Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
7 februari 2018 in Psychologie

Ik ben depressief

Henrike lijdt aan een depressie. Een 'leven in een beerput van wanhoop', zoals ze het zelf beschrijft. In deze column vertelt ze wat een depressie is. "Ik hoor wel eens achteraf: 'Het was gezellig hè?' Dat woord ‘gezellig’ heeft voor mij nauwelijks betekenis."

Ik vecht. Al maanden vecht ik tegen een verschrikkelijke ziekte. In april 2017 zette deze ziekte mijn wereld volledig op z’n kop. Van een gelukkige starter, werd ik een omhulsel van mezelf zonder leven in mij. De ziekte waar ik tegen vecht is een ernstige depressie, met onderliggende persoonlijkheidsproblematiek.

Monster in mijn hoofd
Al maanden leef ik dag in dag uit zonder enkele vorm van vreugde. Ik kan niet genieten, hoewel ik dat voorheen deed van de allerkleinste details die ik op mijn levensreis tegenkwam. Binnen no time raakte ik vervreemd van deelname aan de maatschappij. Werken lukte niet meer, de kerk bezoeken ging niet, sociale afspraakjes maakten me overstuur en ik kwam zelfs op het punt niet meer voor mezelf te kunnen zorgen. Wie of wat stel je dan nog voor? Die vraag stelde ik mezelf oneindig. Mijn leven droeg niet meer bij… of eigenlijk moet ik zeggen: ‘mijn leven draagt niet meer bij’. Want ik heb het gevecht nog niet overwonnen en sta elke dag nog steeds op met dat monster in mijn hoofd.

Muurvast
Zo zie ik mijn depressie, als een monster dat van alles kapot maakt. Het tast mijn hoofd aan, mijn gedachten en mijn geheugen. Daarnaast maakt dat depressiemonster mijn hart kapot. In sommige situaties word ik lamgelegd in de beerput van wanhoop. Mijn voeten zitten dan muurvast in het slijk op de grond. De diepte van die momenten zijn niet te omschrijven. Elke vezel in mijn lichaam voelt en schreeuwt: ik kan dit lijden, deze intense wanhoop, niet meer dragen. Het monster in mij wil dat ik kapot ga, niet alleen van binnen, maar zelfs tot in de dood. Mijn lichaam strijdt nog een beetje, door mijn ratio zo nu en dan het woord te geven. Helaas klinken deze woorden zo zacht, dat ik er moeite voor moet doen om dit te verstaan.

'Elke kaart zag ik als lucifer'

Het verdrietige aan deze ziekte is dat ik aan de buitenkant soms best oké lijk. Inmiddels lukt het kleine sociale stapjes te zetten en op die momenten zit ik niet huilend aan tafel, maar kan ik prima een normaal, gezond ogend, gesprek voeren. Ik hoor dan ook wel eens achteraf: “Het was gezellig hè?” Dat woord ‘gezellig’ heeft voor mij nauwelijks betekenis. Ik voel niet wat gezellig is en ben versleten na zo’n afspraak. Ik verschuil me dan graag een aantal uur in bed. Maar weet dat ik steeds weer wakker word met die voortdurend heersende somberheid om me heen.

Lichtjes
In mijn hoofd, gedachten en gevoelens is het vaak heel donker. Gelukkig steken andere mensen soms een lichtje aan. Tijdens mijn opname in een psychiatrisch ziekenhuis kreeg ik veel kaartjes, heel veel kaartjes. Elke kaart zag ik als lucifer. Het gaf even licht in mijn duisternis en doofde weer. Maar de kaartjes bleven komen, de lichtjes bleven aan. Wil jij een lichtje zijn voor iemand die zo in het donker zit, dat kan!

  • Schroom niet om te laten weten dat je aan de ander denkt. Stuur een appje, kaartje, reep chocola, mailtje of wat ook. Dat hoeft niet groots of met veel woorden. Door gezien te worden in de duisternis, schijnt er soms net wat licht naar binnen
  • Wees voorzichtig met cliché-uitspraken en optimistische aanmoedigingen. Het lukt mij soms gewoon niet om te zien dat de zon lekker schijnt. Of dat het een keer wel weer goed komt. Probeer in het hier en nu naast de ander te staan, de dag van morgen is voor ‘ons’ te onvoorspelbaar en grillig.
  • Pak de hand van de ander vast en neem hem of haar mee in dagelijkse dingen. Dat is soms bijna letterlijk nodig… Maar na een lunch met een vriendin of een kopje koffie met een lieve tante is er tijd verstreken met plezierige afleiding. Ik geniet er niet van, maar door samen met een ander iets heel gewoons te doen, gaat de tijd even wat minder langzaam; wat is dat een verademing!

Henrike houdt een blog bij over haar depressie. De blog kun je hier lezen.