Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo
15 april 2018 in Eva's goede doel

'Die nacht vergeet ik nooit meer'

Een pistool tegen haar slaap op haar elfde weerhield Missy Christie er niet van om een organisatie te gaan leiden die werkt in de gewelddadigste buurten van Colombia. “Dat gevoel van angst, extreme angst, doet me een klein beetje begrijpen wat de vrouwen daar moeten voelen.”

“Die nacht in 1994 vergeet ik nooit meer. Mijn vader lag op sterven. Hij riep mij en mijn drie oudere zussen beurtelings in zijn kamer. Toen ik aan de beurt was, stroomden de tranen over mijn wangen. ‘Vader, vergeef me dat ik zo zwak ben,’ hakkelde ik. Hij keek me doordringend aan: ‘Missy, de Heer heeft jou een gevoelig hart gegeven met een doel. Als je de uitdaging aangaat om Jezus te volgen, geeft Hij je de kans om de harten van velen aan te raken.’ Op dat moment, waarop ik mijn vader aan het verliezen was en worstelde met mijn pijn en frustratie, bevestigde God mijn gevoelige hart en liet Hij zien hoe Hij het wilde gebruiken.”  

Voorrecht
Missy Christie (46) schept nog een beetje ajiaco op ons bord, een Colombiaanse aardappelsoep waar je allerlei losse ingrediënten in kunt doen*. “Is hij warm genoeg?” Missy is gastvrouw in hart en nieren. Tegelijkertijd is ze directeur van Conviventia, een landelijke organisatie die armoede bestrijdt door middel van scholing, training en straatwerk.

Haar huis is een ommuurde, zelfgebouwde groene oase, twee uur buiten de drukte van miljoenenstad Bogotá. Haar twee dochters wonen niet meer thuis, zij en haar man Carlos, leider van een grote christelijke politieke partij van Colombia, zijn inmiddels opa en oma. Elke doordeweekse dag staat Missy om vijf uur ’s morgens op om naar de stad te reizen voor haar werk. “Het is een voorrecht. Ik heb de kans om nood te zien en er concreet iets aan te doen.”

'Ik wilde weg van alle chaos hier'

“Mijn vader is als jonge man in de jaren zeventig van Nieuw-Zeeland naar Colombia geëmigreerd. Hij voelde zich geroepen. Hij had het verhaal gehoord van een evangelische voorganger in Colombia; in die tijd heerste er veel wantrouwen in het land jegens protestantse christenen. De voorganger is aangevallen, werd verbrand tot aan zijn schouders, en onthoofd. Dit verhaal gebruikte God om het hart van mijn vader aan te raken. Hij zei: ‘Ik ga naar dat land toe en deze voorganger vervangen.’ Hij kwam zonder bezittingen, en startte de ‘God is liefde’-school aan de rand van een El Cartucho, een van de gevaarlijkste wijken van Bogotá. Toen mijn vader overleed waren er drie scholen met in totaal 230 kinderen. Inmiddels zijn er ook vaktrainingen voor volwassenen bij gekomen.

Ik heb er nooit van gedroomd dit werk te doen. Ik was 23 jaar oud toen mijn vader me bij zich riep. Hij was ernstig ziek. Kanker. Carlos en ik waren pasgetrouwd, hadden twee jonge dochtertjes en Carlos studeerde medicijnen. Ik wilde verhuizen naar Nieuw-Zeeland, mijn kinderen een veilig leven bieden, weg van alle chaos hier. Maar God had andere plannen. En Hij liet me zien dat die veel beter zijn, veel bevredigender, en veel meer vreugde geven.

Messen en pistolen
In het jaar 1981 was de angst mijn leven binnengekomen. Ik was elf. Mijn vader en moeder waren mijn schuilplaats. Bij hen was het veilig. Maar plotseling waren papa en mama thuis vastgebonden aan handen en voeten. Ze lagen op de vloer en er waren mensen met messen en pistolen die verschrikkelijke dingen met hen deden. Mannen van de ELN, een van de rebellenpartijen van Colombia. Ook ik lag op de grond en kon niet stoppen met trillen. Een overweldigende angst kwam over me.

De guerrilla’s die ons huis binnendrongen, beschuldigden mijn vader ervan een yankee te zijn: een imperialist, een spion. Ze zeiden dat het land geen behoefte had aan evangelische christenen die het volk hersenspoelden. Ze zeiden dat ze hem zouden vermoorden, zoals ze dat met andere zendelingen hadden gedaan. In de jaren vijftig zijn honderden voorgangers vermoord en kerken verbrand, en ook in mijn kindertijd was er nog argwaan naar evangelische christenen.

'Dat gevoel van angst, extreme angst, helpt me'

Een pistool tegen mijn slaap. ‘Maak nu de klus af,’ zei iemand. Een klik. En toen hoorde ik die wonderlijke woorden van mijn vader: ‘Sluit je ogen, je zult snel in de hemel zijn bij Jezus.’ Ik dacht: dit was het dan. Maar net op dat moment ging de deurbel en arriveerde mijn zus, die boodschappen had gedaan. Geen seconde eerder, geen seconde later. De druk van het pistool verslapte en de daders sloegen op de vlucht.

Wat me is bijgebleven, is de angst, maar ook Gods goedheid. Zelfs al loop ik door de schaduwen van de dood… Hij beschermt ons. Het heeft me er niet van weerhouden het werk van mijn vader over te nemen. In mijn werk ontmoet ik vrouwen die geslagen worden door hun man, of van wie hun kinderen misbruikt worden door hun ooms. Dat heb ik niet meegemaakt, maar dat gevoel van angst, extreme angst, helpt me een piepklein beetje te begrijpen wat zij moeten voelen en wat zij hebben moeten overwinnen. Het geeft connectie. God gebruikt alles wat in ons leven gebeurt om zijn doel te verwezenlijken.

Relaties
Toen mijn vader me had gevraagd om de leiding van Conviventia over te nemen, realiseerde ik me geleidelijk dat het werk dat hij was begonnen, zo niet kon eindigen. En de Heer werkte ook in Carlos’ hart. We voerden wonderlijke gesprekken samen, waarvan we nooit gedacht hadden dat we die zouden voeren. Carlos, die uit een gegoede familie komt en nooit eerder in de barrio’s (sloppenwijken, red.) was geweest, was kort daarvoor door mijn vader meegenomen, en geraakt door wat hij zag. Ik geloof dat als je getrouwd bent en wordt geroepen, God de roeping bevestigt door ook het hart van je partner aan te raken. En in mijn geval kreeg ik een: ‘Schat, als de Heer jou leidt om dit te doen, zal ik 100% achter je staan. Laten we ervoor gaan.’

'Alles draait om relaties'

Conviventia streeft ernaar de spiraal van armoede te doorbreken en daarvoor in de plaats te bouwen aan vrede, welbevinden en een levensdoel. Onze pijlers zijn familie en leiderschap, de nieuwe generatie, inkomen en basisbehoeften. Alles draait om relaties. Mensen zijn geen individuen. Bij iedereen, arm of rijk, is het nodig dat vier relaties hersteld worden. Ten eerste de relatie met God. Als die is hersteld, vind je je doel, je identiteit. Hierdoor verandert, en dat is punt twee, de relatie met jezelf. Zodra je begrijpt dat er een reden is dat je op deze wereld bent en dat je ook een verantwoordelijkheid hebt, ga je op een andere manier – punt drie - relaties aan met de mensen om je heen. Je relaties krijgen vervulling, worden productief. Je bent een nieuwe schepping. Een vernieuwd individu zal bijdragen aan het herstel van families. Herstelde families – en dat is punt vier - zullen bijdragen aan sterke gemeenschappen. Dat is ons doel. Die sterkere gemeenschappen zijn in staat om veranderingen teweeg te brengen in het hele land. Ik hoop dat God ons toestaat om die veranderingen te zien.

'Hij is een indiaan'
Als je kijkt naar de cultuur van Colombia, zie je nog steeds gevolgen uit de tijd van de kolonisatie, toen de Europeanen het hier voor het zeggen hadden. Hoewel de slavernij allang is afgeschaft, zijn er nog steeds gezegdes als ‘hij is een indiaan’, wat betekent: hij stelt niets voor. ‘Hij is een persoon’ daarentegen betekent iets als: hij komt uit de hogere klasse. Het lijkt wel een kastenstelsel. Van het ene naar het andere niveau gaan is bijna niet mogelijk. Colombia heeft een katholieke erfenis, maar liefdadigheid gaat veelal niet verder dan ‘ik geef van wat ik overheb’. Een paar muntjes om te zorgen dat ik God recht in de ogen kan kijken, in plaats van: ‘ik houd van mijn naaste als van mijzelf.’ De gedachte dat we onze naaste niet als een gelijke beschouwen, heeft een hoop schade toegebracht.

'Laat je niet beperken door je omstandigheden'

Veel mensen denken bij ontwikkelingswerk vooral aan ‘in het veld’ bezig zijn. Maar voor dat werk is een organisatie nodig die stevig in elkaar zit. Dat is een belangrijk deel van wat ik doe. Plannen, bidden, God vragen om zijn leiding, ervoor zorgen dat de mensen in staat zijn om erop uit te trekken en te doen wat de Heer in hun hart legt. Journalisten vragen me weleens of ze mijn werkdag op camera mogen vastleggen. Ik kan je verzekeren: dat zou saai worden. Ik neem e-mails door, vergader, voer gesprekken, ben bezig met de planning en werk rapporten uit. Daarnaast is er natuurlijk ook dat spannende gedeelte: de straat opgaan, scholen bezoeken, luisteren naar de verhalen van de leerlingen, en daarbij proberen een bruikbaar instrument te zijn in de handen van de Heer.

Trouw
Je kunt uitgebreid nadenken over gaven en roeping. Maar ik ben in mijn leven één ding gaan begrijpen en dat is heel simpel: word je ergens mee geconfronteerd, dan wil God dat je wat doet. Dat gaat van iets heel kleins, naar urgente en grotere zaken. Als je ziet dat er een barst in een schilderijlijst zit, maak ‘m. Als je ziet dat iemand pijn heeft, doe er iets aan. Wat heb je te bieden? Heb je een woord van troost? Deel het. Waar je ook bent, in jouw kleine kringetje, met wat de Heer op jouw pad brengt. Zo ontdek je de geweldige dingen die God door jou heen wil doen en de vaardigheden en talenten die Hij jou heeft gegeven. Laat je niet beperken door je omstandigheden, maar vertrouw dat God op je weg brengt wat nodig is. In de Bijbel staat dat als je trouw bent in de kleine dingen, je dat in alles bent. Antwoord gewoon op wat je tegenkomt."

Bekijk hier een bijzonder minipreekje van Missy over wat zij leerde van haar hond. 

Tot en met het najaar van 2018 zamelt Eva – in samenwerking met EO-Metterdaad - geld in voor Woord & Daad, de organisatie die de projecten van Conviventia ondersteunt. Kijk hier voor meer informatie over Eva's goede doel.