Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
26 oktober 2016 in Eva in beeld

'God weet ook wel dat dit te veel voor me was'

Het leven van Marieke schudde op z'n grondvesten. Ze vertelt over het verlies van haar echtgenoot.

“Ik was die dag gewoon naar mijn werk gegaan. Toen de politie naar school belde, zat ik in een bespreking. Mijn man had een ongeluk gehad en was bewusteloos, vertelden ze. Op dat moment dacht ik nog niet het ergste. Ik ben met de politie meegegaan om te kijken wat er aan de hand was. Bij de ingang van het ziekenhuis ontmoette ik een bekende, dat was echt leiding van God. Hij is met me meegegaan. In een klein kamertje vertelde een verpleegkundige me dat mijn man overleden was, vijf minuten nadat hij binnengebracht was. Door interne bloedingen hadden ze niets meer voor hem kunnen doen. Dat kan niet!, dacht ik alleen maar. Hij lag nog op het bed waar ze met hem bezig waren geweest. Het was zo onwerkelijk. Ik heb daar gestaan en geconstateerd dat het echt zo was. Pas toen ik thuis in mijn eigen veilige omgeving was, knapte ik. Ik had me voorgenomen om het rustig te vertellen, maar als je dan je kinderen ziet….

Later heb ik stukje bij beetje een beeld gekregen van wat er gebeurd is. Ik dacht dat Rolf in Rotterdam op zijn werk zat. Het jaar daarvoor had ik hem motorrijlessen cadeau gegeven voor zijn verjaardag. Hij genoot daar zo van. Lekker een ritje maken en even zijn hoofd leeg maken. Hij bleek ‘s ochtends wel naar het station te zijn gegaan om naar zijn werk te gaan, maar de trein reed niet die dag. Het zou gaan hagelen en waaien, maar in Houten, onze woonplaats, was het nog droog. Hij is vervolgens een ritje gaan maken. Mensen hebben hem zien rijden, ze vertelden dat hij rustig reed. Maar hij is gaan slingeren toen hij door een bocht reed, alsof hij niet goed werd. Daardoor raakte de motor in de berm en is hij van de motor tegen een lantaarnpaal geslingerd met zijn buik. Als die lantaarnpaal er niet geweest was… Hij had al meer dan een jaar last van pijn op zijn borst, wat zich uitte in een soort kramp. Ik denk dat hij daardoor overvallen tijdens die rit.

Een jaar nadat Rolf overleed, kreeg ik zelf borstkanker. Dat ik dat ziek-zijn moest doormaken zonder mijn man vond ik nog het allerergste. Zijn overlijden was al te veel en nu dit. Voor de kinderen was er geen veilige haven meer.

Ik geloof niet dat het Gods wil is, dat dit gebeurd is. Maar wel dat God dingen gebruikt voor zijn Koninkrijk. In de Bijbel staat het verhaal van de wijnstok. Door het wegsnoeien van ranken komt er meer vrucht. Na het overlijden van Rolf  is bij heel veel mensen, christenen en niet-christenen, veel gebeurd. Er zijn echt mensen tot geloof gekomen. Er waren ook zoveel mensen op de begrafenis die naderhand zeiden: ‘Zo zou ik ook wel naar de kerk willen’. Er zijn ook veel bijzondere dingen gebeurd. Mensen die hulp aanboden, precies op het goede moment. En een verpleegkundige die het ongeluk had gezien, ontmoette ik in het ziekenhuis. Ze kon me vertellen dat Rolf direct bewusteloos was. Rolf heeft dus nauwelijks pijn gehad. Als ik het niet zie zitten, ga ik in gebed en dan krijg ik toch weer kracht om door te gaan. En er zijn knipogen van God. Door de jaren heen zie ik steeds hartjes: in de koffie, in een ei dat ik bak of in een vlek op tafel. Alsof God zegt: ‘Ik ben erbij. Ik heb je lief en Ik ga met je mee.’

Maar alles loopt wel door elkaar heen. Ik vind het best moeilijk om mijn boosheid naar God toe te uiten, omdat ik zoveel respect voor God heb. In de loop der jaren heb ik ervaren dat ik die boosheid wel mag uiten. Dat doe ik dan in mijn gebed. Als ik het uitspreek tegen God, kan ik er ook weer even tegen.

We zijn inmiddels bijna vijf jaar verder. In die tijd moest ik mezelf heel erg terugvinden. Bij alles dacht ik aan Rolf. Het was gewoon niet leuk meer zonder hem. Ook in de relatie met de kinderen had het effect. Ik was echt lamgeslagen. Het is voor ons allemaal echt een zoektocht geweest. De kinderen moesten ook hun weg vinden.

Afgelopen zomer is onze dochter getrouwd. Van tevoren vond ik het wel spannend, maar ik kan volmondig zeggen dat het een mooie dag was! Ik heb haar weggegeven, eigenlijk had Rolf dat natuurlijk moeten doen. Hij heeft ook een plekje gekregen die dag, dat vond ik heel fijn. En ik geloof ook dat hij op een of andere manier het wel met ons heeft mogen meemaken.”

 

Marieke Folkersma verloor op 7 december 2011 haar man Rolf (45). Ze bleef achter met haar drie dochters: Lisette (21), Nahtalie (20) en Mirelle (15).