Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
5 juli 2017

‘Vakantie is als een kleedkamer’

Eind augustus maak je in Eva kennis met Elisabeth van Zijl. Elisabeth worstelde ooit met eetproblemen, en helpt nu als coach anderen die deze worsteling hebben. Deze maand alvast een blog van haar. “Eerlijk is eerlijk, vakantievieren lukt mij nu beter dan een aantal jaar geleden.”

We zijn beland in de laatste weken voor de grote vakantie – of je hebt misschien al vakantie. De zomervakantie dus. Het aftellen is begonnen, maar de druk en de stress bereiken nog vaak grote hoogte. Nog even dit, nog even dat, vakantiezaken regelen, voor de kinderen nog van alles voor school doen. Met de kinderen mee naar zwemles en afzwemmen, de laatste gesprekken, zaken afronden of overdragen en ondertussen voel je je moeier en moeier worden. Je verlangt naar vakantie, naar niets moeten en niets hoeven.

 

Nog vermoeider

Dat klinkt bijna als de hemel op aarde. Ik herken het verlangen. Net als het verlangen naar een ‘kabbelend’ leven, wat ik onlangs iemand hoorde zeggen. Maar de waarheid voor mij is, is dat wanneer ik met vakantie ben, ik mij vaak helemaal niet zo prettig voel, ik word vaak nog vermoeider. Het is heerlijk om met mijn gezin weg te zijn, om met hen samen te zijn, dus het ligt absoluut niet aan hen. Maar hoe ik ook mijn best doe, vakantie vieren is voor mij niet de beste tijd van het jaar. Maar, eerlijk is eerlijk, vakantievieren lukt mij nu beter dan een aantal jaar geleden. Ik kan mij er ook echt op verheugen.

 

Ik leefde als slachtoffer

Dat ik mij erop kan verheugen heeft alles te maken met hoe ik de laatste jaren naar het leven ben gaan kijken en hoe ik de vakantie ben gaan zien. Ik betrapte mij er op een bepaald moment op dat ik vaak leefde vanuit gedachten als: ‘als de kinderen nu maar groter zijn, als de verbouwing nu maar klaar is, als dit of dat eindelijk zo ver is, als de kinderen eenmaal op de middelbare school zitten, als ze een opleiding doen als, als…” Eigenlijk dus met altijd maar voorwaarden. Voorwaarden die ervoor moesten zorgen dat ik kon doen wat ik wilde, dat ik kon doen wat moest of wat er verwacht werd met bakken vol energie. Voorwaarden die ervoor moesten zorgen dat ik kon uitrusten, bijkomen of gaan genieten. Het voelde een beetje alsof ik afhankelijk was van voorwaarden of omstandigheden voordat ik naar mijn idee écht kon leven. Eigenlijk leefde ik dus ten diepste als slachtoffer. Slachtoffer van omstandigheden of zelfs van het leven.

 

Niet meer strijden

Toen ik mij realiseerde dat die manier van denken mij belette om te doen wat ik echt wilde, of waartoe God mij riep, gooide ik mijn denkroer om. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het daaraan wel. En ja, God heeft mij optimistisch en strijdlustig gemaakt. Maar ondanks dat verlangde ik naar een ‘kabbelend’ leven. Ik wilde niet meer strijden. Geen strijd meer om mij staande te houden en om de ene voet voor de andere te kunnen zetten en alle ballen hoog te houden. Natuurlijk wist ik wel dat dit leven strijd en lijden inhoudt. De Bijbel leert dat wie Jezus volgt ook deel heeft aan Zijn lijden. Maar ik was zo moe! Een grote ommekeer kwam dus ik mij realiseerde dat ik mij soms echt als slachtoffer gedroeg, maar ook toen ik het boekje ‘Roekeloze gehoorzaamheid’ las van E.R. McManus. Dit boekje hielp mij om die dagelijkse strijd op een goede manier te zien. Het hielp mij om te zien waar de strijd, de geloofsstrijd werkelijk om gaat. En die gaat om het hart van De Koning! Het leerde mij om niet tégen iets – tegen omstandigheden, tegen het leven of tegen de moeheid - te strijden, maar vóór iets. Vóór het hart van De Koning, voor het hart van God. Alles in mij begon te borrelen. Mijn strijdvaardigheid werd gescherpt omdat ik richting had gevonden! En dat hielp mij in mijn dagelijks leven, maar hielp mij ook om anders tegen vakantievieren aan te kijken. Raar maar waar.

 

Opgeladen voor de wedstrijd

Als dit leven als een wedstrijd is, een wedstrijd waarin we strijden voor de eer van God, dan is de vakantie eigenlijk een soort rust. Denk maar aan een voetbalwedstrijd. Ik ben nooit in de kleedkamer geweest in de rust van een wedstrijd, maar ik heb er wel over gehoord en er ook een beeld bij. Als de spelers rust hebben, komen ze op adem maar ze zijn nog steeds gefocust op de wedstrijd. Hun coach en trainer zullen ongetwijfeld bij de spelers in de kleedkamer zijn. Wat zij daar doen? Ik denk aanmoedigen, tactiek bespreken, op de zwakke punten wijzen van de tegenstander en de sterke punten van het eigen team. En dan gaan de spelers weer opgeladen de tweede helft in. Ze zijn opgeladen door bemoediging en door te weten waar ze voor gaan! Ze hebben weer focus!

 

Hart van de Koning

Persoonlijk is vakantievieren voor mij als ‘de rust’ geworden. Een moment om weer te focussen, om goede boeken te lezen, mij weer te laten inspireren door de ‘Coach en Trainer.’ Om het hart van De Koning nog weer beter te leren kennen. Om de mensen die ik ontmoet echt te zien en ook op de camping iets uit te delen van de liefde van God. Zoals gezegd is vakantievieren nog niet mijn grootste hobby, maar door mijn verlangen om iedere dag klaar te zijn om te strijden voor het hart van De Koning, is vakantievieren niet langer iets van niets meer willen of hoeven, maar iets waarin ik juist voller en voller kan worden om nog beter uit te delen op de plek waar God mij plaatst.

 

Ik wens je toe dat je vakantie – waar en hoe je die ook doorbrengt – een tijd mag zijn van rust, om je (opnieuw) te kunnen focussen op dat waar het in dit leven echt om gaat. Blijf je beseffen dat God je roept om in dit leven licht te zijn waar je ook bent en laat je daartoe opladen!

 

 

Meer blogs van Elisabeth lezen? Dat kan hier