Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
1 december 2017 in Lifestyle

‘Als je elkaar in de ogen kijkt, gebeurt er iets’

“Ik vind het hier de hemel op aarde. Ouderen, kinderen, baby’s, moslims, christenen, allemaal groeperingen uit verschillende levensovertuigingen, echt iedereen is hier. Ik voel me als een moeder voor hen,” zegt Marja Hanko (50), een van de initiatiefnemers van het project HapSnap Montfoort. Het project is onlangs verkozen tot het beste diaconale initiatief van 2017. Eva-redacteur Hilde Kooij eet een hapje mee.
Initiatiefnemer Marja Hanko.

Het is vrijdagavond rond zeven uur als ik, met in mijn ene hand een stokbrood en in mijn andere hand een pak sap, bij de plaatselijke supermarkt in het dorp om me heen kijk. Hier in de buurt schijnt een kerk gevestigd te zijn, waar op datzelfde moment een HapSnap-avond gehouden wordt. Oftewel, een eetgroep die op initiatief van het Vredesplatform is opgericht, in samenwerking met de Protestantse gemeente de Rank en Vluchtelingwerk, met als doel om statushouders de kans te bieden op een sociaal netwerk. Iedereen mag aanschuiven met de gedachte: eet een hapje en snap elkaar beter. HapSnap!

Gezellige chaos
Dan komt Marja Hanko, de bedenker van de avond, op me af gerend. Ze neemt me mee de kerk in, die ietwat verscholen is in het donker. Al in de hal beslaat mijn bril. Ik ruik verschillende etensgeuren, om mij heen staan groepjes mensen te eten, er zitten kletsende mensen aan tafels en kinderen rennen en spelen er tussendoor. “Het is een gezellige chaos,” vertelt Marja lachend. “We proberen weinig regels te hebben, want bij die chaos voelen veel culturen zich thuis.”

Paprikasoep
HapSnap bestaat vijftien maanden en volgens Marja, die ervoor gezorgd heeft dat ik met een gevarieerd bordje eten (stamppot, paprikasoep en een niet definieerbare salade) voor mijn neus zit, is het nog nooit zo druk geweest als vanavond: “We hebben wel honderd hoofden geteld. Voor het eerst hebben we tafels in de hal van de kerk neergezet. De borden zijn op, de kopjes zijn zoek en er zijn veel nieuwe mensen.”

Iedereen is je naaste
Marja, die geboren en getogen is in Montfoort, is al haar hele leven docent. In het basisonderwijs, de kinderopvang, voor laaggeletterden en bij inburgeringscursussen. Vandaag de dag werkt ze voor de stichting Vredeseducatie, doet ze vrijwilligerswerk voor het Vredesplatform en ze is lid van de plaatselijke Protestantse gemeente. Oftewel, ze zit ‘in’ alle betrokken partijen van HapSnap. “Ik geloof in ontmoeting en ik wil vluchtelingen aan een netwerk helpen,” antwoordt ze als ik haar vraag waarom ze zo bevlogen is. “Ik heb geleerd dat als je elkaar in de ogen kan kijken, je elkaar echt ontmoet en er dan iets gebeurt. Bovendien geloof ik dat iedereen je naaste is.”

Talent
Tijdens ons gesprek wordt Marja met enige regelmaat aangesproken door een vrijwilliger. ‘Marja, wat doen we met het overgebleven eten?’ Uiteraard heeft ze plastic bakjes, die spaart ze thuis op, zodat de alleengaande bezoeker overgebleven eten mee naar huis kan nemen. “Zonde om weg te gooien, toch?” We zitten aan tafel met Anas (29) uit Syrië. Hij is inmiddels vrijwilliger van de eetgroep geworden: “Ik krijg sinds ik in Nederland ben veel hulp van mensen en ik wil graag wat terug doen. Door de ruimte gezellig te maken en aan het einde van de avond alles op te ruimen, kan ik voor andere nieuwe mensen ook iets betekenen.” Marja vertelt dat Anas door het netwerk binnen de eetgroep aan een baan geholpen is: “Achter ieder mens zitten zeker vijftig andere mensen. Dus als ik talent zie, probeer ik ze aan een werkgever te koppelen. Je weet nooit wie wie nog kent.”

Gevlucht
Als ik mijn eten op heb, ga ik nog even in de hal kijken. Mounira (24) geeft me een hand. Zij is een vaste bezoeker van HapSnap. Ze komt hier met haar ouders, haar broer en haar verloofde: “Wij zijn drie en een half jaar geleden uit Syrië gevlucht en wonen sinds 2014 in Montfoort. We hebben niet veel familie in de buurt en daarom vind ik het gezellig om hier onder meer Arabischsprekende mensen te ontmoeten en samen te eten.” Terwijl ze vertelt, zijn anderen in de weer om alle tafels en stoelen op te ruimen, waardoor het om ons heen steeds leger wordt. Iedereen staat, waaronder de buurman van het Syrische gezin die mij een hand geeft.

Eenzaam
Mounira, die accentloos Nederlands spreekt, legt uit dat zij hun buurman naar HapSnap hebben meegenomen: “Hij was eenzaam.” Het wordt mij al snel duidelijk dat de buren onderling een zeer goed contact hebben en dat er voor de alleenstaande, oudere vrachtwagenchauffeur goed ‘gezorgd’ wordt. Op de vraag wie als eerste met wie contact heeft gemaakt, neemt hij het woord: “Op de dag dat ze hier aankwamen, regende het pijpenstelen. Er zou iemand met een sleutel komen, maar die was veel te laat. Ik heb ze binnengelaten. Ik kon ze toch niet in de regen laten staan?”

Hemel op aarde
Een klein, maar liefdevol gebaar dat verbinding heeft gebracht. Verbinding is ook de rode draad bij HapSnap. Het gaat hier niet om afkomst of om geloof. Marja: “Hier ontmoeten verschillende werelden elkaar en ontdekken we hoe ieder in het leven staat. Ik ben blij met ieder mens die hier komt. In gedachte houd ik elke avond iedereen even stevig vast.”

De hemel op aarde, zei Marja. En zo voelt het inderdaad een beetje. Ik heb een hapje gegeten en snap weer een beetje beter. Dank je wel HapSnap!

Meer lezen over HapSnap? Kijk dan hier

Tekst: Hilde Kooij
Beeld: Esther Pennarts