Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
20 oktober 2017 in Gezondheid

'Heer, laat iemand anders alsjeblieft deze beslissing voor me nemen.'

Inge heeft DCIS: een mogelijk voorstadium van borstkanker. In de maand oktober beschrijft ze het proces dat ze doormaakt. "En daar ga ik. De tunnel in. Ogen stijf dicht. In het geklop en gebonk probeer ik een muzikaal ritme te ontdekken, maar dat lukt niet."

Tunnelvisie en mannaprincipe

Ik heb gelezen van een schaduwonderzoek voor DCIS-vrouwen. Waarom doet die term toch verdacht veel lijken op een bekende Amerikaanse politieserie? Goed, als je in aanmerking wilt komen voor zo’n wetenschappelijke gebeurtenis moeten de biopten laag gegradeerd zijn. Je wordt dan niet geopereerd, maar regelmatig ‘gefotografeerd’. Dat lijkt me wel wat. Dus vraag ik de Mammacare Verpleegkundige (MCV): “Kom ik daarvoor in aanmerking?”. Uiteindelijk blijkt dat ik in de hoogst alarmerende graad zit, graad 3. Dus geen alternatief.

Aan het eind van deze hectische week hangt dat vervelende onderzoek als een heet hangijzer boven mijn leven. MRI. Al melding gemaakt van mijn claustrofobische neigingen bij de chirurg vier dagen terug. De witgejaste man wimpelt dat met zijn keurig gemanicuurde hygiënische handen weg: “Maar we hebben een spiksplinternieuw apparaat in huis dat ruimer is dan de vorige”. Ja, aan mijn hoela, maar dat zegt niets. De assistente lijkt meer begrip voor dat ‘enge’ te hebben en zegt: “Zal ik u een tabletje meegeven?"

Op de heenreis werkt het al licht en lijkt het hoofd iets achter te komen in verhouding met de rest van het lichaam. Voelt wel grappig, wat ‘wolkerig’. Opnieuw door die lange radiologische gang met de wereld aan deuren. Er is al op me gewacht en kan direct door lopen. Mooi. Geen tijd meer om veel zorgen te maken. “Het gaat ongeveer 20 minuten duren”, krijgt manlief te horen. Hij: “Tot straks”.

Een van de vele deuren wordt opengedaan. Maar weer de borsten bloot. Op elke tepel wordt een soort levertraancapsule geplakt. Naald in de hand voor de contrastvloeistof. Op de buik. De ‘mammae’ bungelen in twee gaten. Handen omhoog. Hoofd op een kussentje. Koptelefoon op. En daar ga ik. De tunnel in. Ogen stijf dicht. In het geklop en gebonk probeer ik een muzikaal ritme te ontdekken. Dat lukt niet. Ineens verschijnen twee bekende stemmen van het cd-tje dat ik mee heb genomen. He ja, dat is bekend. Dat ontspant. ’U geneest en herstelt, U kroont mij met trouw en met liefde’. Weldadig te midden van het angstaanjagende. De Heer is er in en bij. Uitgaande van de gemiddelde lengte van een song en de tijdsaanduiding die de technische stem regelmatig vermeldt, weet ik dat het niet lang meer zal duren. En ja hoor…ik word weer in het licht geschoven. “Het is klaar. U mag zich weer aankleden. De dokter zal de uitslag met u bespreken”. Zo, weer een stap dichter bij de ontboezeming.

Iedere vorm van meeleven doet goed. Telefoon, kaartje, appje, gesprek, berichtje FB, omhelzing, gebed. Als een warme douche onderga ik dit alles, het geliefd zijn. Zoals onder andere de lieve berichtjes van mijn beide ‘volwassen’ neefjes. Tranen wellen in me op. Dat ze nog aan hun ‘ouwe’ tantetje denken. De open sfeer, die ik wellicht zelf ook heb geformeerd door de jaren heen, maakt dat de concreetheid van hun woorden de juiste toon uitslaan. Dat ze met of zonder borst gewoon tante (mijn naam) blijft! Ha, geweldig! Enkele dierbaren waaronder ‘ervaringsdeskundigen’ geven als tip: het mannaprincipe. Neem elke dag op zich. Daar heb je genoeg aan. En morgen is gewoon weer een nieuwe dag.

Dat, weet ik ook uit eerdere lastige tijden, werkt heilzaam. Ingekaderde wijsheid. Daarnaast put ik uit een bijzondere relatie met de Bron van alle wijsheid. God. Dagelijks door Hem gevoed te worden. Geestelijk. Innerlijk. Het geeft een bijzondere rust. Ik weet me gedragen. Ondanks de priemende vraag welke beslissing ik moet nemen: borstsparend of borst eraf. Jan geeft aan dat het belangrijkste is dat wat echt moet gebeuren om alle rottigheid eruit te krijgen. Ik vind het heel lastig. Misschien een beetje hypocriet spreek ik uit in mijn gebed: “Heer, laat iemand anders alsjeblieft deze beslissing voor me nemen”.

De derde ontmoeting met de chirurg begint opgelucht. MRI geef geen andere afwijkingen. Voorstel: borstsparend. Het kan net qua omvang. “Gaat het een diepe deuk worden?”, vraag ik. “Dat kan”, is zijn voorzichtig antwoord, “maar dat hoeft niet. Bij sommige dames groeit het goed en stevig dicht. En ik ga het zo mooi mogelijk maken”. Eerst nog langs de POS. Pre Operatieve Screening. Achter de computer een vragenlijst invullen. Een rits tijden voor opnieuw een morgentje ziekenhuis. Bloedprikken, hartfilmpje, gesprek met anesthesist en de MCV. Gauw naar huis. Een makkelijke maaltijd. Kinderen bellen. Klaarmaken voor een vergadering van de kerk. De dag is zo weer voorbij. En het manna… smaakte goed en voldoende.

Volgende week: 'Lotgenoten en route 12'

DCIS staat voor Ductaal Carcinoma In Situ. Een mogelijk voorstadium van kanker binnen de melkbuisjes. Het is (nog) geen borstkanker maar kan het wel worden. Jaarlijks krijgen ongeveer 2.500 vrouwen in Nederland de diagnose DCIS. En van het jaar 2017 is Inge er één van.