Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
28 April 2018

Wereldvrouwen: Mireille vond de liefde in Marokko

Als Mireille in 2012 met haar nichtjes op vakantie gaat naar Marokko, komt ze een man tegen in het hotel waar ze verblijft. Zakaria en zij vinden elkaar al vrij snel heel leuk. Nadat ze een paar dagen bij hem en zijn familie in huis heeft gelogeerd, weet ze dat ze na terugkomst in Nederland weer zo snel mogelijk naar Marokko en Zakaria wil gaan.
Uitzicht dakterras

De eerste jaren in Marokko was ik veel op mijzelf aangewezen. We waren nog niet getrouwd en ik woonde op mezelf. Gelukkig kon ik vrij snel wat contacten opdoen in Marrakech, mede door werk wat ik deed bij een Nederlandse werkgever via forums voor Nederlanders in het buitenland. Ik dwong mijzelf elke dag naar buiten te gaan; lopend, fietsend, of met de taxi, maar ik moest eruit, kijken wat het land te bieden heeft. Ook wilde ik mijzelf ontwikkelen en 'thuis maken' zonder dat mijn man daar te veel invloed op had.

De relatie met mijn schoonzussen was vooral in het begin gecompliceerd. Zij hadden graag iemand anders gezien voor mijn man. De ouders van mijn man zijn al lange tijd overleden, dus hij is grotendeels door zijn zussen opgevoed. Gelukkig heeft Zakaria altijd achter mij gestaan. En eerlijk is eerlijk: ook mijn familie en kennissenkring hadden er aanvankelijk moeite mee, vanwege de cultuurverschillen.

Sami met een nichtje

Uiteindelijk zijn wij in 2014 tegen de wil van onze omgeving in getrouwd. Er was geen bruiloftsfeest; we gingen gewoon in de dagelijkse kleren naar de trouwambtenaar waar wij beiden ons lijstje met voorwaarden voorlazen, de papieren tekenden en getrouwd werden. Datzelfde jaar is onze eerste zoon geboren: Sami, een heerlijk makkelijk kind. In 2016 was daar Rayan. In die periode verbeterde de band met de schoonfamilie, hadden we nog wel regelmatig meningsverschillen. 

Ik werd vaak niet begrepen door mijn schoonfamilie. Waarom moest ik toch altijd de hort op en kon ik hun (goedbedoelde) adviezen niet opvolgen? Mijn kinderen hebben vaste bedtijden, en ik hang sterk aan de 3R'en (rust, regelmaat en reinheid), iets wat in Marokko niet gebruikelijk is. Het is daar altijd druk in huis met familie over de vloer, kinderen gaan slapen wanneer ze willen en men raadt hier af de kinderen in de winter onder de douche te zetten, omdat men bang is dat ze ziek worden door het temperatuurverschil.

Het heeft natuurlijk ook te maken met het referentiekader van de familie. Mijn schoonzussen hebben een mooi huis dat van de meeste gemakken voorzien is en er is altijd eten op tafel. De rest van de schoonfamilie woont in een onafgebouwd familiehuis. De neef van mijn man woonde tot een tijdje geleden zelfs in een krottenwijk. De omstandigheden waarin hij en zijn gezin leefden, waren schrijnend. Ze hadden alleen in de ochtend een half uurtje stromend water, waarmee je zoveel mogelijk emmers en flessen probeerde te vullen. Misschien nog wel het ergste van alles: ze hadden geen geld om hun kinderen drie maaltijden te geven of van nieuwe kleren te kunnen voorzien.

Neef Abdillah met zijn fruitkraampje

Mijn man en ik hebben zijn neef kunnen helpen met het opzetten van een handel in groente en fruit, zodat hij niet meer afhankelijk hoefde te zijn van anderen. Helaas sloeg vorig jaar rond deze tijd het noodlot toe. De neef had regelmatig kwaaltjes, maar er was gewoon geen geld om naar het ziekenhuis te gaan. Toen hij op een ochtend niet lekker werd, is hij met zijn vrouw in pure wanhoop naar het ziekenhuis gegaan. Daar hebben ze hem voor het ziekenhuis laten liggen, omdat ze geen geld hadden. Pas toen mijn man er was, met geld, hebben ze hem naar binnen gebracht. Maar toen was het al te laat. Een hartinfarct is hem fataal geworden. Hij heeft vier jonge kinderen en zijn vrouw alleen achtergelaten. 

Dat moment heeft mijn ogen geopend. Marokko is niet alleen maar lekker weer, vriendelijke mensen en heerlijk eten. Op die momenten besef je hoe dankbaar je moet zijn voor de mogelijkheden die je hebt in je leven, de kansen die je krijgt en de sociale voorzieningen die je kunt raadplegen. Zoveel mensen hebben dit geluk niet. 

Inmiddels zijn wij verhuisd naar Kopenhagen, waar ik vorig jaar (na het overlijden van onze neef) een baan aangeboden heb gekregen. Na het zien van de gebrekkige zorg en de armoede hebben wij besloten dat het beter is om elders ons geluk te zoeken. We zitten nu middenin een nieuw avontuur, een nieuwe stap in ons leven. Een verbetering in het toekomstperspectief van de kinderen. Denemarken is een heerlijk land om te wonen en ik verwacht dat we hier voorlopig nog wel even zitten.