Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
30 augustus 2017

‘Ik snap nog niet wat mensen om vier uur bij de snackbar doen’

Wat onschuldig begon, met minder snoepen, eindigde voor Lisa in anorexia. “Totdat ik zwanger werd. Ik dacht: nu ga ik ervoor, dan word ik maar dik.”

“Mijn eetstoornis is ontstaan toen ik vijftien jaar was. Mijn lichaam kreeg vrouwelijke vormen en ik vond dat moeilijk. Ook had ik een instabiele thuissituatie. Mijn vader had een drankprobleem, wat voor spanningen zorgde. Ik had er geen controle over. Die controle vond ik wel toen ik met eten begon te rommelen. Het begon met minder snoepen en meer gezond beleg op de boterham doen. Ik fietste iedere dag twintig kilometer naar school en at minimaal. ’s Ochtends ontbeet ik, tussen de middag at ik crackertjes en ’s avonds vulde ik mijn bord met groenten.

Mijn christelijk geloof stond haaks op mijn eetstoornis. Je hoort altijd: ‘God heeft je mooi gemaakt’. Maar ik keek heel anders naar mezelf. Naast mijn eetstoornis had ik een depressie. Toch kan ik niet zeggen dat mijn eetstoornis mij verder van God vandaan heeft gebracht. Juist doordat ik zo teleurgesteld was in mensen, ging ik mij meer op God richten. Daar kon ik steun uit putten.

Het duurde lang voordat ik hulp zocht. De mensen van mijn oppasadres, ook christenen, zagen dat ik hulp nodig had. Ik kwam in de jeugdzorg terecht, waar de focus lag op het behandelen van mijn depressie. Ik vond het prettig dat ze weinig aandacht aan mijn eetstoornis besteedden, want daar mocht niemand aankomen.

Toen ik de huisarts vroeg om antidepressiva, wilde hij mij deze pas voorschrijven als ik in behandeling zou gaan voor mijn eetstoornis. Daarom heb ik een vierdaagse behandeling gevolgd, maar ten diepste was ik niet gemotiveerd voor verandering. We moesten vijf ons per week aankomen, maar ik dacht: ja doei. Ik haalde trucjes uit om te zorgen dat ik meer woog, zonder aan te komen. Op een gegeven moment kwam ik wel aan, doordat ik op andere medicatie overstapte. Dat wisten de therapeuten niet, die dachten dat ik goed at.

Het keerpunt kwam op mijn 22ste toen ik ongepland zwanger raakte. Daarvoor vond ik het mezelf niet waard om gezond en gelukkig te zijn. Maar toen ik de zwangerschapstest in handen had, had ik mijn doel scherp voor ogen. Het ging niet om mij, maar om het baby’tje in mijn buik. Die gunde ik het om alle voedingsstoffen binnen te krijgen. Ik wilde dat het kind, koste wat kost, gezond ter wereld zou komen. Ik dacht: nu ga ik ervoor, dan word ik maar dik. Met de man van wie ik zwanger raakte, ben ik inmiddels getrouwd.

Eten blijft een zwak punt voor mij. Ik blijf op mijn voeding letten. In stressvolle situaties leg ik mijzelf restricties op, eet ik dwangmatig en vooral gezonde dingen. De focus op structuur heb ik overgehouden aan mijn eetstoornis. Als ik bijvoorbeeld om vier uur langs de snackbar rijd, snap ik niet waarom mensen daar eten op dat moment. Hoort dat bij een verlate lunch, is het voor tussendoor of avondeten? Ik deel veel dingen in hokjes in, die uitspattingen kan ik niet volgen.

Het valt mij op dat er in de media meer aandacht is voor gezond eten en dat hypes elkaar opvolgen. Ik denk dat deze trends een eenzijdig beeld schetsen en een negatief effect kunnen hebben op bijvoorbeeld tienermeisjes die eruit willen zien als fitgirls. De focus op gezond eten is goed, maar lijkt nu doorgeslagen.”

Tekst: Hendriëlle de Groot en Paulien van der Kolk

{kader}
Doorslaan in gezonde voeding
In de media is veel aandacht voor gezond eten. Er zijn onderzoekers die stellen dat het juist ongezond is om je daar te veel op te focussen. Een te grote focus kan leiden tot orthorexia nervosa. Dit is geen officieel erkende eetstoornis en is (nog) niet opgenomen in de DSM-5. Orthorexia vertoont wel gelijkenissen met andere eetstoornissen. Ook orthorexia kan leiden tot ondervoeding en gewichtsverlies. De stoornis wordt ook wel gezien als een subtype van anorexia nervosa en kenmerkt zich door obsessief denken en handelen, gewichtsverlies en het schrappen van diverse voedingsmiddelen, zoals koolhydraten. 

Bron: Human Concern