Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
2 maart 2018 in Getuigenissen

'Ik ben getrouwd met een dakloze'

Ooit was Luis zwaar verslaafd aan drugs. Inmiddels runnen zijn vrouw Johana hij een stichting in Bogotá waarin ze verslaafde jongens en mannen opvangen. “Het geld voor de luiers van onze dochter stal ik uit Johana’s portemonnee.”

Luis (29): “Ik was elf toen ik voor het eerst drugs gebruikte. Die verslaving hield jarenlang stand. Tot mijn 22e was ik er zo ernstig aan toe dat ik mijn lichaam verkocht als prostitué, in ruil voor drugs. Mijn leven bestond uit overleven op straat, gebruiken, mezelf verkopen en verkracht worden. Tot ik Jezus leerde kennen via een voorganger, die een opvanghuis voor verslaafden runde. Maar daarmee stopte mijn verslaving nog niet. Ik kwam er moeilijk los van.”

Zwanger
Johana (26): “Ik ontmoette Luis toen hij bezig was af te kicken. Ik zag hem tijdens een busrit door de stad, op weg naar mijn studie Communicatie. Ik stak net een sigaret op, en zag dat hij iemand de weg vroeg, die hem niet verder kon helpen. Ik gaf hem de benodigde informatie en we raakten in gesprek. Hij vertelde me over Jezus en nodigde me uit voor de kerk. Langzaam ontspon zich tussen ons een relatie die steeds verder ging. We waren nog niet getrouwd, maar ik raakte wel zwanger van hem. Mijn ouders zetten me daarom het huis uit. Ik trok bij Luis in.

De zwangerschap ging goed tot de zevende maand. Toen traden er medische complicaties op. De hartslag van ons dochtertje was onregelmatig. Het was een spannende tijd, zowel vlak voor als vlak na de geboorte. Luis viel in die periode terug in zijn verslaving en leefde een jaar lang op straat. Ik kan me voorstellen dat je denkt: waarom bleef je op hem wachten? Maar ik zag niet de drugsverslaafde, ik zag de man achter de drugsverslaafde. En daar hield ik me aan vast.”

Hij stal mijn portemonnee
Luis: “Johana had een baantje gevonden als serveerster in een restaurant. Ze wilde het geld dat ze verdiende gebruiken om luiers voor de baby te kopen. En op een dag kwam ze thuis. Ik was net weer bij haar gaan inwonen, maar gebruikte nog steeds. Mijn zus was op bezoek. Johana legde haar portemonnee op het bed, begon te praten met mijn zus…”

Johana: “…ik herinner me nog dat ik tijdens dat gesprek de rits van mijn portemonnee hoorde. Ik vroeg me af: waar is Luis en waarom hoor ik mijn portemonnee? Hij had het geld voor de luiers meegenomen naar de pot, de plek in Bogotá waar mensen drugs kunnen kopen en gebruiken, en hiermee hun levens naar de vernieling helpen.”
Luis: “Ze besloot ervoor te zorgen dat ik bij zinnen kwam.”

'Nu gaat hij veranderen, dacht ik'

Johana: “Ik nam een foto van onze zieke dochter die aan de snoertjes en slangen lag, printte de foto, ging naar de pot om te kijken waar Luis was, omdat ik vermoedde dat hij daar op de grond zou liggen te slapen. Door hem de foto van zijn kleine meisje voor te houden, hoopte ik dat hij eindelijk zou zien waarmee hij bezig was. Ik zag hem zitten tegen een muur. Zodra ik hem de foto liet zien, begon hij te huilen. ‘Laat me de foto houden,’ zei hij. Ik dacht: nu gaat hij veranderen. Maar hij gebruikte de foto vervolgens om in de wijk geld bijeen te bedelen voor crack, onder het voorwendsel dat zijn zieke kind geholpen moest worden. Ondanks mijn teleurstelling geloofde ik dat hij zou herstellen. En uiteindelijk gebeurde dat.”

‘Ik genees je’
Luis: “Als ik Johana niet had gehad, had ik nu niet deze bediening gehad. Op dag, een paar jaar later, zag ik hoe mijn familie uiteen lag, en hoe ongelukkig mijn vrouw en dochters (ik had er inmiddels twee) waren. Iemand wees me op een christelijke stichting voor drugsverslaafden, en ik meldde me aan. De insteek daar was: ‘Je bent hier om je te verzoenen met je Schepper. Als je met God in het reine komt, zal je leven uiteindelijk volledig veranderen.’ Ik ging vijf maanden in rehab en ik bad voor wijsheid, kracht en een openbaring. Na vijf maanden sprak God tot me: ‘Ik ga je helen en de verslaving wegnemen. Ik ga je nieuw maken, samen met je familie. Maar: niet voor jou alleen.’ God wilde me genezen zodat ik anderen kon helpen die worstelden met hetzelfde probleem.”

Op zoek naar werk
“Toen ik officieel clean was verklaard door de stichting, kon ik mijn huwelijk en de relatie met mijn dochters redden. Samen met Johana zette ik vanuit huis een bedrijf op dat tapijten maakte, en zo konden we fatsoenlijk de huur en ons levensonderhoud bekostigen. Alleen mijn droom om anderen te helpen, die bleef liggen.

Op een dag, terwijl we aan het werk waren, zei ik tegen Johana: ‘Laten we bidden of God onze droom nieuw leven wil inblazen. En dat Hij duidelijk zal maken hoe ik anderen kan helpen die worstelen met hetzelfde probleem.’ God antwoordde heel concreet. Vier mannen uit de wijk, die probeerden af te kicken van drugs – het probleem is in onze wijk heel gangbaar, moet je weten – klopten bij me aan voor hulp. Ze waren op zoek naar werk, en naar iemand die hen een kans wilde geven. ‘Dat kan,’ zei ik. En ik sprak met hen af dat we overdag samen tapijten knoopten, en in de avond mochten overnachten in een aangrenzend huis dat ik had gehuurd. In dat huis moesten ze schoonmaken, koken en in hun levensonderhoud voorzien.”

‘Ze ruiken niet fris’
“Na een tijd van bezinning, waarin ik me vier maanden had teruggetrokken om Gods wil te zoeken, besloten we om een officiële stichting in het leven te roepen. Ik ging in de straten van een andere wijk op zoek naar meer mannen die hulp nodig hadden. Om in de extra onkosten te voorzien, begon ik snoep te verkopen in het openbaar vervoer. Johana was heel geduldig met me. Terwijl ik met de mannen bezig was, zorgde zij voor de kinderen.”

'Ik realiseerde me: ik ben getrouwd met een dakloze'

Enorm varken
Luis: “Steeds meer mensen om ons heen wilden het werk steunen. Met Kerst zei iemand tegen me: ‘Hé, jij vangt toch verslaafden op? Ik wil graag het kerstdiner voor hen betalen.’ Hij kwam langs met een enorm varken, waar heel wat mensen van konden eten. Ik nodigde een aantal mannen uit. Maar er kwam weinig respons. Johana sprak me moed in. Op Kerstochtend stond ik om 4 uur op, en heb ik in geloof alle stoelen in de ruimte klaargezet. Ik deed de deur open, en als stap in geloof sprak ik in het niets: ‘Welkom allemaal, gevangenen van de drugs, dit is de plek van herstel en hier zullen je levens door God hersteld worden. Neem een stoel.’ Op die dag kwam er niemand. Maar dat moment heeft geleid tot waar we nu zijn. Er zijn nu vijftig mannen, jong en oud, en ons huis zit overvol. God heeft hen naar ons toegestuurd.”

Johana: “We zijn een paar keer verhuisd en zitten nu op een centrale locatie in de wijk. Een huis met een verdieping en zeven kamers. In elke kamer past een slaapbank. Voor de rest liggen er matrassen. Zeven kamers voor vijftig mensen: het ziet ’s avonds eruit als een overbevolkte gevangenis. Overdag maken we het huis schoon terwijl de mannen activiteiten hebben.”

God zei: 'Ik geef jou stenen harten'

Luis: “We zijn ook kids tussen de 11 en 14 jaar gaan opvangen, die ernstig verslaafd zijn. Als ik op mijn veertiende iemand had gehad die had gezegd: ‘Ik geloof in jou en ik geef je een kans’, had het bij mij niet zo lang geduurd. Dus dat is wat ik nu doe, deze kids een kans geven. Het is niet makkelijk. Ze zijn zo koppig. Ze willen vaak niet veranderen. Hun harten zijn zo hard, dat ik soms wil opgeven. Maar God heeft ooit tegen me gezegd: ‘Ik geef jou stenen harten.’ Dat is mijn missie. Het is geen gemakkelijke missie, maar ik heb zelf ook een hard hart gehad. En omdat het Gods belofte is, klamp ik me eraan vast.”  

Johana: “Toen de buren wisten dat de stichting in de straat zou komen, was er wel tegenstand. Ze verzamelden handtekeningen om ervoor te zorgen dat we buiten de wijk zouden blijven. Ze waren bang dat veel drugsverslaafden de wijk zouden overnemen. Of de criminaliteit zou toenemen. Maar het omgekeerde is gebeurd. Onze mannen en jongens zijn heel georganiseerd inmiddels stellen de buren zelfs vragen als: ‘Hoe is het met de kids?’ En ze lenen huishoudelijke apparatuur uit als er iets kapot is..”

'Aanbidding om 6 uur ‘s morgens met 50 man'

Luis: “Iedere avond hebben we ‘all night prayer’. We hebben de groep ingedeeld in vieren, met elk een eigen leider. Eén leider en drie andere leden van de groep zijn aangewezen en afgevaardigd om de hele nacht te bidden, van 10 uur ’s avonds tot 6 uur ’s ochtends. In de ochtend vijftig mensen wakker maken om zich klaar te maken, is wel chaotisch. Aanbidding om 6 uur ’s ochtends met vijftig man is ook niet bepaald zonder geluid. Soms hebben de buren daar wel last van, van die uitbundige lofprijzing. En ik ben gewoon een luidruchtig man als ik al die vijftig mensen instructies geef. Maar het gaat goed.”

“We hopen de tapijtfabriek uit te breiden, omdat dit een goede dagbesteding is voor de mannen. Omdat de fabriek nog te klein is, kunnen we niet iedereen werk bieden. We zijn afhankelijk van giften en van de bijdragen die families van verslaafden willen doen. We keren elk dubbeltje om. Maar we leven in geloof en zetten door. We laten niemand gaan die zich aanmeldt.”

Johana: “We willen doorgaan om strijders voor Gods koninkrijk op te leiden: mensen die weer andere mensen kunnen trainen.”

 

Johana en Luis zijn betrokken bij de projecten van Conviventia in Colombia: Eva's goede doel voor 2017/2018. In januari organiseren we een reis naar dit bijzondere land. Ben jij erbij?