Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
9 mei 2018 in Hoofd & hart

Ellen zegt sorry

Ellen, verpleegkundige op de afdeling neonatologie, realiseert zich dat ze op haar werk continu 'sorry' aan het zeggen is.

Vluchtig en met een schuldgevoel aai ik over het kleine bolletje. Zachtjes fluister ik: “Sorry ukkepuk, dat je zo lang moest wachten op een schone broek.” Even later een snel sorry tegen wachtende, zichtbaar geïrriteerde ouders, omdat ik met een spoedopname bezig ben.

Pingelende monitor

Ik realiseerde me onlangs dat de sorry’s wel heel vaak en makkelijk uit mijn mond komen rollen. Sorry voor het vergeten kopje koffie tijdens een drukke avonddienst. Sorry tegen het afdelingshoofd omdat ik niet nog een nachtje langer wil werken. Sorry tegen een moeder omdat de lerende arts assistent nog niet zo handig is. Sorry tegen een bellende vader die al turend naar de webcam beweert dat zijn kind bij ons geen eten krijgt. Met een “sorry, alle baby’s krijgen hier te eten” poeier ik hem vlug af. Want uit mijn ooghoeken zie ik dat opnieuw een snel sorry op zijn plaats is. Tegen ouders die met paniekogen naar de pingelende monitor van hun kind staan te staren.

Ik voel me genoodzaakt tot driemaal sorry als een wachtende stampvoetende moeder me toeschreeuwt dat ze helemaal klaar is met het Albert Schweitzer-gesticht. Of ik wel weet hoeveel knaken ze iedere dag in die ellendige parkeerautomaat kwakt. Ze vindt een wachtgeldvergoeding van de dokter nu echt op zijn plaats. Ik voel me wat in het nauw gedreven en attendeer haar op de mogelijkheid van een klachtenbrief of het uitdelen van een rode kaart. En zeg nog snel een keer sorry voor al het werk wat daar aan vastzit.

Verpleegkundige genen

Ik ben en voel me verantwoordelijk voor het wel en wee van mijn kleine patiëntjes en de ouders. Verantwoordelijk voor mijn eigen gedrag en handelen. Plus dat van mijn collega’s. Verantwoordelijk voor het feit dat ik prioriteiten moet stellen en voor de onvolledige rapportage in het verpleegkundig dossier. Maar ik kan er niets aan doen dat er geen duidelijke statusvoering is. Dat ik niet weet hoe lang de antibioticakuur gaat duren, omdat de neuzen van de dokters echt niet altijd dezelfde kant op staan. Ach, het maakt ook niet uit, ik word er in mijn avonddienst op aangesproken, dus sorry maar weer. Het zit denk ik in mijn verpleegkundige genen, dat steeds maar weer excuses maken. Sorry daarvoor.

Ellen Leeuwestein, verpleegkundige neonatologie