Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
3 mei 2018 in Uit & thuis

De avondvierdaagse: een gekke kudde

Maria van Beelen loopt mee met de avondvierdaagse. En ontdekt zowaar een overeenkomst met de kerk. "Samen zien we manna uit de hemel vallen, schuilen we onder Gods wolk die ons in de brandende hitte van de woestijn schaduw geeft. En aan het eind de absolute overwinning. "

‘Ik ga alleen over hypotheken praten,’ sprak ik mezelf toe. Ik was zo bang dat ik in een bui van ernstige word vomit mijn hele levensverhaal in een uurtje aan een vreemde zou vertellen. Maar voordat ik het wist waren we toch in een diep gesprek verwikkeld. Dit gebeurde tijdens de avondvierdaagse. Die tocht langs wegen en straatjes waar je normaalgesproken hard doorheen fietst, maar waar je nu even met een andere blik naar kijkt. En je kijkt ook eens naar de ander. Naar mensen die je in het gewone leven alleen maar bij school ziet staan. Ineens ben je vier hele avonden tot elkaar veroordeeld.

Onder de deken vandaan

De avondvierdaagse doet me een beetje denken aan een kudde. Die maffe kudde van Ice Age, dat eerste deel waarin ze met z’n allen van de watervloed weglopen. Of die kudde van Israëlieten die samen door de woestijn trokken. Oké, het grote verschil is wel dat de avondvierdaagse in feite geen overlevingsdoel heeft. We hoeven niet weg te vluchten van de Egyptenaren en er hijgt geen einde van de ijstijd in onze nek. Maar wat is het eigenlijk een raar en mooi idee om met zoveel mensen zo’n stuk te wandelen. Deze wandeltocht werkte een tijdje geleden zelfs therapeutisch voor mij. Ik had de eerste keer dat ik ‘m weer liep totáál geen zin om mensen te zien, mijn dochter was de reden dat ik ging. Maar ik kan echt zeggen dat de mensen om mij heen, die rare, grote kudde van schoolouders en kinderen, mensen van vroeger en nieuwe mensen, mij in die vier dagen tijd onder mijn muffe deken vandaan trokken. Het was zelfs erg gezellig. Vorig jaar raakte ik in een mooi gesprek met iemand die hier tijdelijk is. Iemand die in een soort wachtkamer zit en elk moment naar het vaderland waar ze ooit van is weggevlucht kon worden gestuurd. Al wandelend mocht ik een kijkje in haar leven nemen. Het duurde misschien maar een kwartiertje waarin we samen op liepen, maar het was wel een kostbaar kwartiertje.

Hobbels en gaten

Is het in de kerk ook niet zo? Dat, als je samen loopt, het leven met z’n hobbels en z’n gaten, wat beter te behappen is? Soms niet altijd (mensen, wat zijn die kinderen druk, waar zijn ze nu weer, loop eens even doorrrr…), maar vaak ook gewoon mooi en gezellig. Je zult tijdens het wandelen in die kudde merken dat je niet de enige bent; of het nou gaat om het kwijtraken van die kilo’s, pubers die niet te hanteren zijn en, vooruit, ook het afsluiten van je hypotheek. Dat je niet als enige zoveel van God houdt of je juist zo zwak voelt nu.
Samen zien we manna uit de hemel vallen, schuilen we onder Gods wolk die ons in de brandende hitte van de woestijn schaduw geeft. En aan het eind de absolute overwinning. In tegenstelling tot de avondvierdaagse waarbij het behalen van de medaille een abrupt einde van de tocht betekent en iedereen naar eigen huis en haard terugkeert, vieren we dit hemelse feest met z’n allen. En dat is nog maar het begin. Hoe mooi wil je het hebben?