Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
23 maart 2018 in Familie

‘Dat ik mijn zoon weerzie is mijn grootste troost’

“Er is kracht in ons verdriet en schoonheid in onze tranen.” Uit deze zin put Hester Bootsman hoop. In de 36e week van haar zwangerschap voelde ze dat er iets mis was. Het hartje van haar ongeboren zoon klopte niet meer.

“Ik moest nog drie weken tot Maxx geboren zou worden en die vrijdag dacht ik: wat voel ik weinig. Maandagochtend voelde ik nog steeds zo weinig, dat klopte niet. Dus ik belde de verloskundige. Ik dacht: we gaan naar het ziekenhuis, laten een hartfilmpje maken en het zal wel goedkomen. Maar in m’n achterhoofd voelde ik toch wel dat er iets goed mis was.

Ik kwam het ziekenhuis in mét kindje, maar toen ik weer buiten was leefde hij niet meer

Dat was dus ook zo. Ze konden het hartje niet vinden. Gelijk werd een echo gemaakt en omdat ik er al vaker één had gehad, zag ik direct dat het hartje stilstond. Die arts zei op dat moment helemaal niks meer. Dan zakt de grond onder je voeten weg. Ik kwam het ziekenhuis in mét kindje, maar toen ik weer buiten was leefde hij niet meer. Toen we thuiskwamen moesten we ineens een begrafenis regelen.

Leeg gevoel

Een paar dagen later, dinsdagnacht 14 augustus, beviel ik thuis van Maxx. Het ging precies zoals wij het wilden: niet in het ziekenhuis, alleen de verloslundige was er bij, de kinderen sliepen. Ik wilde ook niet dat iemand aan hem zou zitten, hij was van ons. Dat was heel erg fijn.

Vrijdag was de begrafenis. We hebben het heel klein gehouden met alleen familie en een paar vrienden. Maxx lag in een mandje, we hebben hem zelf meegenomen in de auto naar de begraafplaats. Hij is niet meer uit handen geweest, hij bleef dichtbij ons. De begrafenis was wel het verdrietigste moment. Het is zo’n definitief afscheid. Je hebt dat kindje 8 maanden bij je gedragen, je maakt alles klaar voor zijn komst en dan moet je daar afstand van doen. Dat geeft een heel leeg gevoel.

Ik voelde me als een van die 99 achtergebleven schaapjes

Boos op God was ik niet echt. Ik had wel het gevoel dat ik even niet meer wist waar ik Hem kon vinden. Jezus ging achter dat ene schaapje aan, maar Hij liet er 99 achter. Zo voelde ik me, als een van die 99 achtergebleven schaapjes. Die knop moest ik wel omzetten. Het geloof geeft geen garantie dat me dat soort dingen bespaard blijven.

Weer zwanger

Na een halfjaar was ik weer zwanger. Ik bad wel om te vragen dat het goed zou gaan dit keer, maar dat geeft natuurlijk nog geen garantie. God laat misschien wel dingen toe, maar dat is een gevolg van wat er in deze wereld gebeurt. Dat was wat ik hieruit geleerd heb: ik wilde op God vertrouwen wat er ook zou gebeuren, goed of slecht, God blijft altijd dichtbij. Hij kan alles wat ik meemaak gebruiken om mij te maken zoals Hij me heeft bedoeld.

‘We geloven en weten dat er goed voor Maxx gezorgd wordt. Hij is veilig in Jezus armen.’ Dit stond op de geboortekaart. Dat ik hem weerzie is mijn grootste troost. Het maakt me niet minder verdrietig, maar het is wel een houvast.”