Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
teleurgesteld in geslacht baby
30 mei 2018 in Hoofd & hart

'Ik vond dat ik niet verdrietig mocht zijn over het geslacht van mijn kind'

Of ik nou een jongetje of een meisje krijg, als het kindje maar gezond is, zeggen veel aanstaande ouders. Mensen die lijden aan gender disappointment denken hier echter heel anders over.

De norm is dat het voor aanstaande ouders niet uitmaakt of ze een jongetje of een meisje krijgen. Toch zijn er ouders die hevig teleurgesteld zijn als ze niet de dochter of zoon krijgen waar ze op hadden gehoopt. Hier worden ze zelfs erg verdrietig van. Er is dan sprake van ‘gender disappointment’.

Bianca Rozendaal van Genderdisappointment.nl weet hier alles van. Toen zij bij de twintig weken echo hoorde dat ze een jongetje kreeg, was ze zwaar teleurgesteld. “Hoe kan het nou. Ik heb net gehoord dat mijn kindje voor zover ze dat nu kunnen zien, gezond is. En toch voel ik me heel verdrietig, dacht ik bij mezelf,” vertelt Bianca aan De Volkskrant. “Dat vond ik heel verwarrend.”

Ook journalist Anne Kleisen was er allesbehalve blij mee dat ze blauwe muisjes in huis moest gaan halen in plaats van roze. “Mijn angst voor een gezin met opgroeiende jongens stamt uit mijn eigen jeugd. Na de scheiding van onze ouders wist mijn broer ons gezin constant te ontregelen. In die tijd is in mijn hoofd de hardnekkige gedachte ontstaan: zo zijn jongens nou eenmaal; destructief en onberekenbaar.”

'Ik vergelijk het met een rouwproces'

Bianca vergelijkt het teleurgesteld zijn in het geslacht van je kindje met een rouwproces. “Mensen met gender disappointment hebben een bepaalde gezinswens die niet in vervulling gaat en daar moeten ze afscheid van nemen.”

Net zoals veel andere ouders die hetzelfde voelen, durfde Bianca in eerste instantie uit schaamte niet over haar teleurstelling te praten: “Ik vond eigenlijk dat ik mij niet verdrietig mocht voelen.” Volgens haar wordt het vaak wel geaccepteerd als mannen ermee zitten dat ze geen jongen krijgen, waarmee ze onder meer kunnen voetballen, maar wordt het vaak niet geaccepteerd als vrouwen niet een gat in de lucht springen bij het horen van het geslacht van hun kindje.

Ze vindt het belangrijk dat mensen met gender disappointment over hun gevoelens durven te praten en dat het onderwerp bespreekbaar wordt: “Zonder afbreuk te doen aan andere moeilijke dingen die mensen in hun leven mee kunnen maken.”

Bianca voelt soms nog steeds de teleurstelling

Inmiddels houdt Bianca zielsveel van haar drie jongens: “Maar soms als er ergens een meisje wordt geboren, kan ik nog steeds denken: goh, wat jammer dat dat bij ons niet is gebeurd.”

Anne maakte een gebeurtenis mee die haar deed beseffen: mijn jongen is meer dan welkom. Dat gebeurde toen de dochter die ze toen al had erg ziek was. Anne vreesde voor het ergste; achteraf bleek het overigens loos alarm te zijn. Ze kon op dat moment alleen nog maar denken: als het jongetje in mijn buik maar gezond is. Een paar dagen later deed haar vriend een suggestie voor een naam. Anne blikt terug op dat moment: “Verklaren kan ik het niet, maar ineens licht er iets op. Dit kind, met deze naam, onze genen, gezinssituatie en met deze lieve grote zus is, is heel erg welkom.”

Bron: Volkskrant