Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
6 december 2017 in Column

'Wacht maar, jouw ware jakob komt nog wel’

Danielle (1990) is single. Soms tot volle tevredenheid, en soms wat minder. De komende drie weken beschrijft ze op onze website een paar momenten uit haar leven. "Waar al die blikken en schouderklopjes en goedbedoelde woorden goed voor zijn, mag Joost weten. Of misschien zijn de vrouwen van wie ze afkomstig zijn stiekem wel jaloers."

Vroeger was alles beter, zeggen ze vaak. Toch ben ik soms maar wat blij dat ik niet zo’n honderd jaar eerder leefde. Anders was ik nu al lang en breed een oude vrijster en kreeg ik ongetwijfeld tientallen medelijdende blikken toegeworpen. Of goedbedoelde, maar totaal niet behulpzame klopjes op mijn schouder, vergezeld door woorden als ‘op ieder potje past een deksel’, of ‘wacht maar, jouw ware jakob komt nog wel’. Hoewel, nu ik erover nadenk, misschien verschilt dat geeneens zo veel van anno nu…

Ook vandaag de dag word ik door sommige vrouwen weleens onderzoekend aangekeken als ik zeg dat ik niet getrouwd ben, geen vriend heb – nooit gehad ook – en dat mijn toekomstige man ook niet morgen op de stoep hoef te staan. Blijkbaar is single willen zijn raar. Wie wil er tenslotte nu géén man die voor je stofzuigt, je lekke fietsband plakt, zorgt dat het eten op tafel staat als je thuiskomt en je stijve schouders masseert?

Nou, eh… ik op de meeste momenten. Goed, dat van die banden plakken zou wel handig zijn, maar de rest? Stofzuigen is een fluitje van een cent, want als je een beetje netjes bent, wordt het ook geen rommel. Mijn eigen kostje koken, is eigenlijk best leuk en zo loop je tenminste niet het risico dat je met berehonger thuiskomt en vervolgens iets als zuurkool of spinazie op je bord aantreft. En die stijve schouders? Daar hebben ze gelukkig heel charmante en knappe nekmassagekussens voor uitgevonden.

Eerlijk gezegd is single zijn zo gek nog niet. Geen bezette wc’s als je nodig moet. Geen Tour de France en America's Funniest Home Videos. Geen onmogelijke blouses strijken en vouwen in broeken persen. Je kunt alles gewoon laten slingeren, zonder bang te hoeven zijn dat opeens verdwenen is. Luidkeels zingen onder de douche; er is toch niemand om je eraan te herinneren dat het verschrikkelijk vals klinkt. Humeurig zijn als je daar zin in hebt. Eindeloos Friends­-herhalingen kijken. Wat wil je nog meer? Ideaal!

Waar al die blikken en schouderklopjes en goedbedoelde woorden dus goed voor zijn, mag Joost weten. Of misschien zijn de vrouwen van wie ze afkomstig zijn stiekem wel jaloers, net als ik dat weleens ben op hen, want ik geef toe: heel af en toe kriebelt er iets diep vanbinnen. Iets wat verdacht veel lijkt op het verlangen naar meer; iemand die me de allerknapste van de wereld vindt, een klein bundeltje geluk met tien vingertjes, teentjes een wipneusje en een pruimenmondje, een tafel met vier borden, in plaats van één, een vloer bezaaid met autootjes en poppen, Beertje Pippeloentje en Jip en Janneke

Maar tot het zover is – als het er al ooit van komt – ben ik gewoon een oude vrijster. Alleen en niet zielig. Dolgelukkig.

Over Danielle

Daniëlle (1990) woont in Nunspeet en haar leven is net een groot boek. Ze leest alles wat los en vast zit, en het liefst de hele dag. Gelukkig kan dat ook, want haar werk heeft alles met boeken te maken. Ze is eigenaar van tekstbureau Fijnzinnig en werkt op die manier als freelance redacteur, corrector en vertaler voor diverse uitgeverijen en magazines. Ook schrijft ze graag; van artikelen tot blogs en boeken, waaronder het dagboek Elke dag een cadeautje.