Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
23 februari 2017 in Familie

Aandacht voor je gedachten

Hanna's* jeugd en tienerjaren waren turbulent en onveilig. Net zoals de jeugd van haar moeder. Maar door liefdevolle hulp van medechristenen en vooral de eindeloze liefde van God kon ze afrekenen met haar angsten. "Ik kan nu zeggen: 'Dit ben ik,' zonder dat ik me zo klein en bang voel."

"Er is was geen warmte in ons gezin, en ik ervoer de liefde niet. Bovendien bleek mijn broer achteraf psychisch ziek. Hij is nu opgenomen voor een psychose," vertelt Hanna (32 jaar). "In die tijd was daar minder over bekend, en mijn moeder durfde niet te laten zien dat het niet lekker liep in ons gezin. Met als gevolg dat ik een onberekenbare, gewelddadige broer had met een drugs- en alcoholverslaving. Dat was zo onveilig. Ik ben jarenlang erg bang geweest voor zijn klappen."

Beelden

God greep in, zo vertelt Hanna. Haar moeder en broer kwamen beide tot levend geloof en vroegen Hanna om vergeving. "Dat wonder is voor mij heel genezend geweest." Tegelijk ging ze stapsgewijs door een genezingsproces heen, waarin onder andere Lammy Dekkers (zie Eva 2 - 2017) haar begeleidden. "We gingen altijd eerst in gesprek. Daarna baden we en vroegen we de Heilige Geest: 'Wilt U dingen laten zien?' Dat gebeurde. De Geest liet beelden zien die me bemoedigden, of van dingen waarmee ik aan de slag moest. Ik ging altijd zó opgelucht bij Lammy vandaan, drie zakken tranen achterlatend."

Strijdtoneel

"Een beeld herinner ik me heel goed. Ik zag een heg waarin vogeltjes vlogen. Ik kon ze wegjagen, maar als ik dat niet deed, gingen ze nestelen. In de nestjes werden eitjes gelegd, die ook weer uitkwamen. Dit beeld ging over mijn gedachten. God liet zien: wees heel aandachtig bezig met je gedachten. Als je aanklachten en leugens op tijd wegstuurt, kunnen ze niet nestelen en gaan ze geen eigen leven leiden. Dus," lacht ze: "Hup eruit, dit ei hoort niet bij mij!"

Het bleek een liefdevolle, praktische waarschuwing voor Hanna. "Onze gedachten vormen het grote strijdtoneel. Die moeten we bewaken. Gedachten dat een ander beter, sterker of waardevoller is dan ik, stuur ik weg. Mensen zijn nu 'gewoon mensen' voor mij, en geen Goliaths meer die tegen me staan te brullen, waardoor ik heel klein word."

Grenzen

Hanna is gelukkig met haar man, haar kinderen en haar leven. Heeft ze alles uit haar verleden kunnen opruimen wat nodig was? "Bijna, alleen het contact met mijn broer is nog een ding. Ik houd van hem en wens hem het allerbeste, maar ik blijf op mijn hoede. Wel kan ik daarin nu goed mijn grenzen aangeven en voor mezelf zorgen. Dat is een groot verschil met vroeger. Ik heb mijn angst in de ogen gekeken en die regeert niet meer!"

* Om privacyredenen is de naam van Hanna gefingeerd

Tekst: Carola van Ruiswijk