Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
2 mei 2018 in Rouwverwerking

‘Ik treur in stilte’

Het grootste deel van de familie van Karin van Coeverden, redacteur bij de Joodse redactie van de EO, is omgekomen in Auschwitz. Dat antisemitisme van toen komt tegenwoordig weer heel dichtbij. “Ik ben altijd alert, zo gevaarlijk kan het zijn.”

“Mijn vader (middelste op foto hierboven) kwam uit een groot orthodox joods gezin, maar alleen een broer en hij zijn overgebleven. Zijn ouders, broers, zussen, neven en nichten zijn allemaal omgekomen. Van kinderen van 3 jaar tot zijn ouders, die in de 50 waren. Ze zijn direct na aankomst in Auschwitz, of sommige na enkele dagen, vergast. Mijn vader was 22 jaar toen zijn ouders de trein in moesten. Hij heeft hen nooit meer gezien.

Joods meisje speelt met blokje
Nichtje speelt met een blokje

Een paar jaar geleden ben ik in Auschwitz, Sobibor geweest om daar een gebed uit te spreken voor degenen die daar vermoord zijn. Dat was een heel raar gevoel, want toen mijn familieleden daar aankwamen, betekende dit voor hen het einde. Ik kon als enige weer terugkeren naar huis.

Ik heb nog een foto van een nichtje dat met een blokje aan het spelen was. Zij was daar ook vermoord. Ze was nog maar zes. Haar ouders zijn ook omgekomen. Het zijn allemaal mensen die net als jij en ik een gewoon bestaan op wilden bouwen, een gezin wilden vormen. Van de ene op de andere dag kan dit je overkomen. Dat is ook wel een beetje mijn angst.

Bedreiging

Het antisemitisme neemt zo ontzettend toe, je leest het in de kranten, je hoort het in liedjes. Ik mis mijn ouders verschrikkelijk, maar ik ben blij dat ze dit niet mee hoeven maken. Dat ze weer bang moeten zijn om hun geloof. Dat ze uitgescholden zouden worden vanwege een keppeltje of een Davidsster. Het komt ook uit alle richtingen vandaan, die haat.

Ik ben altijd alert en op m’n hoede. Wat mijn familie is overkomen, is verschrikkelijk. Het kan altijd weer misgaan. Soms ben ik wat weemoedig; ik had zo’n grote familie kunnen hebben. Ik heb wel van mijn ouders geleerd om blij te zijn met de kleine dingen. Dat bewonderde ik zo aan mijn vader. Hij heeft zijn hele familie verloren, maar hij was toch dankbaar voor de kleine, goede dingen.

Die twee minuten om 8 uur zijn zo belangrijk. Dat er een groep is die herrie wil maken tijdens de stilte kan ik daarom echt niet begrijpen. Je kwetst er zoveel mensen mee, de mensen die de oorlog hebben meegemaakt, de nabestaanden. Dat we de doden mogen herdenken, daar heeft iedereen recht op.

4 mei is voor mij echt een dag om te herdenken. Ik ben natuurlijk tijdens de twee minuten stil en denk dan aan mijn familie. Soms op een begraafplaats, soms op een bijeenkomst. Op deze dag wil ik niet te veel mensen om me heen. Ik treur dan in stilte."