Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
5 oktober 2017 in Opvoeding en gezin

Sytze wordt vader: 'Ik ga er bijna van huilen'

Sytzes vrouw is zwanger. En hijzelf dus ook een beetje. De komende paar weken deelt onze Radio-5-collega zijn bespiegelingen rondom het naderende vaderschap. "De zwangerschap van mijn vrouw zorgt voor een soort rare nieuwe bewondering en liefde voor mijn ouders."

Ik weet niet hoe dat bij jou of je man ging, maar bij mij zorgt de zwangerschap van mijn vrouw voor een soort rare nieuwe bewondering en liefde voor mijn ouders. Nu ik zelf vader word, kijk ik op een andere manier naar mijn vader. Hij komt dichterbij. Ik ben benieuwd naar zijn gevoelens toen hij voor het eerst vader ging worden. Wij krijgen nu onze eerste en ik ben zelf ook de eerste (van zeven), dus voor hem was toen ook alles nieuw. Vond hij het ook een klein beetje spannend en eng, maakte hij zich zorgen om de wereld waarin ik op zou groeien en had hij ook zo onwijs veel zin om mij te zien?

Maar ik kijk ook anders naar mijn moeder, moet je nagaan: ze droeg me negen maanden overal mee naar toe, praatte tegen me, beschermde me en fantaseerde met mijn vader over hoe ik eruit zou zien. Als ik daaraan denk, vind ik dat zo mooi, daar kan ik echt bijna van gaan huilen. Helemaal als ik denk wat ik in mijn puberjaren allemaal wel niet geroepen heb..

Ik word me dus bewuster van de ‘circle of life’. Ik houd nu al ontzettend veel van een onbekend gezichtje, en mijn vader zal dat ook bij mij gedaan hebben. Mijn ouders hebben zich óók druk gemaakt voorafgaand aan een controle-afspraak bij de verloskundige. Zou mijn vader ook, net als ik nu, altijd een beetje naast mijn moeder hebben gezeten met een houding van ‘ik ben er klaar voor’, maar ondertussen soms het idee hebben dat hij eigenlijk helemaal geen idee had? Hoogste tijd om dit weekend eens even een vader en vaderwordende zoongesprek te hebben!

Gek eigenlijk, dat ik dus kennelijk het vader worden nodig heb om me bewust te worden van de liefde van mijn ouders. Of is het juist herkenbaar?