest lezen. In vers 4 wordt gezegd: God waakt over je leven. 
Toen het finaal mis ging na de bevalling, leek het alsof iemand op de afspeelknop drukte. Het enige dat ik nog hoorde was: ‘God waakt over je leven’. Ik wist zeker dat het goed ging komen, maar mijn man zag letterlijk het leven uit mij wegvloeien. Hij kon het niet meer aanzien en is in een andere kamer gaan bidden. Op dat moment gaf God hem de woorden: ‘Ze zal een vrolijke moeder van kinderen zijn.’ Psalm 113. Hij heeft dat steeds opnieuw hardop uitgesproken. Het woord van God zei dat ik zou leven, maar de realiteit zei iets heel anders.” 

Doodervaring

“Ik heb geen seconde pijn gehad. Mijn lichaam schakelde uit en ik raakte bewusteloos. De Psalmtekst galmde nog steeds door mijn hoofd. Toen de ambulance er was, had ik geen polsslag meer. Terwijl ik bewusteloos was, hebben ze me naar de ambulancewagen gedragen. Daar konden ze een infuus prikken. Langzaam kwam ik weer bij bewustzijn, maar ik had nog maar een bloeddruk van veertig over twintig. Ik had vijf liter bloed verloren en mijn lichaamstemperatuur was nog maar vijfendertig graden.”

Operatie

“Rennend brachten de ambulancebroeders me het ziekenhuis in, naar de operatiekamer. De arts die aanwezig was, was de enige arts in het ziekenhuis die mijn complicatie eerder had gezien. Hij kon me vrij snel helpen. Omdat het ziekenhuis mijn dossier had, wisten ze wat eraan de hand was. Ik had specifiek bloed nodig, maar dat was niet beschikbaar. Gelukkig heeft mijn lichaam het andere bloed geaccepteerd. Tijdens de operatie is mijn baarmoeder weer op haar plek gezet.” 

Eva

“De dokters zeiden dat als ik twee minuten later in het ziekenhuis was aangekomen, ik was overleden. Mijn dochter was een half uur na haar geboorte bijna haar moeder verloren! Ik vond het verschrikkelijk om daaraan te denken. Van tevoren hadden we besloten om onze dochter Esther te noemen. Maar Esther is in de Bijbel een weesmeisje. Elke keer als ik aan Esther dacht, dacht ik aan haar geboorte en het feit dat ze bijna zonder moeder had moeten leven. Dat wilde ik niet! Ik ben zo dankbaar dat we allebei in leven zijn. Daarom hebben we haar naam veranderd in Eva, de leven-gevende.” 

Moederdag

“Het is nu een jaar later. Deze gebeurtenis heeft mijn geloof sterker gemaakt. Al had ik er in het begin veel moeite mee. Ik dacht: Ik heb een sterke relatie met God, en toch gebeurt dit? Waar was ik nog veilig? Ik ben heel angstig geweest. Mensen uit mijn naaste omgeving  kregen, tijdens mijn rit naar het ziekenhuis, het idee dat ze voor mij moesten bidden. Ik ben ervan overtuigd dat deze gebeden mij hebben gered.

Op Moederdag wordt Eva één jaar en spreek ik in mijn kerk over deze gebeurtenis. De kern van mijn verhaal is: We hebben geen controle over het leven, maar bij God zijn we veilig. Die boodschap wil ik uitdragen.”

Tekst: Lisanne Doff