Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
2 juni 2016

De geur van armoede en de geur van hoop

Bij de ingang van de school ontmoet ik de kleine Anastacia. Ze huilt. Haar kleren zijn kletsnat, waarschijnlijk door de vele regen die de afgelopen nacht is gevallen en een huisje dat te weinig beschutting bood. Wanneer ik haar op de arm neem, ruik ik de armoede.

Onder begeleiding van een van de medewerkers van Beautiful Kidz neem ik haar mee naar een ruimte waar schone kleren zijn en waar ze een bad krijgt. De kleren die we voor haar uitzoeken, zijn te groot. In verhouding met veel andere kinderen is Anastacia ontzettend klein en ondervoed. Wanneer ze even later in een schoon gestreept capuchontruitje gretig van een bord pap zit te eten, ruik ik in mijn jurk nog de geur van haar oude kleren. De hele dag blijft ze op die manier bij me.

Anastacia zit sinds kort op de pre-school van Beautiful Kidz. Op deze school krijgt ze aandacht, eten en onderwijs. En leert ze vooral dat God van haar houdt. Enkele dagen later brengen we een bezoekje aan Brenda, Anastacia’s moeder. Bij het binnenstappen in het hutje sloop ik bijna de deur, zo gammel is haar blikkie, zoals ze dat in het Afrikaans zeggen. Brenda en haar gezin slapen met zes personen op een stukje van twee bij twee meter. Zijzelf, haar vriend, Anastacia en haar jongste dochtertje liggen in het bed, haar twee zoontjes op de grond.

Brenda’s gezicht is bedekt met littekens, het gevolg van mishandeling door haar vriend. Ze drinkt dagelijks om haar ellende te vergeten – maar vergeet daarbij ook haar kinderen. Brenda vindt het moeilijk dat ze niet in staat is om goed voor haar kinderen te zorgen. Ze zou het zo graag beter willen doen. Ze hoopt voor haar kinderen dat ze naar school gaan, werk krijgen. Dat ze een ander leven tegemoet gaan dan zijzelf.
“Elke dag komt Anastacia bij Beautiful Kidz binnen met vieze kleren en een natte broek,” zegt Loreta, een van de teamleden, later. “We verschonen haar elke dag, keer op keer. Maar dat is niet tevergeefs, daar geloof ik stellig in. Anastacia is vrouw. Vrouwen zijn de dragers van het gezin. Zij hebben invloed op families. Soms zie ik het even niet en dan vraag ik: ‘God, laat U me alstublieft het grotere plaatje zien.’ Ik weet dat God de kracht vernieuwt van wie Hem verwachten. Anastacia is geboren in een hutje. Maar zij zal iemand worden die verschil maakt in dit land.”

Wanneer ik later in een van de klaslokalen van Beautiful Kidz kijk, zie ik haar weer. Ze zit in een kring kralen te rijgen. Het is de eerste keer dat ik haar zo geconcentreerd zie. Ze kijkt op en lacht naar me. Een hoopvol, voorzichtig lachje. Ja, er is hoop. Hoop voor Anastacia. En voor zoveel andere kinderen. God wil ons als Eva-lezeressen ook gebruiken om hen hoop te geven. Op 17 september wandel ik mee – voor meisjes als Anastacia. Doe jij mee?

>> wandel ook mee!