Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
7 december 2017 in Sytze

Alsof ik je al jaren ken

Sytze (onze collega van Radio 5) is onlangs vader geworden. Op onze website deelt hij zijn belevenissen. "Hoe erg kun je iemand missen die pas net in je leven is."

Deze column typ ik met één hand. Met de andere houd ik een prachtig mannetje dicht tegen me aan. Een donkerharig jongetje van zo’n vier kilo. Tot drie weken geleden had ik hem nog nooit ontmoet, we hebben nog geen woord gewisseld en toch voelt het alsof we elkaar al jaren kennen. Hij, mijn zoon, ik zijn vader. Ik kan urenlang gewoon naar hem kijken. In zijn donkere ogen, naar zijn steeds wisselende mimiek en naar zijn handjes die nog nooit iets hebben opgetild en voetjes die nog nooit een stap hebben gezet. 

Hoe wonderlijk mooi is hij gemaakt en aan ons geschonken en wat een verantwoordelijkheid hebben we nu. Elke dag leer ik meer van en over hem en hij, hopelijk, ook van mij. De geluidjes die hij maakt en de uitdrukkingen op zijn gezicht krijgen betekenis. De eerste dagen weer naar de EO rijden om te werken zijn aan de ene kant leuk, omdat ik blij en vol trots kan vertellen over onze zoon, maar hoe erg kun je iemand missen die pas net in je leven is. Kunnen we niet nu al het Zweedse model invoeren? Gewoon wekenlang thuis zijn en voor je vrouw en kind zorgen en natuurlijk vooral genieten van het gezin dat je opeens samen bent. Wat maakt het uit dat je maar één hand kunt gebruiken als je in die andere je eigen zoon kunt houden? Dan maar twee keer zo lang over dingen doen.