Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
24 oktober 2017 in Getuigenissen

"Als ik een sirene hoor, sta ik aan de grond genageld."

Joke Wiersma was op 17 augustus met haar twee dochters aan het winkelen op de Ramblas toen een busje in volle vaart op de voetgangers inreed. Bij de aanslag vallen zestien doden en meer dan honderd gewonden. Tot op de dag van vandaag merkt ze de gevolgen van het drama. “We zagen de doden en gewonden voor de winkel liggen.”

“Tijdens de vakantie gingen we een dagje winkelen in Barcelona. Toen we bij de Ramblas aankwamen en een winkel inliepen, ontstond er ineens paniek. Het personeel stuurde ons naar buiten, maar daar was het chaos. Ik besefte direct dat er een aanslag was: we liepen in de beelden die ik op tv had gezien. We zagen de doden en gewonden voor de winkel liggen en iedereen was overstuur. Omdat we het busje waarmee de aanslag gepleegd was zelf niet hadden gezien, was ik bang dat er iemand met een geweer aan het schieten was. Alle veiligheid die ik normaal voelde was weg. Ons gezellige uitje was binnen drie seconden omgeslagen in een nachtmerrie.

In de winkel werd het snel duidelijk dat we in een hele gevaarlijke situatie zaten. De terroristen waren nog niet gevonden en weggaan was dus geen optie. Met ongeveer veertig mensen uit verschillende landen zaten we achterin de winkel. Overal was politie, mensen waren in paniek en kinderen huilden. We belden met de reisleidster en hadden via Facebook contact met vrienden en familie. Voor mijn dochters probeerde ik om rustig te blijven, ook al was ik erg bang. We hebben samen gehuild en gebeden. Dat gaf rust, maar nog steeds zaten we urenlang in grote onzekerheid.

Na een aantal uur werden we door de politie naar buiten geleid. Na een proces van legitimeren en verhoor mochten we eindelijk naar huis. Midden in de nacht kwamen we bij de camping aan. Het was een opluchting om mijn man en onze reisgenoten weer te zien. We hebben toen samen gebeden en gedankt voor onze veiligheid.

Een aantal dagen na de aanslag kreeg ik slachtofferhulp om over mijn ervaringen te praten. Dat hielp, ik kon er terecht met mijn vragen. Toch merk ik nog de gevolgen van die ene dag in Barcelona. Als ik een politiewagen met sirene hoor langsrijden, sta ik aan de grond genageld. Ik voelde me onveilig en dat heeft gevolgen voor mijn hele functioneren. Gelukkig gaat het nu al beter dan eerst. Ik schrik nog wel, maar ben minder bezig met wat er deze zomer is gebeurd. Ik ervaar dat God hierin helpt, Hij geeft rust en perspectief.

Voor de zomer dacht ik dat iets als een aanslag ons nooit zou overkomen. Maar nu ik de impact heb ervaren, zie ik het gevaar in en neem ik het serieuzer. Ik voel nu de angst dat het dichterbij ook kan gebeuren.”

Dit artikel is een aanvulling op het artikel over terrorisme in Eva 8 van 2017. Meer artikelen uit Eva lezen? Vraag hier een gratis proefnummer aan!