Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
19 mei 2018 in Lifestyle

Gerrianne zwoegt haar buik weg in de sportschool #fitmum

Gerrianne is onlangs bevallen, en probeert haar lijf weer 'in shape' te krijgen met 'sukkelige springtouw-tussenhupjes'. "En dan wil ik zo graag dat het niet boeit. Maar het meisje en de moeder in mij zijn het nog lang niet altijd met elkaar eens."

Daar sta ik dan. Twee minuten touwtje springen.Terwijl ik verwoede pogingen doe om het sukkelige tussenhupje te vermijden, probeer ik tegelijk mijn uitgerekte bekkenbodem aan te spannen zodat mijn veredelde Tena lady de springvloed kan behappen. Ik ben in de sportschool.

Nog niet zo lang geleden beviel ik van ons kindje. Gloria, wat een feest. Wát een genade. De geboorte van een nieuw mens vond ik iets bizars. Liefheid die is uitgekleed van alles wat zelfzuchtig is, en dat dat dan bij ons mag blijven. Nu zou je toch denken dat, temidden van al die grootsheid, iets triviaals als een paar kilo meer of minder geen ruimte meer zou opnemen in mijn ‘van essentiële levenszaken’ vervulde hoofd. Dat ik, nu ik het leven op z’n aller-oerst heb gezien, hoofd- en bijzaken zou kunnen scheiden. Dat zou je denken, ja. Maar ziet; den mensch.

Slobberbroek met melkvlekken

Toen ik een week of twee na de bevalling de illusie had dat 'het nu toch wel weer allemaal een beetje bijgetrokken was' en mijn skinny jeans uit het stof getrokken werd, was ik op z'n minst behoorlijk sip door het resultaat van mijn passessie. Hoewel de broek met, dank aan een goede hoeveelheid stretch, nog net dicht ging, voelde ik me zo'n oncomfortabel worstje dat ik hem al snel weer verwisselde voor de vertrouwde slobberbroek met melkvlekken. Ik voelde me een meisje met een moederlijf.

En dan wil ik zo graag dat het niet boeit. Dat ik, nu ik het leven in het gezicht gekeken heb en God daarin en ik in die genade, alles zie zoals het zijn moet. Niet geraakt worden door de boodschap van de wereld om me heen, met zijn grillige schoonheidsidealen. Maar schoonheid vinden in leven uit leven. Dat ik me met verwondering kan kijken naar dat lijf, dat in al zijn prachtige scheppingspotentie zoveel mogelijk vetjes vasthoudt zodat ik mijn jong kan voeden. Maar toch voel ik me soms wat ongemakkelijk als ik foto's van mezelf terug zie, met mijn iets te brede heupen en het rolletje boven mijn broek. En dat verrekte bikiniseizoen sluipt nu wel heel dreigend dichterbij. Nee, het meisje en de moeder in mij zijn het nog lang niet altijd met elkaar eens.

Dus sta ik in de sportschool. Voor het meisje. Een blijvend moederlijf met wat bredere heupen en borsten met een tijgerprintje? Oh vast. Maar dan wel de beste versie daarvan. Voor het meisje spring ik touwtje tot ik een ons weeg. En voor de moeder? Voor de moeder dwalen mijn gedachten al springend af naar het kraaiend kind van mijn lichtelijk uitgerekte schoot. En van pure vreugde doe ik nog een extra tussenhupje.

Tekst: Gerrianne Hakkesteeg