Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
1 mei 2017

'Ik kon het evangelie brengen en toch iets leuks aantrekken'

“Als omroepster had ik het gevoel dat ik echt contact had met de kijker.” Henriëtte Laan (nu Middelhoven) begon in 1976 als omroepster bij de EO. Later presenteerde ze programma’s als VrouwZijn en ook radioprogramma’s, zoals Geef mij maar Amsterdam.

Als kind wil Henriette de zending in. Maar als ze bedenkt dat ze dan waarschijnlijk op plekken komt zonder elektriciteit, spreekt het idee haar toch een stuk minder aan. “Ik vroeg me af of ik dan mijn haar wel kon föhnen. Ik was behoorlijk ijdel,” lacht Henriette hartelijk. “Toen ik werd gevraagd of ik omroepster wilde worden, zag ik dat wel als humor van God. Ik kon het evangelie brengen, en tegelijk ook iets leuks aantrekken.”

Omroepster is een beroep dat veel mensen nu niet meer kennen! Wat deed je als omroepster?

“Je was eigenlijk de gastvrouw van de omroep: je vertelde welke programma’s er kwamen en gaf een soort korte samenvatting van de inhoud. Soms moest je ook letterlijk tijd vullen omdat er bijvoorbeeld een band verwisseld werd. Als omroepster had je dus de taak om de boel een beetje aan elkaar te praten.” 

Hoe was dat om te doen?

“Het klinkt misschien een beetje gek, maar ik had het gevoel dat ik echt contact had met de kijker. Mensen zeiden weleens: ‘Jij bent de eerste persoon die vandaag tegen mij praat.’ Aan het einde van de avond wenste ik mensen een goede nacht. Op die manier voelde het persoonlijk.”

“Ik mocht mijn teksten zelf schrijven en had dus veel vrijheid. En het was natuurlijk live en daardoor kon er van alles gebeuren. Juist de momenten dat er iets fout ging, vond ik heerlijk! Dan kwam het er echt op aan: ik moest uitleggen wat er aan de hand was en zorgen dat mensen niet de tv zouden uitzetten! Ik heb toen ontdekt dat ik heel stressbestendig ben.”

Als omroepster was u meer in de studio dan in het EO-gebouw: voelde u zich wel onderdeel van de EO?

“Ik had inderdaad weinig contact met de EO doordat ik op een hele andere plek werkte. Er was tijdens de uitzending alleen een regisseur van de EO aanwezig. Ik had meer contact met de omroepsters van andere omroepen, die ik sprak als we werden geschminkt, dan met collega’s van de EO.”

“Aan de andere kant vertegenwoordigde ik als omroepster natuurlijk de EO en daar was ik me wel sterk van bewust. Ik werd vaak aangesproken over wat er werd uitgezonden, omdat ik toch het gezicht van de omroep was.”

“Mensen hadden ook altijd een mening over hoe ik er uitzag. Soms vroegen vrouwen waar ik mijn kleren kocht, dat waren leuke complimenten! Maar mensen waren soms ook kritisch, dan was mijn bloesje bijvoorbeeld te bloot. En mijn bril vonden ze steevast te groot. En dat terwijl iedereen in die tijd zo’n grote bril droeg, haha!”

In 1996 stopt de EO met de aankondiging van programma’s door omroepsters. Maar al snel is Henriëtte druk met verschillende andere werkzaamheden. En nog steeds heeft ze een druk bestaan: ze is oma van een stel blije kleinkinderen, ze doet vrijwilligerswerk in de Haagse Kloosterkerk en ze is gastvrouw in het Bronovo-ziekenhuis in Den Haag. Henriëtte: “Mensen welkom heten en de weg wijzen: ik deed het als presentator en omroepster en nu doe ik het nog steeds. Het is iets dat in mij zit en bij mij past.”

Henriëtte Laan als omroepster aan het werk in 1986!

Deze maand bestaat de EO 50 jaar! Dat vieren we onder andere met een aantal interviews met verschillende EO-vrouwen die op een gedenkwaardige manier betrokken zijn geweest bij Eva en/of VrouwZijn. We blikken terug op de bijzondere evenementen, verhalen en ontmoetingen. Lees ook het verhaal van Jacoleen van den Berg- LieveNoor van Haaften en Marion Lutke. Meer weten over het Jubileum van de EO, klik dan hier.