Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
23 maart 2018

Wereldvrouwen: Eline ziet het verschil tussen arm en rijk in Myanmar

Na avonturen in onder andere Letland, Australië, India, Nepal en Ethiopië is Eline Veenstra nu met haar gezin verhuisd naar Yangon, Myanmar. Haar man werkt voor ZOA en zelf geeft ze thuisonderwijs aan twee kinderen. Eline voelt de kloof tussen arm en rijk groter worden.

Mijn man werkt voor ZOA; een Nederlandse hulporganisatie die hulp, hoop en herstel brengt in de meest moeilijke plekken ter wereld. Hier in Myanmar bieden zij met name ondersteuning door te voorzien in schoon drinkwater, het instaleren van waterpompen en latrines en het geven van trainingen op het gebied van hygiëne en landbouw. Veel mensen hebben onvoldoende toegang tot schoon drinkwater, sanitaire voorzieningen, medische zorg en kennis.

Er is letterlijk en figuurlijk een grote afstand tussen het leven dat je kunt leiden in Yangon en de dagelijkse realiteit waar veel mensen in dit land mee te maken hebben. Dit maakt het leven niet per se makkelijker. Er is een groot contrast tussen de grote moderne winkelcentra en het winkeltje op de hoek van de straat. Tussen de grote dure auto’s en de ossenkar net buiten de stad. Tussen het leven in een huis met airconditioning en stromend water en het leven in een klein hutje van golfplaten, hout of bamboe.

Ik geef nu bijna 3 jaar thuisonderwijs. Het is mooi om de kleine en grote stappen van de kinderen op de voet te kunnen volgen. Maar ook om opvoeding en scholing met elkaar te kunnen verweven. Daarnaast is thuisscholing voor ons de manier om in ons toch wel onvoorspelbare leven het onderwijs van de kinderen goed vorm te kunnen geven. Onze kinderen genieten van de lokale markten het wandelen door de bergen en het ontdekken van allerlei soorten groenten en fruit. Sinds afgelopen jaar geef ik ook les op een klein internationaal schooltje en hebben we een ‘Nederlandse school’ kunnen openen in Yangon. Als moeder word ik vaak aan het twijfelen gebracht of we onze kinderen hiermee te kort doen. Maar de unieke levenservaringen die zij met ons opdoen zijn onvergetelijk. Zij kunnen misschien nog niet zo goed schaatsen en fietsen als hun leeftijdsgenootjes, maar hun flexibiliteit, openheid en aanpassingsvermogen is ongekend.

Vooral de herinneringen aan Ethiopië zullen altijd een deel van ons leven blijven. De geur van de koffie, de blijdschap als er water kwam na weken zonder te hebben geleefd, de hartverscheurende en onbegrijpelijke verhalen van de mensen om ons heen. We woonden daar anderhalf jaar in Gambella op de grens van Zuid-Soedan. Mijn man werkte ook daar voor ZOA, met name in de vluchtelingenkampen maar ook met de lokale bevolking. Helaas moesten we daar vroegtijdig vertrekken, omdat er gevechten uitbraken en de situatie niet langer veilig was met kleine kinderen. Het was heel moeilijk om zoveel mensen in eenzelfde onveilige situatie achter te laten.

Een van de trainingen die door ZOA werd gegeven in de kampen was het maken van sieraden. Zij maakten onder andere het armbandje op de foto. ‘HOPE’, gemaakt door een Zuid-Soedanese vluchtelinge. Een symbool van dat wat ZOA uit wil dragen zelfs in de meest uitzichtloze situaties. Laten we bidden dat ook de mensen die nu op de grens van Bangladesh zitten, een sprankje van deze hoop zullen blijven houden, zelfs als er menselijkerwijs geen oplossingen meer lijken.