Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
20 april 2018 in Hoofd & hart

Ze noemden me niet bij mijn naam, ik heette ‘tientonner’

Op jonge leeftijd werd Marieke Vlijm-Samsen (35) op school gepest. Klasgenoten kleineerden haar vanwege haar uiterlijk en noemden haar een ‘tientonner’. Wat de pesters niet weten, is dat het mentale treiteren, verstrekkende gevolgen op de rest van haar leven heeft.

“Als ik terugkijk naar foto’s uit mijn schooltijd, zie ik een leuke meid. Totaal niet dik, maar gezond in haar vel. De jongens in mijn klas baseerden het pesten niet op feiten, ze hadden door dat ik een makkelijke prooi was. Ik gaf geen weerwoord, maar werd juist emotioneel van hun woorden. Dag in dag uit was ik angstig om naar school te gaan. Op de basisschool, maar ook de middelbare school, want de pesters kwamen toen ook in mijn klas.

Dik, lelijk en een grote neus

Er was altijd een naar gevoel in mijn buik. Op vrijdagmiddag dacht ik ‘lekker vrij!’, maar op zondagmiddag begon het angstige gevoel weer. De jongens in mijn klas hebben me veel onzekerheid aangepraat. Ik was dik, lelijk en had een grote neus. Daardoor zou ik nooit verkering krijgen, niemand zou mij willen hebben. Ze noemden me nooit bij mijn eigen naam, ik heette ‘tientonner’.”

'Als ik een cappuccino maakte voor klanten, prikten de tranen in mijn ogen'

“Gelukkig heb ik nu een lieve man en twee mooie kinderen. Maar de onzekerheid over dat ik lelijk en dik ben, ben ik nooit kwijtgeraakt. Hierdoor zoek ik veel bevestiging bij andere mensen, vooral bij mijn man. Ben ik aardig? Doe ik ertoe? Mag ik erbij horen? De pesterijen hebben een litteken achtergelaten, waardoor ik deze bevestiging automatisch zoek. Het zit in me, het hoort bij me. Ik heb gemerkt dat ik goed functioneer als ik één op één met iemand werk, maar als er een tweede persoon bijkomt, cijfer ik mezelf weg. Dan word ik angstig. Net zoals vroeger op het schoolplein, toen ze mij in een groepje kleineerden.

Niet goed genoeg

Mijn man en ik hebben samen een eigen zaak. We verkopen vlaaien, koffie, chocolade en in de zomer schepijs en frozen yoghurt. Zodra de winkel opende, was het meteen super druk. Maar ik merkte direct dat ik me onzeker voelde op de werkvloer. Als ik een cappuccino maakte voor klanten, prikten de tranen in mijn ogen. Puur omdat ik me rot voelde dat mensen naar mij keken. Daarnaast is mijn man een heel vriendelijk en spontaan persoon. De gedachten dat ik niet goed genoeg voor hem ben, komen regelmatig bij mij op. Want dat is immers wat er jaren tegen mij is gezegd.”

'Ik wil wel een dagje met ze ruilen'

“Door mijn altijd aanwezige onzekerheid en de drukte op het werk, kreeg ik drieënhalf jaar geleden een burn-out en ging naar een therapeut. Zij maakte me duidelijk dat God, onze Vader, mij bedoeld heeft zoals ik ben. Door de therapie ben ik opener geworden en praat ik meer over mijn gevoelens. Daarnaast heb ik gekozen om in de winkel achter de schermen te werken. Maar voor de rest ga ik geen dingen uit de weg. Vóór de burn-out had ik nooit mijn pesters tegen willen komen, maar nu wil ik ze eigenlijk best graag spreken. Ik neem het ze niet kwalijk, maar wil eens een dagje met ze ruilen. Zodat ze voelen en weten wat voor impact het pesten op mijn leven heeft.”

Woorden maken zoveel stuk

“Ik houd hoop dat deze onzekerheid in de aankomende jaren gaat slijten. Het gaat in kleine stapjes en elke dag overwin ik een stukje angst. Het is een stil verdriet dat ik met me meedraag. Maar wat ik vooral hoop, is dat mensen inzien hoe belangrijk het is om iemand in zijn waarde te laten. Dit geef ik onze kinderen mee, want woorden maken zoveel stuk. Het gevoel dat ik meedraag, gun ik niemand.”

Tekst: Lisanne Doff