Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
12 April 2018 in Opvoeding en gezin

'Onze kinderen gingen mee naar het vluchtelingenkamp'

In 2015 krijgt Rob Timmerman een burn-out en gaat op zoek naar werk waarin hij iets voor kwetsbare mensen kan betekenen. Per toeval raakt hij betrokken bij het vluchtelingenwerk op de Middellandse Zee. Vanaf dat moment redt hij, op diverse missies, bootvluchtelingen die de gevaarlijke oversteek op de Middellandse Zee maken. Maar laat daarmee zijn vrouw, Dorien, en drie kinderen steeds drie weken in Nederland achter.

“We horen er misschien niet veel over, maar dagelijks verdrinken er nog steeds vluchtelingen op de Middellandse Zee,” vertelt Dorien Timmerman. “Als ze Europa bereiken, zitten ze vaak in te volle kampen zonder noodzakelijke voorzieningen, zoals een douche en toilet. Mijn man Rob is erg handig en gebruikt die handigheid om in vluchtelingenkampen van letterlijk niets, iets op te bouwen. Hij begon zijn vrijwilligerswerk met het aanleggen van een keuken en sanitaire voorzieningen in een vluchtelingenkamp. Vervolgens heeft hij diverse reddingsmissies op de Middellandse Zee gedaan. De mooie contacten die Rob tijdens zijn werk in het kamp heeft opgedaan, zorgden ervoor dat wij in de zomer van 2016 besloten om naar dit kamp terug te gaan. En we namen onze kinderen van toen 8, 10 en 12 jaar mee.”

'Nu hebben we een beeld als Rob weg is'

“Sommige mensen om ons heen vonden het vreemd dat we de kinderen meenamen naar een vluchtelingenkamp. In de media worden vluchtelingen regelmatig als arme, soms ook gevaarlijke mensen afgeschilderd. Maar nadat wij in het kamp aankwamen, heb ik me geen moment onveilig gevoeld. Terwijl Rob onderhoudswerkzaamheden deed, verzorgde ik met de kinderen knutselactiviteiten voor de kinderen in het kamp. En elke avond waren er voetbalwedstrijden. Eerst voor de jongeren en aansluitend voor de volwassenen. Onze zoon van 8 speelde lekker mee. Het heeft onze kinderen en mezelf goed gedaan om een kamp met eigen ogen te zien. Nu hebben we een beeld als Rob weg is. Met de reddingsacties die hij op zee doet, heb ik geen ervaring. Ik heb inmiddels wel veel verhalen gehoord en beelden gezien.”

'Hij is vaak drie weken achter elkaar weg'

“Als Rob naar de Middellandse Zee vertrekt, is hij vaak drie weken achter elkaar weg. Dit is soms zwaar, want ik werk zelf dertig uur per week in het onderwijs. Daarnaast wil ik er ook voor mijn kinderen zijn. We zijn allemaal weleens bezorgd dat er iets ergs met Rob gebeurt. Vooral de keer dat hij in Irak zat en bij een reddingsmissie in de buurt van de Libische kust voer. Telefonisch contact was niet mogelijk. Ik vertrouw op het inschattingsvermogen van Rob om in crisissituaties wijs te handelen, maar je hebt niet alles in de hand.”

'We kiezen er samen voor ons leven zo in te richten'

“We hebben veel fijne mensen om ons heen. Een lief kaartje of vriendinnen die met een stuk chocolade langskomen en een luisterend oor bieden. Of het praktische aanbod dat onze jongste zoon voor schooltijd langs mag komen, zodat hij niet alleen thuis hoeft af te sluiten. En mijn ouders komen wekelijks oppassen en koken. Iedereen denkt met ons mee en dat doet ons enorm goed. We realiseren ons dat we dit kunnen doen, omdat we gezond zijn en zo’n fijn netwerk hebben. Ik ben geen piekeraar en kan goed plannen. Dat helpt als je er om de zoveel weken alleen voor staat. Uiteraard is het soms zwaar, maar we kiezen er samen voor om ons leven zo in te richten. Ik zie dat Rob talenten heeft die in de crisis op de Middellandse Zee heel goed van pas komen.”

Bekijk hier een tv-uitzending met Rob en Dorien Timmerman.