Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
25 januari 2018 in Psychologie

Postnatale depressie: van roze wolk naar zwart gat

In Nederland lijden zo’n 20.000 vrouwen per jaar aan een postpartum depressie (ook wel postnatale depressie). Esther (35) leed vier jaar geleden aan een postpartum depressie. “Op een gegeven moment was ik een soort spook, omdat ik alleen maar wakker was.”

Ons eerste kindje
“Negen jaar geleden werd ons eerste kindje Tessa geboren. Het was erg pittig, want Tessa huilde zo’n vijf uur per dag. Mensen in mijn omgeving zeiden: ‘Het is ook pittig, want ze huilt veel. Logisch dat je je rot voelt.’ Ik vond het vreselijk, maar ik dacht - het zal er wel bij horen. Ik heb toen nog wel op mijn tanden kunnen bijten om erdoorheen te komen.”

Kindje op komst
“Toen Tessa twee jaar oud was, wilden mijn man en ik nog een kindje. Ik werd helaas maar niet zwanger. Uiteindelijk raakte ik na behandelingen in het ziekenhuis zwanger van Tim. We waren ontzettend blij dat we vijf jaar na Tessa’s geboorte nog een kindje kregen. We dachten dat het nu vast anders zou worden, ook al waren we ons er ook van bewust dat het krijgen van een baby niet per se een roze wolk betekent. Tijdens de kraamtijd van Tessa was ik best wel somber. Misschien moet ik daar nog wat mee, dacht ik. Maar die somberheid leek me ook niet heftig genoeg om hier hulp voor te zoeken.”

Geboorte van onze tweede
“In de kraamweek ging het nog wel aardig. De eerste dagen voelde ik de roze wolk. Daarna begon ik mij een beetje rot te voelen. En toen mijn man Anton weer aan het werk ging, merkte ik vrij snel dat ik paniekerig en bang werd als Tim begon te huilen. Ik was bang dat het nooit meer zou stoppen. Op een gegeven moment was ik niet meer in staat om te slapen en liep ik de hele nacht door het huis heen. Ik was zo bang dat Tim zou beginnen met huilen en dat hij nooit meer zou ophouden. Op een gegeven moment was ik een soort spook. Ik sliep niet meer en bij elk huiltje raakte ik in paniek. Het voelt alsof ik in een zwart gat werd gezogen dat dieper werd. Op een gegeven moment denk je gewoon: ik ga weg, want ik kan gewoon niet voor hem zorgen.”

De hulptroepen
“De kraamverzorger trok aardig snel aan de bel. Zij gaf aan dat ik er niet goed bijzat. Ook kwam er iemand uit de kerk die zei: ‘Dit is echt niet goed. Ik ga de huisarts erbij halen.’ De huisarts stelde de diagnose postnatale depressie en schakelde hulp in. In die periode zijn mijn schoonouders bij ons ingaan wonen om voor Tim te zorgen. Ik sliep bij mijn ouders, want daar kreeg ik tenminste nog wat slaap. Ik probeerde overdag wel thuis te zijn, want we hadden natuurlijk Tessa ook al.”

Mijn oudste dochter
“Voor onze oudste dochter Tessa was het natuurlijk gek. Zij was al vijf jaar en dan is ineens haar moeder er ’s nachts niet. We hebben geprobeerd om het voor haar zo normaal mogelijk te houden. Ik stapte bijvoorbeeld om zeven uur ’s ochtends bij mijn ouders in de auto en dan was ik bijtijds thuis om haar naar school te brengen. Vervolgens ging ik pas weer naar mijn ouders toe als zij op bed lag. En gek genoeg kon ik voor haar wel goed zorgen. Zij was eigenlijk de enige aan wie ik mij nog een beetje kon vasthouden, want zij was inmiddels geen baby meer die angstaanjagend huilde. En zij verweet me ook niet zoveel in mijn beleving. Zij was het enige lichtpunt.”

Heb ik gefaald als moeder?
“Voor mij voelde het als falen. Je moet als moeder voor je kind en voor je gezin zorgen. Je hebt maar één taak en die kun je niet doen. Ik heb nog steeds wel eens het gevoel dat ik heb gefaald, ook al weet ik nu dat ik er niet zoveel aan kon doen. Je kunt beter je been breken, dan snapt iedereen waarom je niet voor je kind kunt zorgen.”

Onbegrip
“Veel mensen zeiden tegen mij: ‘Kom op, gewoon eventjes positief en dan gaat het wel weer.’ ‘Kijk toch wat een schattig jongetje.’ Ik snapte hun reacties wel en ik wilde mijzelf ook wel vermannen, maar helaas werkt dat niet zo met psychisch ziek zijn. Je denkt dat zelf ook de hele tijd: kom op, even doorzetten. Maar het is zoveel groter dat. Het was ook erg lastig voor mijn man, hij stond er helemaal alleen voor.”

Antidepressiva
“Een halfjaar na Tims geboorte had ik het idee dat ik op een koord balanceerde, het kon of de goede kant op gaan of de verkeerde. Toen heb ik in overleg met de huisarts besloten om antidepressiva te gaan gebruiken. Het voelde als een enorme stap om medicijnen te gaan slikken. Ik heb ze anderhalf jaar geslikt en daarna ben ik gaan afbouwen. Het afbouwen was lastig, want je lichaam is zo gewend aan het medicijn. Ik ben nu bijna twee jaar zonder medicatie.”

God
“Soms ervoer ik God helemaal niet, al wilde ik dat wel heel graag. Soms dacht ik: nu gaat God iets doen, maar dan gebeurde het niet. Het was soms erg frustrerend als dat niet zo was. Het is wel bijzonder dat er een vrouw uit de kerk op ons pad kwam. Wij kenden haar amper, maar zij kwam veel helpen en heeft uiteindelijk aan de bel getrokken. Bijzonder dat er ineens iemand voor je klaar staat. We zijn sowieso goed geholpen door mensen uit de kerk en ook door familie.”

Nu
“Ik ben nu veel dankbaarder voor de dingen die er wel zijn. Voor de kleinere dingen. Ik denk dat God trouw is geweest in de mensen die ons allemaal hebben geholpen. Zoals mijn schoonouders, die drie maanden lang hun leven hebben stilgezet en hier zijn komen wonen. Zo zijn er heel veel mensen geweest. Ik ben zo blij dat Anton het heeft volgehouden. En dat de kinderen gelukkig zijn! Ik kan mij nu redelijk over mijn schuldgevoel heen zetten.”

 

Tips

  • Als je een depressie bij jezelf herkent, trek dan aan de bel. Lees hier meer over de symptomen van een postpartum depressie. 
  • Zoek hulp (bijvoorbeeld de huisarts).
  • Als je eerder een postnatale depressie hebt gehad, doe dan de volgende zwangerschap onder begeleiding. De kans is groot dat je weer klachten krijgt.
  • Houd vol, het wordt beter!

De namen in het verhaal zijn in verband met privacyredenen gefingeerd.

Tekst: Liza Vroling