Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
16 april 2018

Wereldvrouwen: ‘Samenwerking met Fransen vraagt veel geduld, liefde en doorzettingsvermogen’

Harriëtte Smit woont sinds 2011 in Zuid-Frankrijk om zich in te zetten voor de Franse jeugd. Daarnaast mag ze een licht zijn voor talloze andere Franse mensen om haar heen. “Ik voelde vanbinnen dat er méér stoepranden waren dan die ene voor het huis waar ik woonde.”

Voordat ik naar Frankrijk verhuisde, woonde ik in Gouda, in een wijk dicht bij de stad. De stoep voor mijn huis was dé plek van ontmoeting met mijn buren. Er gebeurde van alles in onze leuke straat: we aten soms met het rijtje buren of hielpen elkaar met een klusje. Ik zat daar goed op die Goudse stoep. Ik wist: ‘Dit is goed, ik kan m’n geloof hier handen en voeten geven en van betekenis zijn zoals God dat van me vraagt’. 

En toch, dwars door dat alles heen, voelde ik vanbinnen dat er méér stoepranden waren dan die ene voor het huis waar ik woonde. En dat gevoel had ik al bijna tien jaar.

Door het leiden van verschillende werkvakanties naar Frankrijk, kwam ik in contact met verschillende kleine protestantse kerkjes en werd ik geraakt door de missionaire setting van dit land en het gebrek aan bekwame jongerenwerkers. In mijn hart groeide het verlangen om me langer beschikbaar te stellen voor de Franse jeugd. Met als doel om de Franse jongeren te laten merken dat er een God is die hen liefheeft en die betrokken wil zijn met hun leven.

Harriëtte Smit Frankrijk kerk jongerenweekend
Deze foto is genomen tijdens een jongerenweekend in Bordeaux.

In 2011 ben ik door de GZB uitgezonden als missionair tienerwerker naar Bordeaux. Na vijf jaar lokaal missionair jeugdwerk gedaan te hebben, heb ik een landelijke taak als jeugdwerkadviseur gekregen. Samen met een Franse collega vormen we een team dat ervoor moet zorgen dat het jeugdwerk van verschillende gemeentes beter gestructureerd wordt en jongeren de pastorale zorg krijgen die ze nodig hebben. Een mooie taak, die hard nodig is!

Harriëtte Smit Frankrijk kerk jongeren buren eten
Ik eet vaak samen met mijn buren.

Om terug te komen op de stoep: de Franse stoepen zijn een stuk ongezelliger dan die in Nederland. Veel woningen hebben hun luiken dicht; de meeste buren kennen elkaar niet en de stoep is vaak zo smal en smerig dat kinderen niet echt op straat kunnen spelen. Maar toch is die Franse stoep en m’n huis een vertrouwde plek geworden. De buren in m’n flat leer ik steeds beter kennen en vanaf mijn balkon zwaai ik dagelijks naar mijn buurmeisjes. 

Het merendeel van m’n buren gelooft niet of niet meer. Ondanks dat merk ik dat ze open en nieuwsgierig zijn naar wat ik geloof en waarom ik nu in Frankrijk ben. Gebed fascineert hen en regelmatig als we samen eten, willen sommigen graag dat ik voor hen bid. Dat leidt soms tot verdiepende gesprekken.

Ik ervaar dat de plek waar ik nu woon, de plek is die God voor me uitgekozen heeft. Hier mag ik echt van betekenis zijn en kan ik zo het leven van de ander wat meer kleur geven.

Harriëtte Smit Frankrijk jongeren kerk zwervers

Tijdens m’n dagelijkse fietsrondje ontmoette ik deze zwervers, die me welkom heetten en onvoorwaardelijk hun vriendschap boden. Ze hebben mij in hun erbarmelijke omstandigheden geleerd wat het betekent om ‘christen zijn’ in praktijk te brengen: mensen niet alleen aanschouwen, maar daadwerkelijk zien. En dat zonder te oordelen.

Zendingswerker zijn is soms een eenzame job. Je leeft en werkt in een cultuur die je steeds meer eigen wordt, maar die nooit helemaal de jouwe zal worden. Samenwerking met Fransen vraagt veel geduld, liefde en doorzettingsvermogen. En ja, soms heb je dagen waarin dat ontbreekt! En dan moet je jezelf weer even ‘opkrikken’.  Op die momenten mis ik weleens daadwerkelijk een team om me heen om mee samen te werken, te overleggen en elkaar gemotiveerd te houden. 

Harriëtte Smit Frankrijk kerk jongeren mensen sociaal contact

Soms gaan veranderingsprocessen in de kerken waar ik werkzaam ben langzaam. Met de inzet van jongerengroepen vanuit Nederland middels een werkvakantie, heb ik gemerkt dat dat me helpt om net dat zetje te kunnen geven in de gemeente als er verandering nodig is.  Afgelopen zomer was er een GZB-groep bestaande uit acht Nederlandse jongeren op bezoek in Le Mas d’Azil. Door hun enthousiasme, bereidheid om de handen uit de mouwen te steken en door hun muzikale talent in te zetten, veroverden ze al snel de harten van de inwoners van het kleine dorpje. Afgelopen Pasen kwamen ze vrijwillig ‘terug’. Wat een feest! En dankzij hun aanwezigheid en inzet hebben we een onvergetelijk Paasweekend beleefd met deze kleine, vergrijsde gemeente. 

We leven in een wereld die in heel veel opzichten stuk is en waar zoveel mensen gebukt gaan onder eenzaamheid en onrecht. De wereld, met Frankrijk als onderdeel ervan, heeft barmhartigheid nodig. Als wij als een oase van barmhartigheid zijn, waar de ander welkom is, gezien en gehoord wordt, dan kunnen steeds meer mensen kennismaken met het warme hart van God: het hart dat overstroomt van genade en goedheid!