Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
20 december 2017

Mijn redder in nood - of toch niet

Danielle (1990) is single. Soms tot volle tevredenheid, en soms wat minder. De komende drie weken beschrijft ze op onze website een paar momenten uit haar leven. "Alsof mannen voor het oprapen liggen! Zo snel als ik kon, werkte ik hem de deur uit."

Als er iets is waar vrouwen niet buiten kunnen, is het wel een wasmachine. Althans, dat ontdekte ik toen de mijne last van sterallures kreeg. Als ik er een lading was in stopte, begon-ie eerst keurig volgens het boekje te draaien om het een paar minuten later te vertikken en mij met een zooi drijfnatte sokken en onderbroeken te laten zitten. Niet één keer, maar steeds weer. Na een mislukte poging tot een handwasje, wist ik hoe laat het was. Tijd voor actie.

Omdat ik nog steeds niet erg technisch ben aangelegd en er ook nog altijd geen man in huis te vinden is, besloot ik de hulpdienst op te trommelen, maar een telefoontje later was ik nog geen stap verder. Mijn vader bleek geen specialisatie op het gebied van wasmachines te hebben. Hetzelfde gold voor mijn twee andere redders in nood, de buurmannen. En toen zat er niets anders op: de wasmachinereparateur bellen. Zo gedacht, zo gedaan en nog geen halfuur later had ik mijn eerste afspraakje sinds tijden staan.

Op de dag dat het eindelijk zover was, dofte ik me van onder tot boven op – je weet het tenslotte maar nooit, ook wasmachinereparateurs kunnen knap en vrijgezel zijn – en zorgde ik ervoor dat de badkamer was ontdaan van alle intieme dingen, die je als vrouw alleen daar doorgaans gewoon laat rondslingeren, met het excuus dat toch niemand het ziet. En toen ging de bel.

Zo snel als ik kon, haastte ik me naar de deur, trok die open en bekeek mijn held van top tot teen. Acht sprietjes haar. Snor. Pukkels. Buikje. Onflatteuze broek. Enorme schuiten. Je kunt je vast wel zo’n beetje voorstellen hoe mijn gezicht er op dat moment uitzag; iets met een opengezakte mond en zo. Maar goed, als hij mijn wasmachine kon maken, zou ik hem zijn uiterlijk vergeven – een handige man is per slot van rekening erg… handig – en dus nodigde ik hem binnen en wees hem de wasmachine.

Maar alsof het nog niet erg genoeg was dat hij geen droomprins was, bleek hij ook niet stoer en ridderlijk, want in plaats van de wasmachine in één beweging van zijn plek te zwaaien, zoals een echte heer zou doen, moest ik hem helpen tillen. Toen hij nog wat onridderlijkheden later met zijn broek en onderbroek op halfzeven zei dat ik handiger man had moeten uitzoeken, omdat ‘een beetje vent’ dit toch zelf oplost, had ik het helemaal met hem gehad. Alsof mannen voor het oprapen liggen! Zo snel als ik kon, werkte ik hem de deur uit. Nadat ik hem in zijn ééntje de wasmachine terug had laten zetten uiteraard.

Niet-technisch zijn als single vrouw; ik zou er nog uren over kunnen doorgaan. Maar helaas, er moet een wasje gedraaid worden.

Over Danielle

Daniëlle (1990) woont in Nunspeet en haar leven is net een groot boek. Ze leest alles wat los en vast zit, en het liefst de hele dag. Gelukkig kan dat ook, want haar werk heeft alles met boeken te maken. Ze is eigenaar van tekstbureau Fijnzinnig en werkt op die manier als freelance redacteur, corrector en vertaler voor diverse uitgeverijen en magazines. Ook schrijft ze graag; van artikelen tot blogs en boeken, waaronder het dagboek Elke dag een cadeautje.