Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
28 december 2016 in Blog

Oud én nieuw: ik zou er bijna een lofzang op aanheffen. Ze horen bij elkaar en zijn allebei fijn.

'Die lobbige erwtensoep van mijn moeder. Die muziekhit uit de jaren tachtig. Dat heerlijke overrijpe brok kaas. Die lachrimpel. Allemaal 'goud van oud om van te houden', maar Marlies houdt ook van nieuw en zet heel graag met haar mes een tekeningetje in de tot op heden onaangebroken pot pindakaas...

Waarom kiezen tussen oud of nieuw, als beiden charmante kanten hebben? Precies, zegt Marlies in haar blog:

Oud & nieuw

Ik houd van nieuw.

Ik vind het heerlijk om naar onbekende plekken te reizen. Om in een exotisch land door de soek te slenteren, uitgebreid te snuffelen aan kruiden en me te verbazen over creepy vleessoorten, inclusief ogen, snavels en ingewanden. Dichtbij huis is dat trouwens ook leuk: in de plaatselijke toko je mandje volladen met vreemde vruchten, mierzoete blikjes frisdrank en rare gefermenteerde koeken. De kans op een miskoop is groot, maar het is reuze aardig om een gifgroen Aziatisch puddinkje te ontdekken dat zowaar lekker is.

Ik houd overigens ook van oud.

Na jaren opeens weer die ene camping van twintig jaar geleden bezoeken en ontdekken dat de douches nog precies dezelfde tegeltjes hebben. Gewoon een keer mijn auto parkeren bij het huis waar ik jaren geleden ben opgegroeid. Familiefoto’s bekijken uit de jaren zeventig, toen de gordijnen nog oranje waren en het fonduestel gebloemd. Mijn vroegere schoolklas googelen op Facebook en ontdekken dat we allemaal écht oud zijn geworden.

Ik houd van nieuw.

Als we in de kerk een onbekend lied aanleren met een catchy melodie, schiet ik spontaan rechtop in mijn kerkstoel. Het voldane gevoel als ik ‘m met een paar keer oefenen onder de knie heb, is ongekend. Desnoods oefen ik thuis nog even door achter de piano, meerstemmig met m’n dochter. Totdat het gaat vervelen. Heel wat Opwekkingsliederen, van Heer ik kom tot U tot Wat een plezier heeft het meisje in de reidans zijn zo de revue gepasseerd en vervangen door nieuwere varianten. Gelukkig breidt de Opwekkingsbundel uit tot in de hemel, dus voorlopig valt er nog genoeg bij te leren.

Ik hou ook van oud.

Echt, ik word zielsgelukkig als ik naar Nederland Zingt kijk en de organist voluit de registers opentrekt. Bij de klanken van Daar ruist langs de wolken zie ik mezelf weer als klein meisje in de hardhouten banken naast mijn ouders zitten, met wiebelende voeten in wit gehaakte kousen met sandalen. Bij begrafenissen word ik ondanks de tragiek van het heengaan vrolijk van die aloude liederen die na jaren weer uit een verborgen hersenluikje floepen. Als iemand een avond organiseert met klassieke Johannes de Heer-liederen, inclusief zo’n krakkemikkig orgeltje, meld ik me aan. Ik ben blijkbaar traditioneler dan ik denk.

Ik houd van nieuw.

Ik knip graag recepten uit Allerhande en volg ze blind (om dan te ontdekken dat die drie eetlepels balsamicoazijn het veel te zuur maken). Ik zet graag met mijn mes een tekeningetje in de tot op heden onaangebroken pot pindakaas. En het lostrekken van het cellofaantje van een nieuwe pot dagcrème laat mijn hart sneller kloppen.

Maar: ik houd ook van oud.

Die lobbige erwtensoep van mijn moeder. Die muziekhit uit de jaren tachtig. Dat heerlijke overrijpe brok kaas. Die lachrimpel. Die oude kasteelruïne. Het Openluchtmuseum. Die rommelzolder. De kringloopwinkel. De Bijbel (die trouwens niet alleen oud is, maar ook telkens weer nieuw blijft).

En zo kan ik wel blijven opsommen. Oud en nieuw, ze horen bij elkaar en zijn allebei fijn. Wat mooi dat God, die zich de oudste Persoon ter wereld mag noemen, ook zo creatief steeds weer nieuwe dingen op ons pad brengt. Traditie en vernieuwing: ze mogen er allebei zijn. Ik zou er bijna een lofzang op aanheffen. Al is het nog even de vraag of ik daarbij kies voor een oude of een nieuwe melodie

Marlies Medema

  • Bovenstaande blog is eerder verschenen in een Eva Magazine.