Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
17 juni 2017

'Ik hoor dat je predikant wilt worden, maar daar moet je mee ophouden'

“Het is maar een grapje,” zei Corien Oranje toen een Gereformeerd-Vrijgemaakte professor haar op de vingers tikte omdat ze predikant wilde worden. Inmiddels preekt ze wanneer ze gevraagd wordt. "Mocht ik op een dag uitgenodigd worden door de GKV, dan kom ik preken."

 “Dus jij wilt tegen de scheppingsordening ingaan?,” zei een oudere medestudent in Kampen tegen me. Het was 1982 en ik was eerstejaars student theologie aan de theologische universiteit van de Gereformeerde kerken vrijgemaakt. Ik was het enige meisje. Ik vond de studie geweldig, het leek me super om dominee te worden, ik wist dat het me zou liggen, maar het mocht niet. Als ik het erover had werd ik door een professor op de vingers getikt. “Ik hoor dat je zegt dat je predikant wilt worden, maar daar moet je mee ophouden.” “Het is maar een grapje,” zei ik bescheten. Een paar jaar later, in een interview met jongerenblad ‘Kivive’ verdedigde ik vol verve dat vrouwen geen dominee mochten worden. De argumenten kende ik uit mijn hoofd. Eérst was de man geschapen en daarna de vrouw, en niet Adam, maar Eva was door de verleiding in zonde gevallen. Wanneer kwam de ommezwaai?

Misschien pas in Indonesië, waar mijn man Dick – wel dominee – docent werd aan Setia, een theologische hogeschool in een moslimbuurt in Jakarta. Er liepen net zoveel vrouwen als mannen rond, en ze gingen allemaal hetzelfde werk doen: Gods woord doorgeven, op plekken ver van de stad, onder vaak zeer armoedige omstandigheden, met een schamel loon – áls dat loon al betaald zou worden. En ik kon niet bedenken wat ertegen zou zijn dat ze dit werk deden. De argumenten van Paulus leken hier weg te smelten. Deze vrouwen waren geen feministen, dit waren vrouwen die dicht bij God leefden en die wilde gaan waar God ze riep.

Terug in Nederland begon het te wringen. Ik mocht wél een kindermoment houden, maar daarna moest ik weer gaan zitten. Wél een stichtelijk woord in een niet-reguliere dienst voor ‘zoekers’, een overdenking op kerstavond, maar zodra het echte werk begon, was mijn plaats in de kerkbanken.

Mijn man kreeg een beroep van de Nederlands gereformeerde kerk in Groningen, en hij werd daar dominee. Een vrouw op de preekstoel? Ineens was het helemaal geen issue meer. Dus preek ik, wanneer ik gevraagd word. Afgelopen Hemelvaartsdag bijvoorbeeld. Ik leidde de dienst, Dick speelde orgel en deed de voorbeden. Ik ben kinderboekenschrijver en journalist, en dat blijf ik. Maar mocht ik op een dag uitgenodigd worden door de GKV, dan kom ik preken.

Tekst: Corien Oranje